មនុស្សភាគច្រើនចង់បានភាពជោគជ័យ ប៉ុន្តែមិនមែនមនុស្សគ្រប់គ្នាត្រៀមខ្លួនទទួលយកអ្វីដែលមកជាមួយភាពជោគជ័យនោះទេ។
យើងចង់បានអាជីវកម្មជោគជ័យ ប៉ុន្តែខ្លាចបាត់បង់ប្រាក់។
យើងចង់បានការងារល្អ ប៉ុន្តែខ្លាចការដាក់ពាក្យទៅកាន់តំណែងដែលខ្ពស់ជាងមុន។
យើងចង់បង្កើតអ្វីមួយ ប៉ុន្តែខ្លាចមនុស្សដទៃរិះគន់។
យើងចង់បង្ហាញសមត្ថភាព ប៉ុន្តែខ្លាចថាមនុស្សនឹងរកឃើញថា យើងមិនល្អឥតខ្ចោះ។
យើងចង់សម្រេចក្តីស្រមៃ ប៉ុន្តែខ្លាចការបរាជ័យ។
នេះជាមូលហេតុដែលមនុស្សជាច្រើនមិនបានបរាជ័យទេ ប៉ុន្តែពួកគេក៏មិនបានចាប់ផ្តើមផងដែរ។
មនុស្សជោគជ័យមិនមែនជាមនុស្សដែលមិនខ្លាចបរាជ័យ ឬមិនខ្លាចការរិះគន់នោះទេ។ ភាពខុសគ្នាគឺ ពួកគេរៀនរស់នៅជាមួយភាពមិនប្រាកដប្រជា ហើយមិនអនុញ្ញាតឱ្យការភ័យខ្លាចបញ្ឈប់ពួកគេ។
១. ពួកគេមិនចាត់ទុកបរាជ័យថាជាអត្តសញ្ញាណរបស់ខ្លួន
មនុស្សជាច្រើនពេលបរាជ័យក្នុងរឿងមួយ ចាប់ផ្តើមនិយាយទៅកាន់ខ្លួនឯងថា៖
“ខ្ញុំជាមនុស្សបរាជ័យ។”
ប៉ុន្តែមនុស្សជោគជ័យមានទស្សនៈខុសគ្នា។
ពួកគេនិយាយថា៖
“អ្វីដែលខ្ញុំបានធ្វើមិនបានជោគជ័យ ប៉ុន្តែវាមិនមានន័យថាខ្ញុំជាមនុស្សបរាជ័យទេ។”
នេះជាភាពខុសគ្នាដ៏សំខាន់។
ការបរាជ័យគឺជា ព្រឹត្តិការណ៍មួយ មិនមែនជា អត្តសញ្ញាណរបស់អ្នក ទេ។
អាជីវកម្មមួយបរាជ័យ មិនមានន័យថាអ្នកជាមនុស្សបរាជ័យ។
ការប្រឡងមិនជាប់ មិនមានន័យថាអ្នកគ្មានសមត្ថភាព។
ការដាក់ពាក្យការងារមិនជាប់ មិនមានន័យថាអ្នកគ្មានតម្លៃ។
ការបង្ហោះមាតិកាមួយមិនទទួលបានការចាប់អារម្មណ៍ មិនមានន័យថាអ្នកមិនអាចបង្កើតមាតិកាល្អបានទេ។
អ្នកអាចបរាជ័យក្នុងអ្វីមួយ ដោយមិនក្លាយជាមនុស្សបរាជ័យ។
២. ពួកគេមើលបរាជ័យជាទិន្នន័យ
មនុស្សធម្មតាអាចសួរថា៖
“ហេតុអ្វីខ្ញុំបរាជ័យ?”
មនុស្សដែលមានផ្នត់គំនិតរីកចម្រើនអាចសួរថា៖
“តើបរាជ័យនេះកំពុងប្រាប់ខ្ញុំអ្វី?”
ប្រសិនបើអាជីវកម្មមិនដំណើរការ វាអាចបង្ហាញថា៖
- ផលិតផលមិនសមនឹងទីផ្សារ
- តម្លៃមិនសមរម្យ
- ការផ្សព្វផ្សាយមិនមានប្រសិទ្ធភាព
- អតិថិជនមិនមានតម្រូវការគ្រប់គ្រាន់
- យើងត្រូវការជំនាញបន្ថែម
ប្រសិនបើគម្រោងមួយបរាជ័យ វាអាចផ្តល់ព័ត៌មានដែលយើងមិនអាចទទួលបាន ប្រសិនបើយើងមិនធ្លាប់សាកល្បង។
ដូច្នេះ មនុស្សជោគជ័យមិនត្រឹមតែសួរ “តើខ្ញុំឈ្នះឬចាញ់?” ទេ។
ពួកគេសួរ៖
“តើខ្ញុំបានរៀនអ្វី?”
៣. ពួកគេហ៊ានចាប់ផ្តើម មុនពេលមានអារម្មណ៍ថាត្រៀមខ្លួន ១០០%
ការរង់ចាំរហូតដល់យើងមានភាពជឿជាក់ពេញលេញ អាចធ្វើឱ្យយើងមិនចាប់ផ្តើមអ្វីទាំងអស់។
មនុស្សជាច្រើននិយាយថា៖
“ខ្ញុំនឹងចាប់ផ្តើមនៅពេលខ្ញុំមានចំណេះដឹងគ្រប់គ្រាន់។”
“ខ្ញុំនឹងចាប់ផ្តើមនៅពេលខ្ញុំមានលុយគ្រប់គ្រាន់។”
“ខ្ញុំនឹងបង្ហាញស្នាដៃនៅពេលវាល្អឥតខ្ចោះ។”
បញ្ហាគឺ ពេលវេលាដ៏ល្អឥតខ្ចោះប្រហែលមិនមកដល់ទេ។
មនុស្សជោគជ័យយល់ថា សមត្ថភាពជាច្រើនត្រូវបានបង្កើតឡើង បន្ទាប់ពីចាប់ផ្តើម មិនមែនមុនចាប់ផ្តើមទេ។
អ្នករៀននិយាយដោយការនិយាយ។
អ្នករៀនធ្វើអាជីវកម្មដោយការធ្វើអាជីវកម្ម។
អ្នករៀនបង្កើតមាតិកាដោយការបង្កើតមាតិកា។
អ្នករៀនដឹកនាំដោយការទទួលខុសត្រូវ។
ការធ្វើ គឺជាផ្នែកមួយនៃការរៀន។
៤. ពួកគេហ៊ាន “បង្ហាញខ្លួន” ទោះបីខ្លាចការវាយតម្លៃ
ការបង្ហាញខ្លួននៅទីនេះ មិនមែនមានន័យថាត្រូវធ្វើអ្វីដើម្បីទាក់ទាញការចាប់អារម្មណ៍នោះទេ។
វាមានន័យថា ហ៊ានដាក់គំនិត ស្នាដៃ សមត្ថភាព ឬមតិរបស់ខ្លួននៅចំពោះមុខអ្នកដទៃ ហើយទទួលយកលទ្ធភាពដែលអាចមានការរិះគន់ ឬការបដិសេធ។
នេះអាចជារឿងពិបាកខ្លាំង។
នៅពេលអ្នកបង្កើតអាជីវកម្ម មនុស្សអាចនិយាយថាវាមិនជោគជ័យ។
នៅពេលអ្នកបង្ហោះអត្ថបទ មនុស្សអាចមិនអាន។
នៅពេលអ្នកបង្ហាញស្នាដៃ មនុស្សអាចមិនចូលចិត្ត។
នៅពេលអ្នកស្នើសុំការងារ អ្នកអាចត្រូវបានបដិសេធ។
ប៉ុន្តែបើអ្នកមិនដែលបង្ហាញខ្លួនទៅកាន់ពិភពលោកទេ អ្នកក៏កាត់បន្ថយឱកាសដែលពិភពលោកនឹងស្គាល់សមត្ថភាពរបស់អ្នកផងដែរ។
ការមិនត្រូវបានគេរិះគន់ មិនមែនជាសញ្ញាថាអ្នកកំពុងជោគជ័យទេ។ ពេលខ្លះ វាគ្រាន់តែមានន័យថា អ្នកមិនទាន់បង្ហាញខ្លួនគ្រប់គ្រាន់។
៥. ពួកគេទទួលយកភាពអាម៉ាស់តូចៗ ដើម្បីទទួលបានឱកាសធំៗ
ការចាប់ផ្តើមអ្វីថ្មីអាចធ្វើឱ្យយើងមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងមើលទៅមិនសូវពូកែ។
អ្នកចាប់ផ្តើមនិយាយជាសាធារណៈ ហើយសំឡេងរបស់អ្នកអាចញ័រ។
អ្នកចាប់ផ្តើមបង្កើតវីដេអូ ហើយវីដេអូដំបូងអាចមិនល្អ។
អ្នកចាប់ផ្តើមអាជីវកម្ម ហើយអាចមានកំហុសជាច្រើន។
អ្នកចាប់ផ្តើមរៀនជំនាញថ្មី ហើយអាចមើលទៅដូចជាអ្នកចាប់ផ្តើមដំបូង។
នេះជារឿងធម្មតា។
មនុស្សជោគជ័យយល់ថា ការមើលទៅមិនល្អឥតខ្ចោះនៅដំណាក់កាលដំបូង គឺជាតម្លៃមួយដែលត្រូវបង់សម្រាប់ការក្លាយជាអ្នកដែលមានសមត្ថភាពនៅថ្ងៃអនាគត។
អ្នកមិនអាចរំលងដំណាក់កាល “អ្នកចាប់ផ្តើម” ដើម្បីក្លាយជាអ្នកជំនាញភ្លាមៗបានទេ។
៦. ពួកគេមិនយកការបដិសេធមកបកស្រាយថា “ខ្ញុំគ្មានតម្លៃ”
ការបដិសេធឈឺចាប់។
មិនថាជាការងារ អាជីវកម្ម ទំនាក់ទំនង ឬគម្រោងផ្ទាល់ខ្លួនទេ ការត្រូវបានបដិសេធអាចប៉ះពាល់ដល់ទំនុកចិត្តរបស់យើង។
ប៉ុន្តែការបដិសេធមួយ មិនមែនជាការវាយតម្លៃលើតម្លៃរបស់អ្នកទាំងមូលទេ។
ក្រុមហ៊ុនមួយមិនជ្រើសរើសអ្នក អាចដោយសារមូលហេតុជាច្រើន។
អតិថិជនម្នាក់មិនទិញផលិតផលរបស់អ្នក មិនមានន័យថាផលិតផលរបស់អ្នកគ្មានតម្លៃទេ។
មនុស្សម្នាក់មិនយល់ស្របនឹងគំនិតរបស់អ្នក មិនមានន័យថាគំនិតរបស់អ្នកខុសទាំងស្រុងទេ។
មនុស្សជោគជ័យរៀនបែងចែករវាង៖
“ខ្ញុំត្រូវបានបដិសេធ”
និង
“ខ្ញុំជាមនុស្សដែលមិនមានតម្លៃ”។
វាមិនមែនជារឿងដូចគ្នាទេ។
៧. ពួកគេប្រើការរិះគន់ដើម្បីកែលម្អ ប៉ុន្តែមិនអនុញ្ញាតឱ្យវាគ្រប់គ្រងជីវិត
មនុស្សជោគជ័យមិនមែនមិនខ្វល់ពីមតិអ្នកដទៃទេ។
ពួកគេគ្រាន់តែចេះជ្រើសរើសថា មតិណាគួរយកចិត្តទុកដាក់។
ការរិះគន់ខ្លះមានប្រយោជន៍។
វាអាចបង្ហាញពីកំហុសដែលយើងមិនបានមើលឃើញ។
ប៉ុន្តែការរិះគន់ខ្លះគ្រាន់តែជាមតិផ្ទាល់ខ្លួន ការវាយប្រហារ ឬការបញ្ចេញអារម្មណ៍របស់អ្នកដទៃ។
ដូច្នេះ នៅពេលមាននរណាម្នាក់រិះគន់អ្នក សួរខ្លួនឯង៖
តើមានអ្វីដែលខ្ញុំអាចរៀនពីវាបានទេ?
ប្រសិនបើមាន — យកវាមកកែលម្អ។
ប្រសិនបើគ្មាន — មិនចាំបាច់យកវាមកដាក់ជាបន្ទុកក្នុងចិត្តឡើយ។
៨. ពួកគេផ្តោតលើការរីកចម្រើន មិនមែនលើការមើលទៅល្អ
មនុស្សដែលខ្លាចការបរាជ័យខ្លាំង អាចផ្តោតលើការរក្សារូបភាពរបស់ខ្លួន។
ពួកគេចង់ឱ្យមនុស្សគិតថា៖
“ខ្ញុំឆ្លាត”
“ខ្ញុំជោគជ័យ”
“ខ្ញុំមិនដែលធ្វើខុស”
ប៉ុន្តែការព្យាយាមរក្សារូបភាពល្អឥតខ្ចោះអាចរារាំងការរៀនសូត្រ។
មនុស្សជោគជ័យជាច្រើនផ្តោតលើសំណួរផ្សេង៖
“តើខ្ញុំកំពុងកាន់តែប្រសើរឡើងឬទេ?”
ពួកគេមិនចាំបាច់ត្រូវមើលទៅល្អគ្រប់ពេលទេ។
ពួកគេចង់ ក្លាយជាមនុស្សដែលល្អជាងមុន។
៩. ពួកគេបង្កើត “ភាពធន់” តាមរយៈការប្រឈមមុខនឹងភាពមិនស្រួល
ភាពក្លាហានមិនមែនជាការមិនមានការភ័យខ្លាចទេ។
ភាពក្លាហានគឺ មានការភ័យខ្លាច ប៉ុន្តែនៅតែធ្វើអ្វីដែលសំខាន់។
រាល់ពេលដែលអ្នកធ្វើអ្វីដែលអ្នកខ្លាច អ្នកកំពុងបង្រៀនខ្លួនឯងថា៖
“ខ្ញុំអាចទ្រាំនឹងអារម្មណ៍មិនស្រួលនេះបាន។”
ការបង្ហាញស្នាដៃម្តង។
ការនិយាយមតិម្តង។
ការស្នើសុំឱកាសម្តង។
ការចាប់ផ្តើមគម្រោងមួយម្តង។
ការទទួលយកការបដិសេធម្តង។
តាមរយៈការប្រឈមមុខនឹងរឿងទាំងនេះជាបន្តបន្ទាប់ យើងអាចបង្កើតភាពធន់ផ្លូវចិត្តកាន់តែខ្លាំង។
១០. ពួកគេមិនរង់ចាំឱ្យការភ័យខ្លាចបាត់ទៅទាំងស្រុង
ចំណុចសំខាន់មួយគឺ យើងប្រហែលមិនដែលឈប់ខ្លាចទាំងស្រុងទេ។
មុនពេលបើកអាជីវកម្ម អ្នកអាចនៅតែខ្លាច។
មុនពេលបង្ហាញស្នាដៃ អ្នកអាចនៅតែមានអារម្មណ៍ភ័យ។
មុនពេលធ្វើការសម្រេចចិត្តធំ អ្នកអាចនៅតែសង្ស័យខ្លួនឯង។
គោលដៅមិនមែន៖
“ខ្ញុំត្រូវឈប់ខ្លាចសិន ទើបខ្ញុំធ្វើបាន”
ប៉ុន្តែ៖
“ខ្ញុំអាចខ្លាច ហើយនៅតែធ្វើបាន។”
នេះជាការផ្លាស់ប្តូរផ្នត់គំនិតដ៏សំខាន់។
១១. ពួកគេដឹងថាការបរាជ័យមួយ មិនមែនជាចុងបញ្ចប់
ជីវិតមិនមែនជាការសម្រេចលទ្ធផលពីការសាកល្បងតែមួយទេ។
អ្នកអាចបរាជ័យក្នុងគម្រោងមួយ ហើយរៀនអ្វីដែលមានតម្លៃសម្រាប់គម្រោងបន្ទាប់។
អ្នកអាចបាត់បង់ឱកាសមួយ ហើយរកឃើញឱកាសថ្មី។
អ្នកអាចធ្វើកំហុសមួយ ហើយក្លាយជាមនុស្សដែលមានបទពិសោធន៍ជាងមុន។
ការបរាជ័យក្លាយជាគ្រោះថ្នាក់ពិតប្រាកដ នៅពេលយើងអនុញ្ញាតឱ្យវាបញ្ចុះបញ្ចូលយើងថា៖
“កុំសាកល្បងទៀត។”
ប៉ុន្តែប្រសិនបើយើងអាចនិយាយថា៖
“លើកនេះមិនបាន។ តោះរៀន ហើយសាកល្បងម្តងទៀតដោយវិធីល្អជាងមុន។”
នោះការបរាជ័យអាចក្លាយជាផ្នែកមួយនៃដំណើរទៅរកភាពជោគជ័យ។
តើត្រូវអនុវត្តយ៉ាងដូចម្តេច?
អ្នកមិនចាំបាច់ធ្វើអ្វីធំភ្លាមៗទេ។
ចាប់ផ្តើមដោយ ការប្រឈមមុខនឹងភាពមិនស្រួលតូចៗ។
ថ្ងៃនេះ សាកល្បងធ្វើអ្វីមួយដែលអ្នកបានពន្យារពេល ព្រោះខ្លាចថាមិនល្អគ្រប់គ្រាន់។
បង្ហោះអត្ថបទដែលអ្នកបានសរសេរ។
ចែករំលែកគំនិតរបស់អ្នក។
ដាក់ពាក្យសុំឱកាសការងារមួយ។
សួរសំណួរដែលអ្នកខ្លាចថាគេនឹងគិតថាអ្នកមិនចេះ។
ចាប់ផ្តើមគម្រោងតូចមួយ។
ឬធ្វើអ្វីមួយដែលអ្នកតែងតែនិយាយថា “ថ្ងៃក្រោយខ្ញុំនឹងធ្វើ”។
បន្ទាប់មក សង្កេតមើលអារម្មណ៍របស់អ្នក។
ប្រហែលជាអ្នកមានការភ័យខ្លាច។
ប្រហែលជាអ្នកមានការសង្ស័យ។
ប្រហែលជាអ្នកខ្លាចគេរិះគន់។
ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីធ្វើរួច អ្នកអាចរកឃើញថា៖
ការភ័យខ្លាចមុនពេលធ្វើ អាចធំជាងការលំបាកពិតប្រាកដដែលកើតឡើង។
កុំការពារខ្លួនឯងពីបរាជ័យ រហូតដល់អ្នកការពារខ្លួនឯងពីភាពជោគជ័យ។
នេះអាចជាមេរៀនដ៏សំខាន់បំផុត។
ការព្យាយាមជៀសវាងការបរាជ័យគ្រប់បែបយ៉ាង ក៏មានន័យថាយើងអាចជៀសវាងឱកាសជាច្រើនផងដែរ។
បើអ្នកមិនចាប់ផ្តើម អ្នកនឹងមិនបរាជ័យ។
ប៉ុន្តែអ្នកក៏មិនបានរៀនដែរ។
បើអ្នកមិនបង្ហាញខ្លួន អ្នកនឹងមិនត្រូវបានគេរិះគន់។
ប៉ុន្តែអ្នកក៏អាចមិនត្រូវបានគេរកឃើញដែរ។
បើអ្នកមិនសាកល្បង អ្នកនឹងមិនចាញ់។
ប៉ុន្តែអ្នកក៏មិនដឹងថា អ្នកអាចឈ្នះបានកម្រិតណាដែរ។
ជីវិតដែលមានសុវត្ថិភាពបំផុត មិនតែងតែជាជីវិតដែលមានឱកាសច្រើនបំផុតទេ។
ជោគជ័យត្រូវការកម្រិតមួយនៃ ភាពងាយរងគ្រោះ ការប្រឈម និងភាពមិនប្រាកដប្រជា។
សេចក្តីសន្និដ្ឋាន
មនុស្សជោគជ័យមិនមែនជាមនុស្សដែលមិនធ្លាប់បរាជ័យទេ។
ពួកគេគ្រាន់តែមានទំនាក់ទំនងជាមួយបរាជ័យខុសពីមនុស្សភាគច្រើន។
ពួកគេមើលបរាជ័យជាមេរៀន មិនមែនជាការកាត់ទោស។
ពួកគេទទួលយកការរិះគន់ ប៉ុន្តែមិនឱ្យមតិរបស់អ្នកដទៃកំណត់តម្លៃរបស់ខ្លួន។
ពួកគេហ៊ានបង្ហាញស្នាដៃ ទោះបីវាមិនទាន់ល្អឥតខ្ចោះ។
ពួកគេទទួលយកការបដិសេធ ដោយមិនបកស្រាយថាខ្លួនគ្មានតម្លៃ។
ហើយសំខាន់ជាងគេ ពួកគេមិនរង់ចាំឱ្យការភ័យខ្លាចបាត់ទៅទាំងស្រុង មុននឹងចាប់ផ្តើមធ្វើអ្វីដែលសំខាន់។
អ្នកមិនចាំបាច់មានភាពក្លាហាន ១០០% ដើម្បីចាប់ផ្តើមនោះទេ។
អ្នកគ្រាន់តែត្រូវមានភាពក្លាហានគ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីធ្វើជំហានបន្ទាប់ ទោះបីនៅមានការភ័យខ្លាចក៏ដោយ។
ព្រោះនៅទីបំផុត ភាពជោគជ័យមិនមែនកើតឡើងពីការមិនដែលដួលទេ។
វាកើតឡើងពីការរៀនពីរាល់ការដួល ហើយមានឆន្ទៈក្រោកឡើងបន្តទៀត។
