ការអភិវឌ្ឍខ្លួនឯង និងសុខុមាលភាព

10 key economic concepts for ordinary people

គោលគំនិតសេដ្ឋកិច្ចសំខាន់ ១០ យ៉ាងដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាគួរយល់ដឹង ដើម្បីគ្រប់គ្រងហិរញ្ញវត្ថុផ្ទាល់ខ្លួនបានល្អប្រសើរ

នៅពេលនិយាយអំពីការគ្រប់គ្រងលុយ មនុស្សជាច្រើនគិតថា យើងត្រូវចេះវិនិយោគ ចេះទិញលក់ភាគហ៊ុន ឬចេះអានរបាយការណ៍ហិរញ្ញវត្ថុ។ ប៉ុន្តែជាក់ស្តែង មូលដ្ឋានសំខាន់ជាងនេះ គឺការយល់ពីដំណើរការនៃលុយ។ យើងមិនចាំបាច់ក្លាយជាអ្នកសេដ្ឋកិច្ចនោះទេ។ ប្រសិនបើយើងយល់ពីគោលគំនិតសាមញ្ញមួយចំនួន យើងអាចធ្វើការសម្រេចចិត្តអំពីការចំណាយ ការសន្សំ ការខ្ចីប្រាក់ និងការវិនិយោគបានកាន់តែប្រសើរ។ ខាងក្រោមនេះគឺជាគោលគំនិតសេដ្ឋកិច្ចសំខាន់ៗ ១០ យ៉ាងដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាគួរយល់ដឹង។ ១. លំហូរសាច់ប្រាក់ (Cash Flow) — តើលុយចូល និងចេញពីយើងយ៉ាងដូចម្តេច? និយាយឲ្យសាមញ្ញ៖ លុយចូល − លុយចេញ = លំហូរសាច់ប្រាក់ ឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើអ្នករកចំណូលបាន $1,000 ក្នុងមួយខែ ហើយចំណាយ $800 នោះអ្នកនៅសល់ $200។ $1,000 − $800 = $200 $200 នេះអាចយកទៅសន្សំ វិនិយោគ ឬសងបំណុល។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នករកបាន $1,000 ហើយចំណាយ $1,100 នោះអ្នកមានលំហូរសាច់ប្រាក់អវិជ្ជមាន $100។ នេះបង្ហាញថា ប្រាក់ខែខ្ពស់

គោលគំនិតសេដ្ឋកិច្ចសំខាន់ ១០ យ៉ាងដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាគួរយល់ដឹង ដើម្បីគ្រប់គ្រងហិរញ្ញវត្ថុផ្ទាល់ខ្លួនបានល្អប្រសើរ Read More »

short story 2 seeds

រឿងខ្លី៖ គ្រាប់ពូជទាំងពីរ

រឿងខ្លីអំពីការលំបាក ការរីកចម្រើន និងកម្លាំងដែលយើងមិនដឹងថាមាននៅក្នុងខ្លួន នៅក្បែរភូមិមួយ មានវាលដីធំមួយដែលធ្លាប់តែជាដីទំនេរ។ ដីនោះមិនមែនជាដីល្អបំផុតទេ។ វាមានកន្លែងខ្លះរឹង។ កន្លែងខ្លះមានថ្ម។ នៅរដូវប្រាំង វាស្ងួត និងក្តៅខ្លាំង។ នៅរដូវភ្លៀង វាប្រែជាសើម និងមានខ្យល់បក់ខ្លាំង។ ថ្ងៃមួយ បុរសចំណាស់ម្នាក់បានយកគ្រាប់ពូជពីរគ្រាប់មកដាំនៅលើវាលនោះ។ គ្រាប់ពូជទាំងពីរមានទំហំប្រហាក់ប្រហែលគ្នា។ ពណ៌ដូចគ្នា ហើយទទួលបានដី ទឹក និងពន្លឺថ្ងៃដូចគ្នា។ ប៉ុន្តែគ្រាប់ពូជទាំងពីរមានគំនិតខុសគ្នា។ ទោះបីវាមិនអាចនិយាយជាភាសារបស់មនុស្សក៏ដោយ ក៏យើងអាចស្រមៃថា ពួកវាមានសំឡេងនៅក្នុងចិត្តរបស់វា។ គ្រាប់ពូជទីមួយនិយាយថា៖ “ខ្ញុំចង់លូតលាស់ឱ្យបានលឿន។ ខ្ញុំមិនចង់ជួបការលំបាកទេ។” គ្រាប់ពូជទីពីរនិយាយថា៖ “ខ្ញុំក៏ចង់លូតលាស់ដែរ។ ប៉ុន្តែបើការលំបាកជាផ្នែកមួយនៃការលូតលាស់ ខ្ញុំនឹងព្យាយាមឆ្លងកាត់វា។” ពេលនោះ ពួកវាមិនដឹងទេថា ភាពខុសគ្នាតូចមួយនេះ នឹងផ្លាស់ប្តូរជីវិតរបស់ពួកវាទាំងស្រុង។ គ្រាប់ពូជទីមួយ៖ ខ្ញុំចង់បានផ្លូវដែលងាយ ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមក ភ្លៀងបានធ្លាក់។ ទឹកបានជ្រាបចូលដី។ គ្រាប់ពូជទីមួយបានចាប់ផ្តើមបំបែកសំបក ហើយបញ្ចេញឫសតូចមួយចូលទៅក្នុងដី។ ប៉ុន្តែវាបានជួបនឹងដីរឹង។ វាមិនចង់ប្រឹងប្រែងនោះទេ។ វាបានព្យាយាមរកដីដែលទន់ជាងគេដើម្បីចាក់ឬស។ ឫសរបស់វាលូតទៅរកកន្លែងដែលងាយស្រួលបំផុត។ បន្ទាប់មក វាបានបញ្ចេញដើមតូចមួយឡើងពីដី។ ដោយសារវាមិនចាំបាច់ប្រឹងខ្លាំង វាលូតលាស់យ៉ាងឆាប់រហ័ស។ មនុស្សដែលឆ្លងកាត់វាលបាននិយាយថា៖ “មើល! ដើមនេះលូតលាស់លឿនណាស់!” គ្រាប់ពូជទីមួយមានមោទនភាព។

រឿងខ្លី៖ គ្រាប់ពូជទាំងពីរ Read More »

how successful people see failure and exposure

មនុស្សជោគជ័យមើលបរាជ័យ និងហ៊ានបង្ហាញខ្លួនយ៉ាងដូចម្តេច?

មនុស្សភាគច្រើនចង់បានភាពជោគជ័យ ប៉ុន្តែមិនមែនមនុស្សគ្រប់គ្នាត្រៀមខ្លួនទទួលយកអ្វីដែលមកជាមួយភាពជោគជ័យនោះទេ។ យើងចង់បានអាជីវកម្មជោគជ័យ ប៉ុន្តែខ្លាចបាត់បង់ប្រាក់។ យើងចង់បានការងារល្អ ប៉ុន្តែខ្លាចការដាក់ពាក្យទៅកាន់តំណែងដែលខ្ពស់ជាងមុន។ យើងចង់បង្កើតអ្វីមួយ ប៉ុន្តែខ្លាចមនុស្សដទៃរិះគន់។ យើងចង់បង្ហាញសមត្ថភាព ប៉ុន្តែខ្លាចថាមនុស្សនឹងរកឃើញថា យើងមិនល្អឥតខ្ចោះ។ យើងចង់សម្រេចក្តីស្រមៃ ប៉ុន្តែខ្លាចការបរាជ័យ។ នេះជាមូលហេតុដែលមនុស្សជាច្រើនមិនបានបរាជ័យទេ ប៉ុន្តែពួកគេក៏មិនបានចាប់ផ្តើមផងដែរ។ មនុស្សជោគជ័យមិនមែនជាមនុស្សដែលមិនខ្លាចបរាជ័យ ឬមិនខ្លាចការរិះគន់នោះទេ។ ភាពខុសគ្នាគឺ ពួកគេរៀនរស់នៅជាមួយភាពមិនប្រាកដប្រជា ហើយមិនអនុញ្ញាតឱ្យការភ័យខ្លាចបញ្ឈប់ពួកគេ។ ១. ពួកគេមិនចាត់ទុកបរាជ័យថាជាអត្តសញ្ញាណរបស់ខ្លួន មនុស្សជាច្រើនពេលបរាជ័យក្នុងរឿងមួយ ចាប់ផ្តើមនិយាយទៅកាន់ខ្លួនឯងថា៖ “ខ្ញុំជាមនុស្សបរាជ័យ។” ប៉ុន្តែមនុស្សជោគជ័យមានទស្សនៈខុសគ្នា។ ពួកគេនិយាយថា៖ “អ្វីដែលខ្ញុំបានធ្វើមិនបានជោគជ័យ ប៉ុន្តែវាមិនមានន័យថាខ្ញុំជាមនុស្សបរាជ័យទេ។” នេះជាភាពខុសគ្នាដ៏សំខាន់។ ការបរាជ័យគឺជា ព្រឹត្តិការណ៍មួយ មិនមែនជា អត្តសញ្ញាណរបស់អ្នក ទេ។ អាជីវកម្មមួយបរាជ័យ មិនមានន័យថាអ្នកជាមនុស្សបរាជ័យ។ ការប្រឡងមិនជាប់ មិនមានន័យថាអ្នកគ្មានសមត្ថភាព។ ការដាក់ពាក្យការងារមិនជាប់ មិនមានន័យថាអ្នកគ្មានតម្លៃ។ ការបង្ហោះមាតិកាមួយមិនទទួលបានការចាប់អារម្មណ៍ មិនមានន័យថាអ្នកមិនអាចបង្កើតមាតិកាល្អបានទេ។ អ្នកអាចបរាជ័យក្នុងអ្វីមួយ ដោយមិនក្លាយជាមនុស្សបរាជ័យ។ ២. ពួកគេមើលបរាជ័យជាទិន្នន័យ មនុស្សធម្មតាអាចសួរថា៖ “ហេតុអ្វីខ្ញុំបរាជ័យ?” មនុស្សដែលមានផ្នត់គំនិតរីកចម្រើនអាចសួរថា៖ “តើបរាជ័យនេះកំពុងប្រាប់ខ្ញុំអ្វី?” ប្រសិនបើអាជីវកម្មមិនដំណើរការ វាអាចបង្ហាញថា៖ ប្រសិនបើគម្រោងមួយបរាជ័យ វាអាចផ្តល់ព័ត៌មានដែលយើងមិនអាចទទួលបាន

មនុស្សជោគជ័យមើលបរាជ័យ និងហ៊ានបង្ហាញខ្លួនយ៉ាងដូចម្តេច? Read More »

simple habits for daily happiness

ទម្លាប់តូចៗប្រចាំថ្ងៃ ដែលអាចធ្វើឱ្យជីវិតមានសុភមង្គលកាន់តែច្រើន

មនុស្សជាច្រើនគិតថា សុភមង្គលគឺជាអ្វីដែលយើងនឹងទទួលបាននៅពេលយើងសម្រេចបានគោលដៅធំៗ។ យើងគិតថា៖ “ពេលខ្ញុំមានលុយច្រើន ខ្ញុំនឹងសប្បាយចិត្ត។” “ពេលខ្ញុំទទួលបានការងារល្អ ខ្ញុំនឹងមានសុភមង្គល។” “ពេលខ្ញុំទទួលបានអ្វីដែលខ្ញុំចង់បាន ជីវិតខ្ញុំនឹងប្រសើរ។” ប៉ុន្តែជាក់ស្តែង សុភមង្គលមិនតែងតែរង់ចាំនៅខាងចុងផ្លូវនោះទេ។ ពេលខ្លះ វាស្ថិតនៅក្នុងរឿងតូចៗដែលយើងធ្វើជារៀងរាល់ថ្ងៃដូចជា៖ ការផឹកកាហ្វេពេលព្រឹកដោយមិនប្រញាប់ ការដើរលេងបន្តិច ការសន្ទនាជាមួយមនុស្សដែលយើងស្រឡាញ់ ការដាក់ទូរស័ព្ទចុះ ហើយមើលជុំវិញខ្លួន ការអរគុណចំពោះអ្វីដែលយើងមាន។ សុភមង្គលមិនចាំបាច់ត្រូវការការផ្លាស់ប្តូរជីវិតដ៏ធំនោះទេ។ ពេលខ្លះ យើងគ្រាន់តែត្រូវបង្កើត ទម្លាប់តូចៗដែលធ្វើឱ្យចិត្តមានភាពស្ងប់ និងមានអារម្មណ៍ថាជីវិតមានតម្លៃ។ ខាងក្រោមនេះជាទម្លាប់សាមញ្ញៗមួយចំនួនដែលអ្នកអាចចាប់ផ្តើមធ្វើបានជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ១. ចាប់ផ្តើមពេលព្រឹកដោយមិនប្រញាប់ វិធីដែលយើងចាប់ផ្តើមថ្ងៃនីមួយៗ អាចមានឥទ្ធិពលលើអារម្មណ៍របស់យើងពេញមួយថ្ងៃ។ ប្រសិនបើភ្ញាក់ពីដំណេកភ្លាម ហើយចាប់ផ្តើមមើលទូរស័ព្ទ ពិនិត្យសារ អានព័ត៌មាន ឬចូលបណ្តាញសង្គម ខួរក្បាលរបស់យើងអាចចាប់ផ្តើមថ្ងៃដោយព័ត៌មាន និងការរំញោចជាច្រើន។ ផ្ទុយទៅវិញ សាកល្បងទុកពេលពីរបីនាទីសម្រាប់ខ្លួនឯង។ ផឹកទឹកមួយកែវ។ បើកបង្អួច។ ដកដង្ហើមយឺតៗ។ ដើរបន្តិច ឬអង្គុយស្ងៀមៗ។ អ្នកមិនចាំបាច់មាន ទម្លាប់ពេលព្រឹក ដ៏ស្មុគស្មាញនោះទេ។ គ្រាន់តែចាប់ផ្តើមថ្ងៃដោយស្ងប់ស្ងាត់ជាងមុន ក៏អាចជាការផ្លាស់ប្តូរដ៏ល្អមួយដែរ។ ២. ចំណាយពេលទៅក្រៅផ្ទះ ការចេញទៅក្រៅ និងទទួលពន្លឺថ្ងៃធម្មជាតិ អាចជួយឱ្យយើងមានអារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយ និងធ្វើឱ្យថ្ងៃមានភាពខុសប្លែកពីការអង្គុយនៅក្នុងផ្ទះ ឬការិយាល័យពេញមួយថ្ងៃ។

ទម្លាប់តូចៗប្រចាំថ្ងៃ ដែលអាចធ្វើឱ្យជីវិតមានសុភមង្គលកាន់តែច្រើន Read More »

debt that wasnt money featured

រឿងខ្លី៖ បំណុលដែលមិនអាចសង

រឿងខ្លីអំពីការដឹងគុណ និងការបន្តអំពើល្អ មានមនុស្សម្នាក់ឈ្មោះ ដារ៉ា។ នៅអាយុ ៤៥ ឆ្នាំ ដារ៉ាមានអ្វីៗជាច្រើនដែលមនុស្សភាគច្រើនសុបិនចង់បាន។ គាត់មានក្រុមហ៊ុនផ្ទាល់ខ្លួន មានផ្ទះធំមួយនៅក្នុងទីក្រុង មានរថយន្តល្អមួយគ្រឿង ហើយមានគណនីធនាគារដែលធ្វើឱ្យគាត់មិនចាំបាច់ព្រួយបារម្ភពីការចំណាយប្រចាំថ្ងៃ។ ប៉ុន្តែមានរឿងមួយដែលធ្វើឱ្យគាត់មានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងនៅតែជា “អ្នកជំពាក់”។ មិនមែនជាបំណុលធនាគារ។ មិនមែនជាបំណុលអាជីវកម្ម។ ហើយក៏មិនមែនជាបំណុលដែលមានកិច្ចសន្យាឬការប្រាក់ដែរ។ វាជាបំណុលដែលគ្មានអ្នកណាទាមទារ។ បំណុលចំពោះមនុស្សមួយចំនួនដែលបានជួយគាត់នៅពេលគាត់មិនមានអ្វីសោះ។ អ្នកគ្រូម្នាក់ដែលមើលឃើញអ្វីដែលគាត់មិនបានឃើញ កាលពីជាង ៣០ ឆ្នាំមុន ដារ៉ាគ្រាន់តែជាក្មេងប្រុសម្នាក់មកពីគ្រួសារដែលមានជីវភាពមិនសូវធូរធារ។ គាត់មិនមែនជាសិស្សពូកែទេ។ ពេលខ្លះ គាត់មិនមានលុយទិញសៀវភៅ។ ពេលខ្លះ គាត់មិនមានលុយបង់ថ្លៃសិក្សា។ ហើយនៅពេលប្រឡងមធ្យមសិក្សា លទ្ធផលរបស់គាត់ក៏មិនល្អដែរ។ ថ្ងៃមួយ គាត់បានទៅជួបអ្នកគ្រូម្នាក់ឈ្មោះ អ្នកគ្រូសុភា។ អ្នកគ្រូសុភាបានសួរ៖ “ដារ៉ា តើកូនចង់ឈប់រៀនមែនទេ?” ដារ៉ាឱនក្បាល។ “ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំមិនអាចរៀនបានទេ អ្នកគ្រូ។ គ្រួសារខ្ញុំក៏មិនមានលទ្ធភាពដែរ។” អ្នកគ្រូសុភាស្ងាត់មួយភ្លែត ហើយនិយាយថា៖ “កូនមិនមែនមិនអាចរៀនបានទេ។ កូនគ្រាន់តែមិនទាន់បានព្យាយាមគ្រប់គ្រាន់ប៉ុណ្ណោះ។” ចាប់ពីថ្ងៃនោះ អ្នកគ្រូបានជួយបង្រៀនដារ៉ាបន្ថែមក្រោយម៉ោងសិក្សា។ មិនយកថ្លៃ។ មិនសុំអ្វីតបស្នង។ នៅថ្ងៃដែលដារ៉ាមិនមានសៀវភៅ អ្នកគ្រូបានឱ្យសៀវភៅរបស់គាត់។ នៅថ្ងៃដែលដារ៉ាមិនមានលុយបង់ថ្លៃប្រឡង អ្នកគ្រូបានជួយគាត់។

រឿងខ្លី៖ បំណុលដែលមិនអាចសង Read More »

the last train featured

រឿងខ្លី៖ រថភ្លើងចុងក្រោយ

រឿងខ្លីដែលអាចផ្លាស់ប្តូររបៀបដែលអ្នកមើលមកកាន់ជីវិត នៅម៉ោង ៦:៤៥ នាទីល្ងាច វុទ្ធីកំពុងរត់តាមស្ថានីយរថភ្លើង ដោយកាន់កាបូបការងារមួយនៅដៃឆ្វេង និងទូរស័ព្ទនៅដៃស្តាំ។ គាត់មើលនាឡិកាម្តងហើយម្តងទៀត។ ៦:៤៦…. “កុំទៅ… កុំទៅ…” គាត់និយាយក្នុងចិត្ត ខណៈដែលជើងរបស់គាត់រត់កាន់តែលឿន។ ប៉ុន្តែពេលគាត់ទៅដល់ច្រកឡើងរថភ្លើង គាត់បានឮសំឡេងកណ្ដឹង។ ទ្វាររថភ្លើងបានបិទ។ រថភ្លើងចាប់ផ្តើមផ្លាស់ទីយឺតៗ ហើយបន្ទាប់មកកាន់តែលឿន។ វុទ្ធីឈរនៅលើសាប សម្លឹងមើលរថភ្លើងដែលកំពុងបាត់ទៅពីមុខខ្លួន។ គាត់ខករថភ្លើងត្រឹមតែពីរនាទី។ “អស់សង្ឃឹមហើយ…” គាត់ខឹងខ្លាំង។ ថ្ងៃនេះគាត់មានកិច្ចប្រជុំសំខាន់មួយនៅម៉ោង ៨ យប់។ ប្រសិនបើគាត់ទៅដល់យឺត គាត់ប្រហែលជានឹងបាត់បង់កិច្ចសន្យាដែលគាត់បានខិតខំធ្វើអស់រយៈពេលជាច្រើនខែ។ គាត់អង្គុយលើកៅអីនៅស្ថានីយ ហើយបើកទូរស័ព្ទ។ មានសារចំនួនបីពីប្រធានរបស់គាត់។ “កុំមកយឺត។” “អតិថិជនកំពុងរង់ចាំ។” “នេះជាឱកាសសំខាន់សម្រាប់អ្នក។” វុទ្ធីដកដង្ហើមវែង។ គាត់មានអារម្មណ៍ថា ថ្ងៃនេះកំពុងបំផ្លាញជីវិតរបស់គាត់។ ប៉ុន្តែគាត់មិនដឹងទេថា ការខករថភ្លើងពីរនាទីនេះ នឹងក្លាយជារឿងមួយដែលគាត់ចងចាំជារៀងរហូត។ បុរសចំណាស់នៅកៅអីជាប់គ្នា “កូនខករថភ្លើងមែនទេកូន?” សំឡេងមួយបានឮពីជិតខាង។ វុទ្ធីងាកទៅមើល។ មានបុរសចំណាស់ម្នាក់អង្គុយនៅកៅអីក្បែរ គាត់ប្រហែលជាអាយុជាង ៧០ឆ្នាំ។ គាត់ពាក់អាវពណ៌ប្រផេះ កាន់កាបូបតូចមួយ ហើយមើលទៅស្ងប់ស្ងាត់ខុសពីវុទ្ធីដែលកំពុងមានអារម្មណ៍ក្តៅក្រហាយ។ “បាទ” វុទ្ធីឆ្លើយខ្លីៗ។ “តែពីរនាទីទេ?” បុរសចំណាស់បន្តសួរ។ វុទ្ធីភ្ញាក់ផ្អើល។

រឿងខ្លី៖ រថភ្លើងចុងក្រោយ Read More »

book summary how to stop worrying and start living

មេរៀនសំខាន់ៗពីសៀវភៅ “How to Stop Worrying and Start Living”

តើអ្នកធ្លាប់ចំណាយពេលជាច្រើនម៉ោងគិតអំពីរឿងដែលមិនទាន់កើតឡើងទេ? តើអ្នកធ្លាប់គិតថា “បើរឿងនេះខុស?” “បើខ្ញុំបរាជ័យ?” “បើគេមិនពេញចិត្តខ្ញុំ?” ឬ “បើអនាគតរបស់ខ្ញុំមិនដូចដែលខ្ញុំរំពឹងទុក?” ការបារម្ភគឺជាផ្នែកមួយនៃជីវិតមនុស្ស។ ប៉ុន្តែបញ្ហាកើតឡើងនៅពេលការបារម្ភក្លាយជាអ្វីដែលគ្រប់គ្រងជីវិតរបស់យើង។ សៀវភៅ How to Stop Worrying and Start Living របស់ Dale Carnegie គឺជាសៀវភៅដ៏ល្បីមួយស្តីពីការគ្រប់គ្រងការបារម្ភ ការរស់នៅក្នុងបច្ចុប្បន្ន និងការដោះស្រាយបញ្ហាដោយមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ជាងមុន។ សៀវភៅនេះមិនបានសន្យាថា យើងអាចរស់នៅដោយគ្មានបញ្ហា ឬគ្មានការបារម្ភទាំងស្រុងនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាបង្ហាញថា យើងអាចរៀនពីរបៀបដោះស្រាយបញ្ហា ដោយមិនអនុញ្ញាតឱ្យការបារម្ភបំផ្លាញជីវិតរបស់យើង។ ខាងក្រោមនេះគឺជាមេរៀនសំខាន់ៗដែលអាចយកមកអនុវត្តក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ។ ១. រស់នៅក្នុង “ថ្ងៃនេះ” ឱ្យបានពេញលេញ គំនិតដ៏សំខាន់បំផុតមួយរបស់សៀវភៅនេះ គឺការរៀនរស់នៅក្នុង បច្ចុប្បន្ន។ មនុស្សជាច្រើនរស់នៅក្នុងពេលវេលាដែលមិនមានស្រាប់។ យើងយកកំហុសពីអតីតកាលមកគិតឡើងវិញ ហើយយកបញ្ហាដែលមិនទាន់កើតឡើងមកព្រួយបារម្ភ។ អតីតកាលបានកន្លងផុតទៅហើយ។ អនាគតមិនទាន់មកដល់ទេ។ អ្វីដែលយើងមានពិតប្រាកដ គឺ ថ្ងៃនេះ។ ដូច្នេះ ជំនួសឱ្យការគិតថា៖ “តើនឹងមានអ្វីកើតឡើងនៅខែក្រោយ?” សូមសួរខ្លួនឯងថា៖ “តើខ្ញុំអាចធ្វើអ្វីបាននៅថ្ងៃនេះ?” យើងមិនអាចគ្រប់គ្រងអនាគតទាំងមូលបានទេ ប៉ុន្តែយើងអាចគ្រប់គ្រងសកម្មភាពរបស់យើងនៅថ្ងៃនេះបាន។ ការរស់នៅមួយថ្ងៃម្តង មិនមែនមានន័យថាយើងមិនត្រូវរៀបចំអនាគតនោះទេ។

មេរៀនសំខាន់ៗពីសៀវភៅ “How to Stop Worrying and Start Living” Read More »

the useless fears (2)

ការភ័យខ្លាចដែលឥតប្រយោជន៍

យើងគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែមានភាពភ័យខ្លាច។ ភាពភ័យខ្លាចខ្លះជារឿងមានប្រយោជន៍ ព្រោះវាជួយឱ្យយើងប្រុងប្រយ័ត្ន និងការពារខ្លួនពីគ្រោះថ្នាក់។ ប៉ុន្តែមានការភ័យខ្លាចជាច្រើនទៀត ដែលមិនបានការពារយើងពីអ្វីឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាធ្វើឱ្យយើងស្ទាក់ស្ទើរ មិនហ៊ានចាប់ផ្តើម មិនហ៊ានបរាជ័យ និងមិនហ៊ានរស់នៅតាមអ្វីដែលខ្លួនពិតជាចង់បាន។ អ្វីដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍គឺ ការភ័យខ្លាចទាំងនេះភាគច្រើនមិនមែនកើតចេញពីគ្រោះថ្នាក់ពិតប្រាកដនៅចំពោះមុខយើងទេ។ វាកើតចេញពីការស្រមៃអំពីអ្វីដែល អាច កើតឡើង។ យើងខ្លាចថា “បើខ្ញុំបរាជ័យវិញ?” “បើគេមើលងាយខ្ញុំ?” “បើខ្ញុំមិនល្អគ្រប់គ្រាន់?” “បើខ្ញុំសម្រេចចិត្តខុស?” ហើយដោយសារតែសំណួរទាំងនេះ យើងអាចចំណាយពេលជាច្រើនឆ្នាំរស់នៅក្នុងតំបន់ដែលមានសុវត្ថិភាព ប៉ុន្តែមិនមែនជាជីវិតដែលយើងពិតជាចង់បានឡើយ។ ១. ភ័យខ្លាចការបរាជ័យ នេះប្រហែលជាការភ័យខ្លាចដ៏ធំបំផុតមួយដែលរារាំងមនុស្សពីការចាប់ផ្តើមអ្វីថ្មី។ មនុស្សមួយចំនួនមានគំនិតថា ប្រសិនបើខ្លួនចាប់ផ្តើមអាជីវកម្ម ហើយអាជីវកម្មបរាជ័យ នោះមានន័យថាខ្លួនជាមនុស្សបរាជ័យ។ ប្រសិនបើចាប់ផ្តើមបង្កើតមាតិកា ហើយគ្មានអ្នកមើល នោះមានន័យថាខ្លួនគ្មានសមត្ថភាព។ ប្រសិនបើព្យាយាមស្វែងរកការងារថ្មី ហើយត្រូវបានបដិសេធ នោះមានន័យថាខ្លួនមិនល្អគ្រប់គ្រាន់។ ប៉ុន្តែការបរាជ័យមួយមិនមែនជាអត្តសញ្ញាណរបស់យើងទេ។​ ការបរាជ័យគឺជាលទ្ធផលនៃការព្យាយាមមួយនៅពេលជាក់លាក់មួយ។ វាអាចប្រាប់យើងថា អ្វីមួយមិនដំណើរការ ហើយយើងត្រូវកែប្រែវិធីសាស្ត្រ។ បញ្ហាមិនមែនស្ថិតនៅក្នុងការបរាជ័យទេ។ បញ្ហាគឺនៅពេលដែលយើងខ្លាចបរាជ័យរហូតដល់មិនហ៊ានធ្វើអ្វីសោះ។ ២. ភ័យខ្លាចការវិនិច្ឆ័យពីអ្នកដទៃ “គេនឹងគិតយ៉ាងម៉េច?” សំណួរដ៏សាមញ្ញនេះអាចក្លាយជាគុកមួយសម្រាប់ជីវិតរបស់យើង។ យើងមិនហ៊ានស្លៀកពាក់តាមចំណង់ចំណូលចិត្ត មិនហ៊ានបង្ហាញគំនិត មិនហ៊ានបង្កើតអាជីវកម្ម មិនហ៊ានបង្ហោះអ្វីដែលខ្លួនចង់បង្ហោះ ហើយពេលខ្លះសូម្បីតែមិនហ៊ានសម្រេចចិត្តលើជីវិតរបស់ខ្លួន ដោយសារខ្លាចមនុស្សផ្សេងនិយាយ។ ប៉ុន្តែការពិតគឺ

ការភ័យខ្លាចដែលឥតប្រយោជន៍ Read More »

10 principles of stoicism in khmer

ទស្សនវិជ្ជា Stoicism៖ របៀបរស់នៅដែលអាចជួយឱ្យជីវិតកាន់តែរឹងមាំ ប្រកបដោយភាពសុខសាន្ត

នៅក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ យើងតែងតែជួបរឿងដែលមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន។ មនុស្សខ្លះមិនចូលចិត្តយើង ការងារមិនតែងតែដំណើរការដូចដែលយើងចង់បាន ទំនាក់ទំនងអាចបញ្ចប់ ផែនការអាចបរាជ័យ ហើយពេលខ្លះយើងក៏ត្រូវប្រឈមមុខនឹងការបាត់បង់ដែលមិនបានរំពឹងទុក។ បញ្ហាមិនមែនស្ថិតនៅលើការដែលជីវិតមានបញ្ហានោះទេ។ ប៉ុន្តែបញ្ហាស្ថិតនៅលើរបៀបដែលយើងឆ្លើយតបចំពោះបញ្ហាទាំងនោះ។ នេះគឺជាគំនិតសំខាន់មួយរបស់ Stoicism ដែលជាទស្សនវិជ្ជាបុរាណមួយរបស់ក្រិក និងរ៉ូម។ Stoicism មិនបង្រៀនឱ្យយើងរស់នៅដោយគ្មានអារម្មណ៍ ឬក្លាយជាមនុស្សចិត្តត្រជាក់ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាបង្រៀនឱ្យយើងយល់ពីអ្វីដែលស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់យើង អ្វីដែលមិនស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់យើង និងរបៀបរស់នៅដោយមានគោលការណ៍ ទោះបីជាពិភពលោកមិនដំណើរការតាមបំណងរបស់យើងក៏ដោយ។ Stoicism គឺជាអ្វី? Stoicism គឺជាទស្សនវិជ្ជាដែលកើតឡើងនៅទីក្រុង អាតែន ប្រទេសក្រិក ប្រហែលដើមសតវត្សទី៣ មុនគ.ស. ហើយក្រោយមកបានរីកចម្រើនយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងសង្គមរ៉ូម។ ក្នុងចំណោមទស្សនវិទូដ៏ល្បីល្បាញរបស់ Stoicism មាន Epictetus, Seneca និង Marcus Aurelius។ ពួកគេរស់នៅក្នុងសម័យ និងបរិបទខុសៗគ្នា ប៉ុន្តែមានគំនិតរួមមួយ គឺថា ជីវិតល្អមិនមែនកើតចេញពីការដែលយើងអាចគ្រប់គ្រងពិភពលោកបានទាំងមូលនោះទេ ប៉ុន្តែកើតចេញពីការដែលយើងអាចគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងបាន។ Stoicism ផ្តោតលើការរស់នៅដោយប្រាជ្ញា ភាពក្លាហាន ការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង និងយុត្តិធម៌។ គោលដៅមិនមែនជាការរកជីវិតដែលគ្មានបញ្ហានោះទេ ប៉ុន្តែជាការក្លាយជាមនុស្សដែលអាចប្រឈមមុខនឹងបញ្ហាបានល្អជាងមុន។ ខាងក្រោមគឺជាគោលការណ៍សំខាន់ៗនៃទស្សនវិជ្ជា Stoicism ដែលអ្នកអាចយកទៅអនុវត្តក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ ដើម្បីសុភមង្គល

ទស្សនវិជ្ជា Stoicism៖ របៀបរស់នៅដែលអាចជួយឱ្យជីវិតកាន់តែរឹងមាំ ប្រកបដោយភាពសុខសាន្ត Read More »

featured the choice of attention in digital era

ជម្រើសនៃការផ្តោតអារម្មណ៍៖ តើអ្នកកំពុងចំណាយជីវិតរបស់អ្នកទៅលើអ្វី?

ក្នុងសម័យទំនើបនៃបច្ចេកវិទ្យាព័ត៌មាននាពេលបច្ចុប្បន្ន គ្រប់យ៉ាងកំពុងតែប្រកួតប្រជែងគ្នា ដើម្បីទទួលបានការផ្តោតអារម្មណ៍របស់អ្នក។ ពីព្រោះការផ្តោតអារម្មណ៍របស់អ្នក គឺជាទ្រព្យសម្បត្តិដ៏មានតម្លៃមួយ ហើយសម្រាប់អាជីវកម្មជាច្រើន វាអាចបម្លែងទៅជាប្រាក់ចំណូលបាន។ ទូរសព្ទដៃស្មាតហ្វូនត្រូវបានរចនាឡើងដើម្បីទាក់ទាញអ្នកឱ្យចុច និងពិនិត្យមើលវាជាញឹកញាប់។ បណ្តាញសង្គមប្រឹងប្រែងទាញអ្នកឱ្យមើល និងអូសមើលមាតិកាដោយគ្មានទីបញ្ចប់។ វីដេអូហ្គេមទាក់ទាញអ្នកឱ្យលេងរាប់ម៉ោង។ គេហទំព័រកម្សាន្តប្រឹងរកវិធីធ្វើឱ្យអ្នកបន្តចូលមើល។ អ្នកមានឥទ្ធិពល និងអ្នកផលិតមាតិកាប្រជែងគ្នាដើម្បីទទួលបានការមើលពីអ្នក។ អ្វីដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍នោះគឺ អ្នកប្រហែលជាមិនបានដឹងថា អ្នកកំពុងតែចំណាយធនធានដ៏មានតម្លៃបំផុតមួយរបស់អ្នកទៅលើអ្វីខ្លះឡើយ។ ពេលវេលារបស់អ្នកមិនមែនជាអ្វីដែលមានតម្លៃតែមួយគត់ នៅពេលយើងនិយាយអំពីការខាតបង់ពេលវេលា យើងភាគច្រើនគិតថា បញ្ហាគឺការចំណាយពេលច្រើនពេក។​ ប៉ុន្តែបញ្ហាធំជាងនេះគឺ យើងកំពុងចំណាយការយកចិត្តទុកដាក់របស់យើងទៅលើអ្វី។ អ្នកអាចអង្គុយមើលទូរសព្ទរយៈពេលមួយម៉ោង ហើយមានអារម្មណ៍ថា អ្នកគ្រាន់តែសម្រាក។ ប៉ុន្តែក្នុងមួយម៉ោងនោះ អ្នកអាចបានឃើញព័ត៌មានរបស់មនុស្សរាប់រយនាក់ ស្តាប់ជម្លោះរបស់អ្នកដទៃ មើលព័ត៌មានអវិជ្ជមាន មើលវីដេអូកម្សាន្ត និងទទួលបានព័ត៌មានរាប់រយប្រភេទ។ នៅចុងក្រោយ អ្នកអាចមិនចាំសូ​ម្បីតែថា អ្នកបានមើលអ្វីខ្លះ។ ប៉ុន្តែខួរក្បាលរបស់អ្នកបានចំណាយថាមពលទៅលើវារួចហើយ។ នេះហើយជាមូលហេតុដែលការផ្តោតអារម្មណ៍មិនមែនគ្រាន់តែជាបញ្ហានៃការគ្រប់គ្រងពេលវេលាទេ។ វាគឺជាបញ្ហានៃ ការគ្រប់គ្រងជីវិតរបស់អ្នក។ ពិភពលោកចង់បានការយកចិត្តទុកដាក់របស់អ្នក គិតមើលថា នៅក្នុងមួយថ្ងៃ អ្នកត្រូវបានទាក់ទាញដោយអ្វីខ្លះ? សារជូនដំណឹងពីទូរសព្ទ សារពីបណ្តាញសង្គម វីដេអូខ្លីៗ ព័ត៌មានថ្មីៗ រឿងអាស្រូវរបស់តារា ការឈ្លោះប្រកែកគ្នាតាមអ៊ីនធឺណិត ព័ត៌មានគ្រោះថ្នាក់ និងហេតុការណ៍អវិជ្ជមាន ការផ្សព្វផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម វីដេអូកម្សាន្ត មតិយោបល់របស់មនុស្សដែលអ្នកមិនស្គាល់។

ជម្រើសនៃការផ្តោតអារម្មណ៍៖ តើអ្នកកំពុងចំណាយជីវិតរបស់អ្នកទៅលើអ្វី? Read More »