រឿងខ្លី៖ បំណុលដែលមិនអាចសង

រឿងខ្លីអំពីការដឹងគុណ និងការបន្តអំពើល្អ

មានមនុស្សម្នាក់ឈ្មោះ ដារ៉ា។

នៅអាយុ ៤៥ ឆ្នាំ ដារ៉ាមានអ្វីៗជាច្រើនដែលមនុស្សភាគច្រើនសុបិនចង់បាន។

គាត់មានក្រុមហ៊ុនផ្ទាល់ខ្លួន មានផ្ទះធំមួយនៅក្នុងទីក្រុង មានរថយន្តល្អមួយគ្រឿង ហើយមានគណនីធនាគារដែលធ្វើឱ្យគាត់មិនចាំបាច់ព្រួយបារម្ភពីការចំណាយប្រចាំថ្ងៃ។

ប៉ុន្តែមានរឿងមួយដែលធ្វើឱ្យគាត់មានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងនៅតែជា “អ្នកជំពាក់”។

មិនមែនជាបំណុលធនាគារ។

មិនមែនជាបំណុលអាជីវកម្ម។

ហើយក៏មិនមែនជាបំណុលដែលមានកិច្ចសន្យាឬការប្រាក់ដែរ។

វាជាបំណុលដែលគ្មានអ្នកណាទាមទារ។

បំណុលចំពោះមនុស្សមួយចំនួនដែលបានជួយគាត់នៅពេលគាត់មិនមានអ្វីសោះ។

អ្នកគ្រូម្នាក់ដែលមើលឃើញអ្វីដែលគាត់មិនបានឃើញ

កាលពីជាង ៣០ ឆ្នាំមុន ដារ៉ាគ្រាន់តែជាក្មេងប្រុសម្នាក់មកពីគ្រួសារដែលមានជីវភាពមិនសូវធូរធារ។

គាត់មិនមែនជាសិស្សពូកែទេ។

ពេលខ្លះ គាត់មិនមានលុយទិញសៀវភៅ។

ពេលខ្លះ គាត់មិនមានលុយបង់ថ្លៃសិក្សា។

ហើយនៅពេលប្រឡងមធ្យមសិក្សា លទ្ធផលរបស់គាត់ក៏មិនល្អដែរ។

ថ្ងៃមួយ គាត់បានទៅជួបអ្នកគ្រូម្នាក់ឈ្មោះ អ្នកគ្រូសុភា។

អ្នកគ្រូសុភាបានសួរ៖

“ដារ៉ា តើកូនចង់ឈប់រៀនមែនទេ?”

ដារ៉ាឱនក្បាល។

“ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំមិនអាចរៀនបានទេ អ្នកគ្រូ។ គ្រួសារខ្ញុំក៏មិនមានលទ្ធភាពដែរ។”

អ្នកគ្រូសុភាស្ងាត់មួយភ្លែត ហើយនិយាយថា៖

“កូនមិនមែនមិនអាចរៀនបានទេ។ កូនគ្រាន់តែមិនទាន់បានព្យាយាមគ្រប់គ្រាន់ប៉ុណ្ណោះ។”

ចាប់ពីថ្ងៃនោះ អ្នកគ្រូបានជួយបង្រៀនដារ៉ាបន្ថែមក្រោយម៉ោងសិក្សា។

មិនយកថ្លៃ។

មិនសុំអ្វីតបស្នង។

នៅថ្ងៃដែលដារ៉ាមិនមានសៀវភៅ អ្នកគ្រូបានឱ្យសៀវភៅរបស់គាត់។

នៅថ្ងៃដែលដារ៉ាមិនមានលុយបង់ថ្លៃប្រឡង អ្នកគ្រូបានជួយគាត់។

ហើយនៅថ្ងៃដែលដារ៉ាចង់បោះបង់ អ្នកគ្រូតែងនិយាយដដែលៗ៖

“កុំឱ្យស្ថានភាពដែលអ្នកកំពុងរស់នៅថ្ងៃនេះ កំណត់ថាអ្នកនឹងក្លាយជាអ្នកណានៅថ្ងៃអនាគត។”

ពាក្យមួយឃ្លានោះបាននៅជាមួយដារ៉ាអស់ជាច្រើនឆ្នាំ។

មិត្តម្នាក់ដែលមានតិចជាងគាត់ ប៉ុន្តែឱ្យច្រើនជាងគាត់

នៅពេលដារ៉ារៀននៅសាកលវិទ្យាល័យ គាត់មានមិត្តជិតស្និទ្ធម្នាក់ឈ្មោះ វិសាល។

វិសាលមិនមានជីវភាពល្អជាងដារ៉ាទេ។

តាមពិតទៅ គាត់ក៏ក្រីក្រដែរ។

ពួកគេទាំងពីររស់នៅក្នុងបន្ទប់ជួលតូចមួយ ហើយចែករំលែកការចំណាយជាមួយគ្នា។

ថ្ងៃមួយ ដារ៉ាមានបញ្ហាហិរញ្ញវត្ថុធ្ងន់ធ្ងរ។

គាត់ត្រូវបង់ថ្លៃសិក្សា ប៉ុន្តែគាត់មិនមានប្រាក់គ្រប់គ្រាន់។

គាត់គិតថា គាត់ប្រហែលជាត្រូវឈប់រៀន។

វិសាលស្តាប់ហើយស្ងាត់។

បន្ទាប់មក គាត់យកប្រាក់ដែលគាត់សន្សំទុកពីការធ្វើការក្រៅម៉ោងចេញមក។

“យកលុយនេះទៅបង់ថ្លៃសិក្សាទៅ។”

ដារ៉ាមើលប្រាក់នៅក្នុងដៃមិត្ត។

“អត់ទេ។ នេះជាលុយរបស់ឯង។”

វិសាលញញឹម។

“យើងជាមិត្តនឹងគ្នា។ ពេលឯងមាន ខ្ញុំនឹងសុំឯងវិញ។”

ដារ៉ាទទួលប្រាក់។

ប៉ុន្តែវិសាលមិនដែលសុំប្រាក់នោះវិញទេ។

ពេលក្រោយ ដារ៉ាទើបដឹងថា ប្រាក់នោះជាប្រាក់ដែលវិសាលសន្សំទុកដើម្បីទិញម៉ូតូចាស់មួយសម្រាប់ធ្វើដំណើរទៅធ្វើការ។

វិសាលបានបោះបង់ក្តីស្រមៃរបស់ខ្លួននៅពេលនោះ ដើម្បីឱ្យមិត្តរបស់គាត់អាចបន្តក្តីស្រមៃរបស់ខ្លួន។

ម្តាយដែលលះបង់អ្វីៗដោយមិនដែលរាប់ថាជាការលះបង់

ប៉ុន្តែបំណុលធំបំផុតដែលដារ៉ាមាន គឺចំពោះម្តាយរបស់គាត់។

ម្តាយរបស់ដារ៉ាជាស្ត្រីលក់បន្លែតាមផ្សារ។

រាល់ព្រឹក គាត់ភ្ញាក់ពីព្រលឹម ដើម្បីទៅទិញបន្លែពីអ្នកលក់ដុំ ហើយយកមកលក់បន្ត។

គាត់មិនដែលមានសម្លៀកបំពាក់ថ្លៃ។

មិនដែលធ្វើដំណើរកម្សាន្ត។

ហើយមិនដែលចំណាយលុយលើខ្លួនឯងច្រើនទេ។

ប៉ុន្តែគាត់តែងមានលុយសម្រាប់កូន។

ពេលដារ៉ាត្រូវការសៀវភៅ គាត់រកឱ្យបាន។

ពេលដារ៉ាត្រូវការថ្លៃសិក្សា គាត់រកឱ្យបាន។

ពេលដារ៉ាឃ្លាន គាត់ឱ្យកូនញ៉ាំមុន។

ពេលខ្លះ គាត់ប្រាប់ថា៖

“ម៉ែញ៉ាំរួចហើយ។”

ប៉ុន្តែដារ៉ាដឹងថា ម៉ែមិនទាន់ញ៉ាំទេ។

គាត់គ្រាន់តែមិនចង់ឱ្យកូនមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងកំពុងយកអាហាររបស់ម្តាយ។

ដារ៉ាចាំបានថា កាលពីគាត់នៅក្មេង ម្តាយធ្លាប់និយាយថា៖

“ម៉ែមិនចង់ឱ្យកូនមានជីវិតដូចម៉ែទេ។ បើកូនមានឱកាស ចូររៀនឱ្យបានខ្ពស់ ហើយក្លាយជាមនុស្សល្អ។”

ពេលនោះ ដារ៉ាមិនយល់ពីតម្លៃនៃពាក្យទាំងនោះទេ។

តែពេលគាត់កាន់តែចាស់ គាត់ចាប់ផ្តើមយល់។

មនុស្សម្នាក់ទៀតដែលបានបើកទ្វារ

បន្ទាប់ពីបញ្ចប់ការសិក្សា ដារ៉ារកការងារបាននៅក្រុមហ៊ុនមួយ។

ម្ចាស់ក្រុមហ៊ុនគឺលោក សុវណ្ណ។

នៅពេលនោះ ដារ៉ាមិនមានបទពិសោធន៍សោះ។

គាត់ធ្វើខុសជាញឹកញាប់។

ឯកសារខុស។

គណនេយ្យខុស។

ការទំនាក់ទំនងជាមួយអតិថិជនក៏ខុស។

មនុស្សជាច្រើននៅក្នុងក្រុមហ៊ុនគិតថា ដារ៉ាមិនសមនឹងការងារនោះទេ។

ប៉ុន្តែលោកសុវណ្ណមិនបណ្តេញគាត់ចេញទេ។

គាត់និយាយថា៖

“អ្នកមិនទាន់ល្អទេ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំមើលឃើញថា អ្នកចង់រៀន។”

លោកសុវណ្ណបានបង្រៀនដារ៉ាពីរបៀបធ្វើអាជីវកម្ម របៀបនិយាយជាមួយអតិថិជន របៀបគ្រប់គ្រងបុគ្គលិក និងសំខាន់បំផុត—

របៀបរក្សាកិត្តិយសនៅពេលធ្វើអាជីវកម្ម។

ប្រាំឆ្នាំក្រោយ ដារ៉ាបានចាកចេញពីក្រុមហ៊ុន ដើម្បីចាប់ផ្តើមអាជីវកម្មផ្ទាល់ខ្លួន។

លោកសុវណ្ណមិនបានរារាំងគាត់ទេ។

ផ្ទុយទៅវិញ លោកបាននិយាយថា៖

“ថ្ងៃណាមួយ បើឯងមានឱកាសជួយមនុស្សម្នាក់ទៀតដែលកំពុងចាប់ផ្តើមពីសូន្យ ចូរជួយគេ។ នោះគឺជារបៀបដែលឯងអាចតបស្នងខ្ញុំបាន។”

បំណុលដែលមិនអាចសងបាន

បន្ទាប់ពីអាជីវកម្មរបស់ដារ៉ាជោគជ័យ គាត់ចាប់ផ្តើមគិតអំពីមនុស្សទាំងបួននាក់នេះ។

គាត់ចង់សងពួកគេ។

គាត់ចាប់ផ្តើមពីអ្នកគ្រូសុភា។

គាត់ស្វែងរកអាសយដ្ឋានរបស់អ្នកគ្រូ ហើយទៅជួប។

ពេលឃើញគាត់ អ្នកគ្រូសុភាមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។

ដារ៉ាបានយកស្រោមសំបុត្រមួយដាក់លើតុ។

“អ្នកគ្រូ នេះជាលុយដែលខ្ញុំចង់សងអ្នកគ្រូវិញ។”

អ្នកគ្រូមើលស្រោមសំបុត្រ ហើយញញឹម។

“កូនគិតថា ខ្ញុំជួយកូនដើម្បីឱ្យកូនសងលុយខ្ញុំវិញមែនទេ?”

“អត់ទេ អ្នកគ្រូ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ដឹងគុណ។”

អ្នកគ្រូរុញស្រោមសំបុត្រត្រឡប់មកវិញ។

“បើចង់ដឹងគុណខ្ញុំ សូមយកលុយនេះទៅជួយក្មេងម្នាក់ដែលកំពុងមានបញ្ហាដូចកូនកាលពីមុន។”

ដារ៉ាស្ងាត់។

គាត់ចាប់ផ្តើមយល់ថា បំណុលនេះប្រហែលជាមិនអាចសងតាមវិធីធម្មតាបានទេ។

វិសាល

បន្ទាប់មក ដារ៉ាទៅរកវិសាល។

ពួកគេបានជួបគ្នាវិញ បន្ទាប់ពីមិនបានជួបគ្នាអស់ជាច្រើនឆ្នាំ។

ដារ៉ាបាននិយាយ៖

“ខ្ញុំមិនដែលភ្លេចប្រាក់ដែលឯងបានជួយខ្ញុំទេ។”

វិសាលសើច។

“រឿងតាំងពីយូរហើយ។ កុំគិតច្រើនពេក។”

“ខ្ញុំចង់សងឯងវិញ។”

វិសាលគ្រវីក្បាល។

“អ្នកមិនចាំបាច់សងខ្ញុំទេ។”

“ហេតុអ្វី?”

វិសាលមើលទៅដារ៉ា ហើយនិយាយ៖

“ពេលនោះ ឯងត្រូវការវាជាងខ្ញុំ។ ប្រសិនបើថ្ងៃនេះឯងមានច្រើនជាងខ្ញុំ ហើយឯងឃើញមនុស្សម្នាក់ទៀតកំពុងត្រូវការ… ចូរធ្វើដូចដែលខ្ញុំធ្លាប់ធ្វើ។”

ដារ៉ាមិនបាននិយាយអ្វីទៀត។

ម្តាយ

ចុងក្រោយ ដារ៉ាទៅរកម្តាយ។

គាត់បានទិញផ្ទះធំមួយឱ្យម្តាយ។

គាត់ទិញរថយន្តមួយឱ្យគាត់។

គាត់បើកគណនីធនាគារមួយ និងដាក់ប្រាក់ចូលជាច្រើន។

ប៉ុន្តែម្តាយគ្រាន់តែញញឹម។

“ម៉ែមិនត្រូវការរបស់ទាំងនេះទេ កូន។”

“តែម៉ែធ្លាប់លះបង់គ្រប់យ៉ាងសម្រាប់ខ្ញុំ។”

ម្តាយកាន់ដៃកូន។

“ម៉ែធ្វើអ្វីដែលម៉ែចង់ធ្វើ។ ម៉ែចង់ឱ្យកូនមានជីវិតល្អ។”

ដារ៉ាស្រក់ទឹកភ្នែក។

“តើខ្ញុំអាចសងម៉ែយ៉ាងម៉េច?”

ម្តាយញញឹម ហើយនិយាយត្រឹមមួយឃ្លា៖

“ចិញ្ចឹមកូនរបស់កូនឱ្យក្លាយជាមនុស្សល្អ ហើយកុំភ្លេចជួយមនុស្សដែលត្រូវការជំនួយ។ នោះគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ។”

ចម្លើយដែលគាត់បានរកឃើញ

យប់មួយ ដារ៉ាអង្គុយម្នាក់ឯងនៅក្នុងការិយាល័យ។

គាត់មើលទៅសៀវភៅកត់ត្រាចាស់មួយដែលគាត់បានរក្សាទុកតាំងពីក្មេង។

នៅលើទំព័រមួយ គាត់បានសរសេរឈ្មោះមនុស្សបួននាក់៖

អ្នកគ្រូសុភា
វិសាល
ម្តាយ
លោកសុវណ្ណ

ក្រោមឈ្មោះទាំងបួន គាត់បានសរសេរ៖

“ខ្ញុំជំពាក់ពួកគេ”

គាត់អង្គុយគិតយូរ។

បន្ទាប់មក គាត់យកប៊ិចមកកែពាក្យនោះ។

គាត់លុបពាក្យ “ខ្ញុំជំពាក់ពួកគេ” ចេញ។

ហើយសរសេរថា៖

“ពួកគេបានបង្ហាញខ្ញុំថា តើខ្ញុំគួរធ្វើអ្វីសម្រាប់អ្នកដទៃ”

ចាប់ពីថ្ងៃនោះ ដារ៉ាចាប់ផ្តើមធ្វើអ្វីមួយដែលគាត់មិនធ្លាប់គិតថានឹងធ្វើ។

គាត់បង្កើតកម្មវិធីអាហារូបករណ៍តូចមួយសម្រាប់សិស្សក្រីក្រ។

បន្ទាប់មក គាត់ចាប់ផ្តើមជួយយុវជនដែលចង់ចាប់ផ្តើមអាជីវកម្ម ប៉ុន្តែគ្មានអ្នកណាណែនាំ។

គាត់ជួលមនុស្សដែលក្រុមហ៊ុនផ្សេងៗមិនចង់ជួល ដោយសារតែពួកគេគ្មានបទពិសោធន៍។

គាត់ចាប់ផ្តើមបង្រៀនបុគ្គលិកវ័យក្មេងដោយខ្លួនឯង។

ហើយនៅពេលមាននរណាម្នាក់សួរ៖

“ហេតុអ្វីបានជាលោកធ្វើរឿងទាំងនេះ?”

ដារ៉ាតែងឆ្លើយថា៖

“ព្រោះកាលពីខ្ញុំមិនមានអ្វីសោះ មានមនុស្សមួយចំនួនបានផ្តល់ឱ្យខ្ញុំ ទោះបីពួកគេមិនទទួលបានអ្វីពីខ្ញុំវិញក៏ដោយ។”

ប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយ

ថ្ងៃមួយ មានយុវជនម្នាក់ឈ្មោះ មករា មកជួបដារ៉ា។

មករាជាក្មេងប្រុសមកពីគ្រួសារក្រីក្រ ហើយគាត់ចង់ចាប់ផ្តើមអាជីវកម្មតូចមួយ។

គាត់គ្មានលុយ។

គ្មានបទពិសោធន៍។

ហើយគ្មានអ្នកណាជឿលើគាត់។

ដារ៉ាបានអង្គុយស្តាប់គាត់អស់រយៈពេលជិតមួយម៉ោង។

បន្ទាប់មក គាត់បានផ្តល់ការណែនាំ និងឱកាសមួយដល់មករា។

មុនពេលចាកចេញ មករាបានសួរ៖

“លោកចង់ឱ្យខ្ញុំសងលោកវិញយ៉ាងម៉េច?”

ដារ៉ាញញឹម។

គាត់ធ្លាប់ឮសំណួរនេះពីខ្លួនឯងជាច្រើនឆ្នាំមុន។

គាត់ឆ្លើយ៖

“ថ្ងៃណាមួយ នៅពេលអ្នកមានសមត្ថភាពជួយមនុស្សម្នាក់ទៀត ចូរជួយគេ។ នោះគឺជាវិធីសងខ្ញុំ។”

មករាស្ងាត់មួយភ្លែត ហើយងក់ក្បាល។

ដារ៉ាមើលគាត់ដើរចេញទៅ។

នៅពេលនោះ គាត់មានអារម្មណ៍ថា បំណុលដែលគាត់កាន់នៅក្នុងចិត្តអស់ជាច្រើនទសវត្សរ៍ មិនបានបាត់ទៅទេ។

ប៉ុន្តែវាបាន បន្តដំណើរ ទៅមនុស្សម្នាក់ទៀត។

ហើយប្រហែលជានោះហើយជាវិធីដែលបំណុលប្រភេទនេះគួរតែត្រូវសង។

មេរៀនជីវិត

យើងម្នាក់ៗប្រហែលជាមានមនុស្សមួយចំនួនដែលយើង “ជំពាក់” ក្នុងជីវិត។

មិនមែនដោយសារយើងខ្ចីលុយពួកគេទេ។

ប៉ុន្តែដោយសារពួកគេបានឈរនៅក្បែរយើង នៅពេលអ្នកដទៃមិនជឿលើយើង។

គ្រូម្នាក់ដែលបានផ្តល់ឱកាស។

មិត្តម្នាក់ដែលបានជួយនៅពេលយើងកំពុងដួល។

ឪពុកម្តាយដែលបានលះបង់ដោយមិនដែលរាប់ថាជាការលះបង់។

ឬមនុស្សម្នាក់ដែលបានបើកទ្វារឱ្យយើង នៅពេលយើងមិនទាន់មានសមត្ថភាពបើកទ្វារឱ្យខ្លួនឯង។

ពេលយើងមានសមត្ថភាពនៅថ្ងៃនេះ យើងអាចចង់តបស្នងពួកគេដោយផ្ទាល់។

ប៉ុន្តែពេលខ្លះ ពួកគេមិនត្រូវការអ្វីពីយើងទេ។

ពួកគេចង់ឱ្យយើង បន្តអ្វីដែលពួកគេបានធ្វើ។

ដូច្នេះ ប្រសិនបើមានគ្រូម្នាក់ធ្លាប់ជឿលើអ្នក…

ចូរជឿលើមនុស្សម្នាក់ទៀត។

ប្រសិនបើមានមិត្តម្នាក់ធ្លាប់លើកអ្នកឡើង…

ចូរលើកមនុស្សម្នាក់ទៀតឡើង។

ប្រសិនបើឪពុកម្តាយរបស់អ្នកធ្លាប់លះបង់សម្រាប់អ្នក…

ចូរបន្តការលះបង់នោះទៅជំនាន់ក្រោយ។

ហើយប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់ធ្លាប់បើកទ្វារឱ្យអ្នក…

ចូរបើកទ្វារឱ្យមនុស្សម្នាក់ទៀត។

ព្រោះអំពើល្អមួយចំនួន មិនត្រូវបានបង់ត្រឡប់ទៅអ្នកដែលបានធ្វើវាទេ។

វាត្រូវបាន បញ្ជូនបន្ត។

ហើយប្រហែលជានោះហើយជារបៀបដែលពិភពលោកកាន់តែល្អឡើង—មិនមែនដោយសារមនុស្សគ្រប់គ្នាសងអ្វីដែលខ្លួនជំពាក់ទៅអ្នកដើមវិញទេ ប៉ុន្តែដោយសារមនុស្សម្នាក់ៗយកអំពើល្អដែលខ្លួនធ្លាប់ទទួល ហើយបន្តផ្តល់វាទៅអ្នកដទៃ។

សំណួរសម្រាប់ត្រិះរិះ

១. តើមាននរណាម្នាក់ដែលបានជួយអ្នកនៅពេលអ្នកកំពុងចាប់ផ្តើមពីសូន្យដែរឬទេ?

២. តើអ្នកធ្លាប់គិតថា “ខ្ញុំជំពាក់គាត់/នាង” ដោយមិនមែនជាបំណុលប្រាក់ដែរឬទេ?

៣. ប្រសិនបើអ្នកមិនអាចតបស្នងអំពើល្អទៅមនុស្សដើមដោយផ្ទាល់ តើអ្នកអាចបន្តអំពើល្អនោះទៅអ្នកណាម្នាក់ផ្សេងទៀតបានឬទេ?

៤. តើថ្ងៃនេះមានមនុស្សម្នាក់ណាដែលកំពុងត្រូវការឱកាស ការលើកទឹកចិត្ត ឬជំនួយបន្តិចពីអ្នក?