រឿងខ្លី៖ គ្រាប់ពូជទាំងពីរ

រឿងខ្លីអំពីការលំបាក ការរីកចម្រើន និងកម្លាំងដែលយើងមិនដឹងថាមាននៅក្នុងខ្លួន

នៅក្បែរភូមិមួយ មានវាលដីធំមួយដែលធ្លាប់តែជាដីទំនេរ។ ដីនោះមិនមែនជាដីល្អបំផុតទេ។ វាមានកន្លែងខ្លះរឹង។ កន្លែងខ្លះមានថ្ម។ នៅរដូវប្រាំង វាស្ងួត និងក្តៅខ្លាំង។ នៅរដូវភ្លៀង វាប្រែជាសើម និងមានខ្យល់បក់ខ្លាំង។

ថ្ងៃមួយ បុរសចំណាស់ម្នាក់បានយកគ្រាប់ពូជពីរគ្រាប់មកដាំនៅលើវាលនោះ។ គ្រាប់ពូជទាំងពីរមានទំហំប្រហាក់ប្រហែលគ្នា។ ពណ៌ដូចគ្នា ហើយទទួលបានដី ទឹក និងពន្លឺថ្ងៃដូចគ្នា។

ប៉ុន្តែគ្រាប់ពូជទាំងពីរមានគំនិតខុសគ្នា។ ទោះបីវាមិនអាចនិយាយជាភាសារបស់មនុស្សក៏ដោយ ក៏យើងអាចស្រមៃថា ពួកវាមានសំឡេងនៅក្នុងចិត្តរបស់វា។

គ្រាប់ពូជទីមួយនិយាយថា៖ “ខ្ញុំចង់លូតលាស់ឱ្យបានលឿន។ ខ្ញុំមិនចង់ជួបការលំបាកទេ។”

គ្រាប់ពូជទីពីរនិយាយថា៖ “ខ្ញុំក៏ចង់លូតលាស់ដែរ។ ប៉ុន្តែបើការលំបាកជាផ្នែកមួយនៃការលូតលាស់ ខ្ញុំនឹងព្យាយាមឆ្លងកាត់វា។”

ពេលនោះ ពួកវាមិនដឹងទេថា ភាពខុសគ្នាតូចមួយនេះ នឹងផ្លាស់ប្តូរជីវិតរបស់ពួកវាទាំងស្រុង។

គ្រាប់ពូជទីមួយ៖ ខ្ញុំចង់បានផ្លូវដែលងាយ

ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមក ភ្លៀងបានធ្លាក់។ ទឹកបានជ្រាបចូលដី។

គ្រាប់ពូជទីមួយបានចាប់ផ្តើមបំបែកសំបក ហើយបញ្ចេញឫសតូចមួយចូលទៅក្នុងដី។ ប៉ុន្តែវាបានជួបនឹងដីរឹង។ វាមិនចង់ប្រឹងប្រែងនោះទេ។

វាបានព្យាយាមរកដីដែលទន់ជាងគេដើម្បីចាក់ឬស។ ឫសរបស់វាលូតទៅរកកន្លែងដែលងាយស្រួលបំផុត។

បន្ទាប់មក វាបានបញ្ចេញដើមតូចមួយឡើងពីដី។ ដោយសារវាមិនចាំបាច់ប្រឹងខ្លាំង វាលូតលាស់យ៉ាងឆាប់រហ័ស។

មនុស្សដែលឆ្លងកាត់វាលបាននិយាយថា៖ “មើល! ដើមនេះលូតលាស់លឿនណាស់!”

គ្រាប់ពូជទីមួយមានមោទនភាព។ វាគិតថា៖ “ខ្ញុំឆ្លាតជាងគ្រាប់ពូជដទៃ។ ខ្ញុំរកវិធីដែលងាយបំផុត។”

វាមិនដឹងទេថា ការដែលវាជៀសវាងការលំបាកកំពុងធ្វើឱ្យឫសរបស់វានៅតែរាក់។

គ្រាប់ពូជទីពីរ៖ ឫសដែលមើលមិនឃើញ

នៅក្បែរនោះ គ្រាប់ពូជទីពីរក៏ចាប់ផ្តើមលូតដែរ។ ប៉ុន្តែវាជួបដីរឹង។ ឫសតូចរបស់វាព្យាយាមចុះក្រោម។ វាជួបថ្ម។ វាប្តូរទិស។ វាជួបដីរឹងម្តងទៀត។ វាប្តូរទិសម្តងទៀត។ វាមិនអាចលូតលាស់លឿនដូចគ្រាប់ពូជទីមួយបានទេ។

ប៉ុន្តែវានៅតែបន្ត។ រាល់ថ្ងៃ ឫសរបស់វាចុះជ្រៅបន្តិច។ ជ្រៅមួយថ្ងៃ។ ជ្រៅមួយសប្តាហ៍។ ជ្រៅមួយខែ។ នៅខាងលើដី វាមើលទៅមិនសូវគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ទេ។ ខណៈដែលដើមទីមួយកំពុងលូតខ្ពស់ ដើមទីពីរហាក់ដូចជាកំពុងលូតយឺត។

ប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់មើលតែអ្វីដែលនៅលើផ្ទៃ គេអាចគិតថា៖ “គ្រាប់ពូជទីមួយកំពុងជោគជ័យ។ គ្រាប់ពូជទីពីរមិនសូវជោគជ័យទេ។”

ប៉ុន្តែមានអ្វីមួយកំពុងកើតឡើងខាងក្រោមដី។ ឫសរបស់ដើមទីពីរកំពុងកាន់តែរឹងមាំ។

ពេលដែលកម្ដៅមកដល់

រដូវប្រាំងបានមកដល់។ ព្រះអាទិត្យក្តៅខ្លាំង។ ដីចាប់ផ្តើមស្ងួត។ ទឹកកាន់តែខ្វះ។

ដើមទីមួយដែលមានឫសរាក់ ចាប់ផ្តើមលំបាក។ វាមិនអាចរកទឹកនៅជ្រៅបានទេ។ ស្លឹករបស់វាចាប់ផ្តើមស្រពោន។

វាគិតថា៖ “ហេតុអ្វីបានជាជីវិតលំបាកយ៉ាងនេះ?” វាមិនដែលបានរៀនស្វែងរកទឹកនៅជ្រៅទេ។ ពេលមានទឹកនៅលើផ្ទៃ វាធំលឿន។ ពេលទឹកបាត់ វាចាប់ផ្តើមទន់ខ្សោយ។

ចំណែកដើមទីពីរ ទោះបីវាលូតយឺតជាង ក៏ឫសរបស់វាបានចុះជ្រៅរួចទៅហើយ។ វាអាចស្វែងរកសំណើមនៅក្នុងដីជ្រៅ។ វាមិនរីកលូតលាស់យ៉ាងលឿនទេ។ ប៉ុន្តែវាមិនងាយស្លាប់ឡើយ។

ខ្យល់ដំបូង

មួយឆ្នាំក្រោយមក ខ្យល់ខ្លាំងបានបក់កាត់វាល។ ដើមទីមួយដែលមានដើមស្តើង និងឫសរាក់ ត្រូវខ្យល់បក់ឱ្យញ័រយ៉ាងខ្លាំង។

វាអាចឈរបាន។ ប៉ុន្តែវាចាប់ផ្តើមផ្អៀង។ បន្ទាប់ពីខ្យល់ឈប់ វានៅតែអាចរស់បាន ប៉ុន្តែវាមិនរឹងមាំដូចមុនទេ។

ដើមទីពីរក៏ត្រូវខ្យល់បក់ដែរ។ វាក៏ញ័រ។ មែកខ្លះរបស់វាបាក់។ ស្លឹកខ្លះធ្លាក់។ ប៉ុន្តែវានៅតែឈរត្រង់ ព្រោះនៅក្រោមដី វាមានឫសជ្រៅដែលកំពុងកាន់វា។ ការលំបាកដែលវាបានជួបពីមុន កំពុងក្លាយជាកម្លាំងរបស់វា។

ប្រាំឆ្នាំកន្លងផុតទៅ

ប្រាំឆ្នាំបានកន្លងផុតទៅ។ ដីវាលដែលធ្លាប់មានដើមតូចៗ បានក្លាយជាតំបន់ដែលមានដើមឈើជាច្រើន។

ដើមទីមួយនៅតែរស់។ វាមានស្លឹក។ វាមានផ្កា។ វាមើលទៅស្រស់ស្អាតនៅពេលអាកាសធាតុល្អ។ ប៉ុន្តែវាមានដើមស្តើង និងឫសរាក់។

ដើមទីពីរមានរាងខុសគ្នា។ វាមិនលូតលាស់លឿនបំផុតទេ។ វាមិនមែនជាដើមដែលខ្ពស់បំផុតនៅលើវាលទេ។

ប៉ុន្តែដើមរបស់វារឹងមាំ។ មែករបស់វាធំ។ ហើយឫសរបស់វាចុះជ្រៅទៅក្នុងដី។ វាបានឆ្លងកាត់កម្ដៅ។ ឆ្លងកាត់ភាពស្ងួត។ ឆ្លងកាត់ភ្លៀងខ្លាំង។ ឆ្លងកាត់ខ្យល់។ រាល់ការលំបាកបានបន្ថែមកំលាំងអ្វីមួយទៅក្នុងខ្លួនវា។

ព្យុះដ៏ធំ

ថ្ងៃមួយ មេឃចាប់ផ្តើមងងឹត។ ខ្យល់ចាប់ផ្តើមបក់ខ្លាំងជាងធម្មតា។

មនុស្សនៅក្នុងភូមិបាននិយាយថា៖ “ព្យុះធំកំពុងមក!” ភ្លៀងចាប់ផ្តើមធ្លាក់។ ខ្យល់កាន់តែខ្លាំង។ ដើមឈើទាំងអស់នៅលើវាលចាប់ផ្តើមញ័រ។

ដើមទីមួយព្យាយាមទប់ខ្លួន។ វាបានឱនទៅមុខ។ បន្ទាប់មកទៅក្រោយ។

ខ្យល់មួយទៀតបានបក់មក។ ឫសរបស់វាចាប់ផ្តើមផុសចេញពីដី។ វាព្យាយាមទប់។ ប៉ុន្តែវាមិនអាចទប់បានទេ។

ទីបំផុត… ដើមទីមួយបានដួលរលំ។

ចំណែកដើមទីពីរ ក៏ត្រូវខ្យល់បក់យ៉ាងខ្លាំងដែរ។ មែកមួយចំនួនបាក់។ ស្លឹកជាច្រើនត្រូវខ្យល់បក់ចេញ។ ដើមរបស់វាឱនយ៉ាងខ្លាំងរហូតដល់មើលទៅដូចជាជិតដួល។

ប៉ុន្តែវានៅតែឈរ។ ឫសរបស់វាបានចុះជ្រៅទៅក្នុងដី។ វាបានចំណាយពេលជាច្រើនឆ្នាំ ដើម្បីរៀនឈរនៅក្នុងខ្យល់។ ដូច្នេះ ព្យុះមួយមិនអាចយកវាទៅបានទេ។

ព្រឹកបន្ទាប់

នៅព្រឹកបន្ទាប់ ព្យុះបានឈប់។ ព្រះអាទិត្យចាប់ផ្តើមរះ។ ដីវាលពោរពេញដោយមែក និងស្លឹកដែលធ្លាក់នៅលើដី។ ដើមទីមួយដេកនៅលើដី។

ដើមទីពីរនៅតែឈរ។ វាមានស្លឹកតិចជាងមុន។ មានមែកដែលបាក់។ មានស្នាមរបួសនៅលើដើម។ ប៉ុន្តែវានៅរស់។

បុរសចំណាស់ដែលបានដាំគ្រាប់ពូជទាំងពីរនោះបានដើរមកដល់។ គាត់ឈរមើលដើមឈើទាំងពីរ។

គាត់ញញឹម ហើយនិយាយថា៖ “នៅពេលពួកវាទាំងពីរចាប់ផ្តើមលូត ខ្ញុំមិនអាចដឹងទេថា មួយណានឹងក្លាយជាដើមដែលរឹងមាំជាងគេ។”

“ដើមមួយលូតលឿនជាងគេ។ មនុស្សគ្រប់គ្នាគិតថាវានឹងក្លាយជាដើមដែលល្អជាងគេ។”

គាត់បានយកដៃទៅប៉ះដើមទីពីរ ហើយនិយាយថា៖ “ប៉ុន្តែដើមនេះបានចំណាយពេលជាច្រើនឆ្នាំ ដើម្បីធ្វើអ្វីដែលមនុស្សមិនអាចមើលឃើញ…” “វាបានបង្កើតឫសដ៏ជ្រៅ។”

ឫសដែលមនុស្សមិនអាចមើលឃើញ

រឿងរបស់ដើមឈើទាំងពីរ គឺមិនខុសពីជីវិតមនុស្សឡើយ។ ពេលខ្លះ យើងមើលមនុស្សម្នាក់ ហើយឃើញថាគាត់កំពុងជោគជ័យ។ គាត់រកលុយបានលឿន។ គាត់ឡើងតំណែងលឿន។ គាត់ទទួលបានការសរសើរ។ គាត់មានអ្នកតាមដានច្រើន។

យើងអាចគិតថា៖ “ហេតុអ្វីបានជាជីវិតរបស់គាត់ងាយម្ល៉េះ ខណៈដែលជីវិតខ្ញុំលំបាកម្ល៉េះ?”

ប៉ុន្តែយើងមិនអាចមើលឃើញឫសរបស់គេបានទេ។ ហើយគេក៏មិនអាចមើលឃើញឫសរបស់យើងបានដែរ។

មនុស្សម្នាក់ដែលត្រូវបរាជ័យជាច្រើនដង អាចកំពុងបង្កើតភាពអត់ធ្មត់។ មនុស្សម្នាក់ដែលត្រូវចាប់ផ្តើមពីសូន្យ អាចកំពុងរៀនពីរបៀបរស់នៅដោយខ្លួនឯង។ មនុស្សម្នាក់ដែលធ្លាប់ត្រូវគេបដិសេធ អាចកំពុងរៀនថា តម្លៃរបស់ខ្លួនមិនអាស្រ័យលើការយល់ស្របរបស់អ្នកដទៃ។ មនុស្សម្នាក់ដែលឆ្លងកាត់ពេលវេលាដ៏លំបាក អាចកំពុងបង្កើត “ឫស” ដែលថ្ងៃណាមួយនឹងជួយគាត់ឱ្យឈរបាន នៅពេលជីវិតមានព្យុះធំ។

បញ្ហាមិនមែនតែងតែជាសត្រូវ

ជាទូទៅ យើងចង់ឱ្យជីវិតមានភាពងាយស្រួល។ យើងចង់ឱ្យអ្វីៗដំណើរការតាមផែនការ។ យើងចង់ជៀសវាងការបរាជ័យ។ យើងចង់ជៀសវាងការរិះគន់។ យើងចង់ជៀសវាងការបដិសេធ។ យើងចង់ជៀសវាងពេលវេលាដែលធ្វើឱ្យយើងឈឺចាប់។

ប៉ុន្តែបញ្ហាមួយចំនួនដែលយើងមិនចង់ជួប អាចជាអ្វីដែលកំពុងបង្កើតសមត្ថភាពដែលយើងនឹងត្រូវការនៅថ្ងៃអនាគត។ ការបរាជ័យអាចបង្រៀនយើងឱ្យប្រុងប្រយ័ត្នជាងមុន។ ការខាតបង់អាចបង្រៀនយើងពីអ្វីដែលពិតជាមានតម្លៃ។ ការរង់ចាំអាចបង្រៀនយើងពីការអត់ធ្មត់។ ការរិះគន់អាចបង្រៀនយើងឱ្យទទួលស្គាល់កំហុស។ ការចាប់ផ្តើមពីសូន្យអាចបង្រៀនយើងឱ្យមានភាពរឹងមាំ។ ហើយការឆ្លងកាត់ពេលវេលាដ៏ពិបាក អាចបង្កើតភាពធន់មាំដែលមិនអាចរៀនបានពីសៀវភៅតែមួយមុខ។

ប៉ុន្តែការលំបាកមិនមែនមានន័យថាត្រូវទ្រាំគ្រប់យ៉ាងនោះទេ

មានរឿងមួយដែលយើងគួរយល់ឱ្យច្បាស់។ មេរៀននេះមិនមានន័យថា យើងគួរស្វែងរកការលំបាកដោយចេតនា ឬគិតថាការឈឺចាប់ទាំងអស់សុទ្ធតែធ្វើឱ្យយើងរឹងមាំនោះទេ។ មិនមែនគ្រប់ការលំបាកសុទ្ធតែមានអត្ថប្រយោជន៍ដោយស្វ័យប្រវត្តិឡើយ។

អ្វីដែលសំខាន់ គឺ របៀបដែលយើងឆ្លើយតបចំពោះវា។

ព្យុះអាចបំផ្លាញដើមឈើមួយដើម។ ប៉ុន្តែសម្រាប់ដើមមួយទៀត ព្យុះអាចបង្ហាញថា ឫសរបស់វារឹងមាំប៉ុណ្ណា។ បញ្ហាដូចគ្នា អាចធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាក់បោះបង់។ ប៉ុន្តែវាអាចធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាក់ទៀតរៀនសូត្រ និងរីកចម្រើន។

ភាពខុសគ្នាមិនតែងតែស្ថិតនៅក្នុង អ្វីដែលកើតឡើងចំពោះយើង នោះទេ។ ពេលខ្លះ វាស្ថិតនៅលើ អ្វីដែលយើងធ្វើជាមួយអ្វីដែលកើតឡើងចំពោះយើង។

ថ្ងៃដែលអ្នកគិតថាខ្លួនឯងកំពុងដើរយឺត

ប្រសិនបើថ្ងៃនេះអ្នកមានអារម្មណ៍ថា អ្នកកំពុងដើរយឺតជាងអ្នកដទៃ… កុំប្រញាប់សន្និដ្ឋានថា អ្នកកំពុងបរាជ័យ។

ប្រហែលអ្នកកំពុងធ្វើអ្វីមួយដែលមនុស្សដទៃមិនអាចមើលឃើញ។ ប្រហែលអ្នកកំពុងបង្កើតជំនាញ។ កំពុងបង្កើតវិន័យ។ កំពុងរៀនគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍។ កំពុងរៀនពីកំហុស។ កំពុងសាងសង់ទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯង។ កំពុងបង្កើតភាពអត់ធ្មត់។

ទាំងអស់នេះគឺដូចជា ឫស។ ឫសមិនសូវគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ទេ។ គ្មាននរណាឃើញវា។ គ្មាននរណាសរសើរវា។

ប៉ុន្តែនៅថ្ងៃដែលព្យុះមកដល់… វានឹងក្លាយជាអ្វីដែលកាន់អ្នកឱ្យឈរបាន។

មេរៀនជីវិត

កុំវាស់ការរីកចម្រើនរបស់អ្នកតែតាមអ្វីដែលមនុស្សដទៃអាចមើលឃើញ។ ពេលខ្លះ ការរីកចម្រើនដ៏សំខាន់បំផុតកំពុងកើតឡើងនៅកន្លែងដែលគ្មាននរណាម្នាក់អាចមើលឃើញ។ មនុស្សម្នាក់អាចមិនទាន់មានលទ្ធផល។ ប៉ុន្តែគាត់កំពុងបង្កើតជំនាញ។

មនុស្សម្នាក់អាចមិនទាន់មានប្រាក់ច្រើន។ ប៉ុន្តែគាត់កំពុងរៀនគ្រប់គ្រងប្រាក់។

មនុស្សម្នាក់អាចមិនទាន់ទទួលបានភាពជោគជ័យ។ ប៉ុន្តែគាត់កំពុងរៀនពីបរាជ័យ។

មនុស្សម្នាក់អាចមើលទៅដូចជាកំពុងឈរនៅកន្លែងដដែល។ ប៉ុន្តែប្រហែលឫសរបស់គាត់កំពុងចុះជ្រៅជាងមុនរាល់ថ្ងៃ។

ដូច្នេះ ប្រសិនបើជីវិតកំពុងផ្តល់ឱ្យអ្នកនូវភ្លៀង កម្ដៅ ខ្យល់ និងព្យុះ… កុំប្រញាប់គិតថា ជីវិតកំពុងប្រឆាំងនឹងអ្នក។ ប្រហែលវាកំពុងបង្ខំឱ្យអ្នកបង្កើតឫសដែលអ្នកនឹងត្រូវការនៅថ្ងៃអនាគត។

កុំខ្លាចការលូតលាស់យឺត។ កុំប្រៀបធៀបឫសរបស់អ្នកជាមួយស្លឹករបស់អ្នកដទៃ។

ហើយសំខាន់បំផុត… កុំគិតថាពេលវេលាដ៏លំបាករបស់អ្នកគ្មានន័យ។

ថ្ងៃណាមួយ អ្នកអាចនឹងមើលត្រឡប់ក្រោយ ហើយដឹងថា… អ្វីដែលអ្នកធ្លាប់គិតថាជាព្យុះដែលនឹងបំផ្លាញអ្នក បែរជាកំពុងបង្រៀនអ្នកឱ្យឈររឹងមាំជាងមុន។

សំណួរសម្រាប់ឆ្លុះបញ្ចាំង

• តើមានការលំបាកណាមួយក្នុងជីវិតរបស់អ្នក ដែលធ្លាប់ធ្វើឱ្យអ្នកឈឺចាប់ ប៉ុន្តែចុងក្រោយបានធ្វើឱ្យអ្នករឹងមាំជាងមុន?
• តើអ្នកកំពុងប្រៀបធៀប “លទ្ធផលដែលមើលឃើញ” របស់អ្នកជាមួយមនុស្សដទៃ ខណៈដែលអ្នកមិនដឹងថាពួកគេមានឫសបែបណាទេ?
• តើជំនាញ ឬអត្តចរិតអ្វីខ្លះដែលអ្នកកំពុងសាងសង់នៅពេលនេះ ទោះបីមិនទាន់មានលទ្ធផលច្បាស់លាស់ក៏ដោយ?
• ប្រសិនបើជីវិតកំពុងផ្តល់ឱ្យអ្នកនូវ “ព្យុះ” មួយនៅពេលនេះ តើអ្នកអាចរៀនអ្វីពីវាបាន?
• តើអ្នកចង់ក្លាយជាមនុស្សដែលលូតលាស់លឿនបំផុត ឬជាមនុស្សដែលមានឫសរឹងមាំបំផុត?