ទំនាក់ទំនងរវាងចិត្ត និងពេលវេលា៖ ហេតុអ្វីពេលវេលាដូចគ្នា ប៉ុន្តែយើងមានអារម្មណ៍ខុសគ្នា?

ពេលវេលាគឺជាផ្នែកមួយដែលមនុស្សគ្រប់រូបរស់នៅជាមួយរាល់ថ្ងៃ។ នាឡិកាដើរទៅមុខជានិច្ច ថ្ងៃកន្លងផុត ខែផ្លាស់ប្តូរ ហើយឆ្នាំក៏បន្តទៅមុខ។ ប៉ុន្តែមានរឿងមួយគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍៖ មនុស្សពីរនាក់អាចចំណាយពេល ១ ម៉ោងដូចគ្នា ប៉ុន្តែមានអារម្មណ៍ថារយៈពេលនោះខុសគ្នាទាំងស្រុង។

ពេលយើងកំពុងរង់ចាំអ្វីមួយ ១០ នាទីអាចមានអារម្មណ៍ដូចជាយូរណាស់។ ប៉ុន្តែពេលយើងកំពុងធ្វើអ្វីដែលយើងចូលចិត្ត ២ ម៉ោងអាចកន្លងផុតទៅដោយមិនដឹងខ្លួន។

ហេតុអ្វី?

ចម្លើយមួយផ្នែកស្ថិតនៅក្នុង ទំនាក់ទំនងរវាងចិត្ត និងពេលវេលា។

១. ពេលវេលាមានពីរទម្រង់ក្នុងជីវិតរបស់យើង

នៅពេលនិយាយពីពេលវេលា យើងអាចបែងចែកវាជាពីរទិដ្ឋភាពធំៗ។

ទីមួយ គឺពេលវេលាផ្នែករូបវន្ត។ វាគឺជាពេលវេលាដែលយើងវាស់ដោយនាឡិកា ដូចជា វិនាទី នាទី ម៉ោង ថ្ងៃ ខែ និងឆ្នាំ។ វាមិនអាស្រ័យលើថាយើងមានអារម្មណ៍យ៉ាងណានោះទេ។

ទីពីរ គឺពេលវេលាផ្នែកផ្លូវចិត្ត។ នេះគឺជាវិធីដែលចិត្តរបស់យើងទទួលស្គាល់ និងមានអារម្មណ៍ចំពោះពេលវេលា។

ពេលវេលាតាមនាឡិកាអាចដំណើរការតាមលំដាប់ដដែល ប៉ុន្តែបទពិសោធន៍អំពីពេលវេលារបស់យើងអាចផ្លាស់ប្តូរទៅតាមស្ថានភាពផ្លូវចិត្ត។

២. ហេតុអ្វីពេលវេលាខ្លះដើរយឺត ហើយខ្លះដើរលឿន?

ស្រមៃថាអ្នកកំពុងរង់ចាំលទ្ធផលសំខាន់មួយ។

អ្នកមើលនាឡិកា៖ 10:00។

បន្តិចក្រោយមក អ្នកមើលម្តងទៀត៖ 10:05។

អ្នកមានអារម្មណ៍ថា “ហេតុអ្វីបានជាយូរម្ល៉េះ?”

ប៉ុន្តែពេលអ្នកជួបមិត្តភក្តិ ហើយនិយាយគ្នាយ៉ាងសប្បាយ អ្នកអាចចំណាយពេល ២ ម៉ោងដោយមានអារម្មណ៍ថា វាដូចជា ២០ នាទីប៉ុណ្ណោះ។

នេះបង្ហាញថា ការយល់ឃើញអំពីពេលវេលារបស់យើងត្រូវបានប៉ះពាល់ដោយការយកចិត្តទុកដាក់ អារម្មណ៍ និងបទពិសោធន៍របស់យើង។

ពេលយើងធុញទ្រាន់ ឬរង់ចាំ អារម្មណ៍របស់យើងអាចធ្វើឱ្យពេលវេលាមានអារម្មណ៍ថាយឺត។

ពេលយើងចូលរួមយ៉ាងជ្រាលជ្រៅក្នុងសកម្មភាពណាមួយ ពេលវេលាអាចហាក់ដូចជាកន្លងទៅយ៉ាងលឿន។

៣. ចិត្តរស់នៅរវាងអតីតកាល និងអនាគត

ចិត្តរបស់មនុស្សមានសមត្ថភាពពិសេសមួយ គឺវាអាចធ្វើដំណើរតាមការគិតទៅកាន់ពេលវេលាផ្សេងៗ។

យើងអាចគិតអំពីអ្វីដែលបានកើតឡើងកាលពីម្សិលមិញ ឬសូម្បីតែ ១០ ឆ្នាំមុន។

យើងក៏អាចគិតអំពីអ្វីដែលអាចកើតឡើងនៅថ្ងៃស្អែក ឬឆ្នាំក្រោយ។

ដូច្នេះ នៅពេលដែលរាងកាយរបស់យើងកំពុងអង្គុយនៅទីនេះ និងឥឡូវនេះ ចិត្តរបស់យើងអាចកំពុងរស់នៅក្នុងអតីតកាល ឬធ្វើដំណើរទៅអនាគត។

អតីតកាលរស់នៅក្នុងចិត្តតាមរយៈការចងចាំ។

អនាគតរស់នៅក្នុងចិត្តតាមរយៈការរំពឹងទុក និងការស្រមៃ។

ប៉ុន្តែអ្វីដែលយើងអាចជួបប្រទះដោយផ្ទាល់ គឺមានតែពេលបច្ចុប្បន្នប៉ុណ្ណោះ។

៤. ការថប់បារម្ភបង្ហាញពីទំនាក់ទំនងរវាងចិត្ត និងពេលវេលាយ៉ាងច្បាស់

សូមគិតអំពីពេលដែលអ្នកមានរឿងសំខាន់មួយដែលនឹងកើតឡើងនៅថ្ងៃស្អែក។

ថ្ងៃស្អែកមិនទាន់មកដល់ទេ។

ប៉ុន្តែចិត្តអាចចាប់ផ្តើមបង្កើតសេណារីយ៉ូជាច្រើន៖

“បើមានអ្វីខុសប្រក្រតីវិញ?”

“បើខ្ញុំធ្វើមិនបានល្អវិញ?”

“បើរឿងដែលខ្ញុំខ្លាចកើតឡើងវិញ?”

ព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនោះមិនទាន់កើតឡើងទេ ប៉ុន្តែចិត្តអាចធ្វើឱ្យរាងកាយមានអារម្មណ៍ដូចជាវាកំពុងកើតឡើងនៅពេលនេះ។

នេះជាចំណុចសំខាន់មួយដែលយើងអាចរៀនបាន៖

ចិត្តអាចនាំអនាគតមករស់នៅក្នុងបច្ចុប្បន្ន តាមរយៈការស្រមៃ និងការព្រួយបារម្ភ។

ដូចគ្នានេះដែរ អតីតកាលក៏អាចត្រឡប់មកប៉ះពាល់ដល់បច្ចុប្បន្ន តាមរយៈការចងចាំ និងការគិតឡើងវិញ។

៥. អតីតកាលមិនអាចផ្លាស់ប្តូរ ប៉ុន្តែចិត្តអាចបន្តរស់នៅជាមួយវា

ព្រឹត្តិការណ៍មួយអាចកើតឡើងកាលពី ៥ ឆ្នាំមុន ហើយបានបញ្ចប់ទៅហើយ។

ប៉ុន្តែយើងអាចនៅតែគិតថា៖

“ហេតុអ្វីខ្ញុំធ្វើបែបនោះ?”

“បើខ្ញុំធ្វើខុសពីនេះ តើនឹងទៅជាយ៉ាងណា?”

“ខ្ញុំគួរតែនិយាយអ្វីផ្សេងពីនោះ។”

ព្រឹត្តិការណ៍ផ្នែករូបវន្តបានកន្លងផុតទៅហើយ។ ប៉ុន្តែការចងចាំអំពីវាអាចកើតឡើងម្តងហើយម្តងទៀតនៅក្នុងបច្ចុប្បន្ន។

នេះមានន័យថា យើងមិនអាចផ្លាស់ប្តូរអតីតកាលបានទេ ប៉ុន្តែ វិធីដែលយើងទាក់ទងជាមួយអតីតកាលអាចផ្លាស់ប្តូរបាន។

យើងអាចរៀនពីវា ដោយមិនចាំបាច់រស់នៅក្នុងវា។

៦. អនាគតត្រូវការការរៀបចំ ប៉ុន្តែមិនត្រូវការការរស់នៅក្នុងការព្រួយបារម្ភ

ការគិតអំពីអនាគតមិនមែនជារឿងអាក្រក់ទេ។

យើងត្រូវរៀបចំផែនការ សន្សំប្រាក់ រៀនជំនាញថ្មី ថែរក្សាសុខភាព និងកំណត់គោលដៅ។

ប៉ុន្តែមានភាពខុសគ្នារវាង ការរៀបចំសម្រាប់អនាគត និង ការរស់នៅក្នុងការព្រួយបារម្ភអំពីអនាគត។

ការរៀបចំអាចនិយាយថា៖

“តើខ្ញុំអាចធ្វើអ្វីបាននៅថ្ងៃនេះ ដើម្បីធ្វើឱ្យថ្ងៃស្អែកកាន់តែប្រសើរ?”

ការព្រួយបារម្ភអាចនិយាយថា៖

“តើមានអ្វីអាក្រក់អាចកើតឡើងនៅថ្ងៃស្អែក?”

មួយផ្តោតលើ សកម្មភាពបច្ចុប្បន្ន។ មួយទៀតអាចធ្វើឱ្យចិត្តជាប់នៅក្នុង អនាគតដែលមិនទាន់កើតឡើង។

៧. បច្ចុប្បន្នគឺជាកន្លែងដែលយើងអាចធ្វើអ្វីមួយបាន

យើងមិនអាចត្រឡប់ទៅអតីតកាលដើម្បីកែប្រែវាបានទេ។

យើងក៏មិនអាចទៅរស់នៅក្នុងអនាគតដែលមិនទាន់មកដល់បានដែរ។

អ្វីដែលយើងមាន គឺពេលបច្ចុប្បន្ន។

នៅក្នុងពេលនេះ យើងអាច៖

• រៀនអ្វីមួយថ្មី
• សម្រាក
• ធ្វើការងារ
• និយាយជាមួយមនុស្សដែលយើងស្រឡាញ់
• ថែរក្សារាងកាយ
• ដោះស្រាយបញ្ហាដែលអាចដោះស្រាយបាន
• ឬគ្រាន់តែដឹងខ្លួនថា យើងកំពុងរស់នៅក្នុងពេលនេះ

នេះមិនមានន័យថា យើងគួរឈប់គិតអំពីអតីតកាល ឬអនាគតឡើយ។ វាមានន័យថា យើងមិនគួរបាត់បង់បច្ចុប្បន្ន ដោយសារអ្វីដែលបានកន្លងផុតទៅ ឬអ្វីដែលមិនទាន់កើតឡើង។

៨. ពេលវេលា និងអត្ថន័យដែលចិត្តផ្តល់ឱ្យវា

មនុស្សពីរនាក់អាចឆ្លងកាត់អាយុ ៤០ ឆ្នាំដូចគ្នា ប៉ុន្តែអាចមានអារម្មណ៍ខុសគ្នាយ៉ាងខ្លាំងចំពោះពេលវេលាដែលបានកន្លងផុតទៅ។

មនុស្សម្នាក់អាចគិតថា៖

“ខ្ញុំខាតពេលវេលាច្រើនណាស់ក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ។”

ម្នាក់ទៀតអាចគិតថា៖

“ខ្ញុំបានរៀន និងរីកចម្រើនច្រើនណាស់ក្នុងរយៈពេលនេះ។”

ចំនួនឆ្នាំគឺដូចគ្នា។ ប៉ុន្តែ អត្ថន័យដែលចិត្តផ្តល់ឱ្យពេលវេលានោះខុសគ្នា។

នេះបង្ហាញថា ជីវិតមិនត្រឹមតែជាចំនួនពេលវេលាដែលយើងមានទេ ប៉ុន្តែជារបៀបដែលយើងប្រើ និងយល់ពីពេលវេលានោះផងដែរ។

៩. ចិត្តអាចធ្វើដំណើរតាមពេលវេលា ប៉ុន្តែរាងកាយរស់នៅក្នុងបច្ចុប្បន្ន

ប្រសិនបើយើងសង្កេតមើលចិត្តរបស់ខ្លួន យើងអាចឃើញថា វាចូលចិត្តធ្វើដំណើរ។

ពេលខ្លះវាទៅអតីតកាល។

ពេលខ្លះវាទៅអនាគត។

ពេលខ្លះវាបង្កើតរឿងដែលមិនទាន់កើតឡើង។

ប៉ុន្តែរាងកាយរបស់យើងនៅតែស្ថិតនៅកន្លែងដដែល។

យើងអាចកំពុងដើរ ប៉ុន្តែចិត្តកំពុងគិតពីការងារថ្ងៃស្អែក។

យើងអាចកំពុងញ៉ាំអាហារ ប៉ុន្តែចិត្តកំពុងគិតអំពីកំហុសកាលពីម្សិលមិញ។

យើងអាចកំពុងអង្គុយជាមួយមនុស្សដែលយើងស្រឡាញ់ ប៉ុន្តែចិត្តកំពុងព្រួយអំពីអ្វីដែលអាចកើតឡើងនៅថ្ងៃស្អែក។

ដូច្នេះ ជំនាញសំខាន់មួយក្នុងជីវិត គឺ ការអាចនាំចិត្តត្រឡប់មករកបទពិសោធន៍ដែលកំពុងកើតឡើងនៅពេលនេះ។

១០. ការរស់នៅជាមួយពេលវេលា មិនមែនជាការបញ្ឈប់ពេលវេលា

យើងមិនអាចបញ្ឈប់ពេលវេលាបានទេ។

យើងក៏មិនអាចរក្សាយុវវ័យឱ្យនៅដដែលបានដែរ។

មនុស្សដែលយើងស្រឡាញ់នឹងផ្លាស់ប្តូរ រាងកាយនឹងផ្លាស់ប្តូរ ការងារនឹងផ្លាស់ប្តូរ ហើយជីវិតនឹងបន្តទៅមុខ។

ការយល់ដឹងអំពីពេលវេលាមិនមែនមានន័យថា យើងត្រូវព្យាយាមឈ្នះពេលវេលាទេ។

វាអាចមានន័យថា យើងរៀនរស់នៅជាមួយការផ្លាស់ប្តូររបស់វា។

អ្វីដែលកន្លងផុតទៅ យើងរៀនពីវា។

អ្វីដែលមិនទាន់មកដល់ យើងរៀបចំសម្រាប់វា។

ហើយអ្វីដែលកំពុងកើតឡើង យើងព្យាយាមរស់នៅជាមួយវាឱ្យបានពេញលេញ។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន

ទំនាក់ទំនងរវាងចិត្ត និងពេលវេលា បង្ហាញយើងថា ពេលវេលាតាមនាឡិកា និងពេលវេលាដែលយើងមានអារម្មណ៍ មិនមែនជារឿងដូចគ្នាទាំងស្រុងទេ។

ពេលវេលាផ្នែករូបវន្តបន្តទៅមុខដោយមិនរង់ចាំយើង។

ប៉ុន្តែចិត្តអាចត្រឡប់ទៅអតីតកាល តាមរយៈការចងចាំ និងអាចទៅមុខទៅអនាគត តាមរយៈការស្រមៃ និងការរំពឹងទុក។

បញ្ហាកើតឡើងនៅពេលយើងចំណាយពេលច្រើនពេកនៅក្នុងអតីតកាលដែលមិនអាចកែប្រែបាន ឬនៅក្នុងអនាគតដែលមិនទាន់កើតឡើង។

ការរស់នៅក្នុងបច្ចុប្បន្ន មិនមែនមានន័យថា យើងឈប់រៀនពីអតីតកាល ឬឈប់រៀបចំអនាគតទេ។

វាមានន័យថា យើងដឹងថា អតីតកាលគឺសម្រាប់រៀន អនាគតគឺសម្រាប់រៀបចំ ហើយបច្ចុប្បន្នគឺជាកន្លែងដែលជីវិតកំពុងកើតឡើង។

នៅទីបំផុត យើងមិនអាចគ្រប់គ្រងចំនួនពេលវេលាដែលយើងមានបានទាំងស្រុងទេ។

ប៉ុន្តែយើងអាចរៀនគ្រប់គ្រង របៀបដែលចិត្តរបស់យើងប្រើពេលវេលាដែលមាន។

ហើយប្រហែលជានេះហើយជាសិល្បៈមួយនៃការរស់នៅ៖

កុំចំណាយបច្ចុប្បន្នទាំងមូល ដើម្បីរស់នៅក្នុងអតីតកាល ឬព្រួយបារម្ភអំពីអនាគត។ ចូររៀនរស់នៅជាមួយពេលវេលាដែលកំពុងស្ថិតនៅក្នុងដៃរបស់យើង។