តើអ្នកធ្លាប់មានអារម្មណ៍ថា អ្វីៗនៅក្នុងជីវិតកំពុងដំណើរការខុសពីអ្វីដែលអ្នកបានរំពឹងទុកដែរឬទេ?
អ្នកខិតខំធ្វើការ ប៉ុន្តែលទ្ធផលមិនដូចការរំពឹងទុក។ អ្នករៀបចំផែនការសម្រាប់អនាគត ប៉ុន្តែបញ្ហាដែលមិននឹកស្មានដល់ក៏កើតឡើង។ អ្នកព្យាយាមធ្វើអ្វីៗឱ្យបានល្អបំផុត ប៉ុន្តែពេលខ្លះ អ្នកនៅតែជួបប្រទះការខកចិត្ត ការបាត់បង់ ឬភាពមិនច្បាស់លាស់។
នៅពេលនោះ ចិត្តរបស់យើងអាចចាប់ផ្តើមពោរពេញដោយសំណួរដូចជា៖ ហេតុអ្វីបានជារឿងនេះកើតឡើងចំពោះខ្ញុំ? តើខ្ញុំបានធ្វើអ្វីខុស? តើអនាគតរបស់ខ្ញុំនឹងទៅជាយ៉ាងណា?
យើងចាប់ផ្តើមគិតច្រើន ព្រួយបារម្ភ និងព្យាយាមរកវិធីដើម្បីធ្វើឱ្យអ្វីៗត្រឡប់ទៅដូចដែលយើងចង់បានវិញ។
ប៉ុន្តែមានការពិតមួយដែលយើងគួររៀនទទួលយក៖ ជីវិតមិនតែងតែដំណើរការតាមផែនការរបស់យើងទេ ហើយយើងក៏មិនអាចគ្រប់គ្រងអ្វីៗទាំងអស់បានដែរ។
ការយល់ដឹងពីការពិតនេះ មិនមែនមានន័យថាយើងត្រូវបោះបង់ក្តីសង្ឃឹម ឬឈប់ខិតខំប្រឹងប្រែងនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាជាជំហានដំបូងនៃការរៀនរស់នៅដោយមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ ចេះបត់បែន និងមានកម្លាំងចិត្តក្នុងការបន្តដំណើរទៅមុខ។
១. ទទួលស្គាល់ថា ជីវិតមិនអាចគ្រប់គ្រងបានទាំងស្រុង
មនុស្សភាគច្រើនចូលចិត្តភាពច្បាស់លាស់។ យើងចង់ដឹងថា ប្រសិនបើយើងខិតខំធ្វើអ្វីមួយ នោះយើងនឹងទទួលបានលទ្ធផលបែបណា។ យើងចង់ឱ្យការងារដំណើរការល្អ ទំនាក់ទំនងមានស្ថិរភាព ហិរញ្ញវត្ថុមានសុវត្ថិភាព និងអនាគតស្ថិតនៅក្នុងផែនការដែលយើងបានរៀបចំ។
ការរៀបចំផែនការគឺជារឿងល្អ។ ប៉ុន្តែបញ្ហាចាប់ផ្តើមកើតឡើង នៅពេលយើងរំពឹងថា ជីវិតត្រូវតែដំណើរការតាមផែនការនោះជានិច្ច។
យើងអាចខិតខំធ្វើការយ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែមិនអាចគ្រប់គ្រងការសម្រេចចិត្តរបស់អ្នកដទៃបានទេ។ យើងអាចរៀបចំហិរញ្ញវត្ថុបានល្អ ប៉ុន្តែមិនអាចទាយទុកជាមុនអំពីបញ្ហាដែលអាចកើតឡើងទាំងអស់បានឡើយ។ យើងអាចថែរក្សាទំនាក់ទំនងមួយយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ប៉ុន្តែមិនអាចបង្ខំឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាគិត ឬមានអារម្មណ៍ដូចយើងបានទេ។
ដូច្នេះ ជំនួសឱ្យការព្យាយាមគ្រប់គ្រងអ្វីៗទាំងអស់ យើងគួររៀនបែងចែករវាងអ្វីដែលយើងអាចគ្រប់គ្រងបាន និងអ្វីដែលយើងមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន។
យើងអាចគ្រប់គ្រងការខិតខំប្រឹងប្រែង ការសម្រេចចិត្ត អាកប្បកិរិយា និងរបៀបដែលយើងឆ្លើយតបទៅនឹងបញ្ហា។ ប៉ុន្តែយើងមិនអាចគ្រប់គ្រងលទ្ធផលទាំងអស់ ព្រឹត្តិការណ៍ដែលមិនបានរំពឹងទុក ឬការគិតរបស់មនុស្សដទៃបានឡើយ។
នៅពេលយើងយល់ពីភាពខុសគ្នានេះ យើងនឹងចាប់ផ្តើមប្រើប្រាស់ថាមពលផ្លូវចិត្តរបស់យើងកាន់តែមានប្រសិទ្ធភាព។ យើងឈប់ចំណាយពេលច្រើនពេកទៅលើអ្វីដែលមិនអាចផ្លាស់ប្តូរបាន ហើយងាកមកផ្តោតលើអ្វីដែលយើងអាចធ្វើបាន។
ភាពស្ងប់ស្ងាត់ចាប់ផ្តើមនៅពេលយើងឈប់ទាមទារឱ្យជីវិតគ្រប់យ៉ាងដំណើរការតាមចិត្តយើង។
២. កុំប្រញាប់ប្រតិកម្ម នៅពេលមានអ្វីមួយខុសប្រក្រតី
នៅពេលមានបញ្ហាកើតឡើង អារម្មណ៍របស់យើងអាចកើតឡើងយ៉ាងលឿន។ យើងអាចខឹង ភ័យ ខកចិត្ត ឬមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងកំពុងបាត់បង់ការគ្រប់គ្រង។
ជាឧទាហរណ៍ អ្នកទទួលបានដំណឹងមិនល្អពីការងារ។ ប្រតិកម្មដំបូងរបស់អ្នកអាចជាការព្រួយបារម្ភអំពីអនាគត ការស្តីបន្ទោសខ្លួនឯង ឬការនិយាយពាក្យដែលអ្នកអាចសោកស្តាយនៅពេលក្រោយ។
បញ្ហាមួយបានកើតឡើងរួចហើយ ប៉ុន្តែប្រតិកម្មដោយមិនបានគិតអាចធ្វើឱ្យបញ្ហានោះកាន់តែធំឡើង។
ហេតុនេះហើយបានជាការផ្អាកមួយភ្លែតមានសារៈសំខាន់។ នៅពេលអ្នកមានអារម្មណ៍ថាកំពុងបាត់បង់ភាពស្ងប់ស្ងាត់ សូមសាកល្បងធ្វើរឿងសាមញ្ញៗដូចខាងក្រោម៖
- ឈប់និយាយ ឬឈប់ធ្វើសកម្មភាពមួយភ្លែត។
- ដកដង្ហើមយឺតៗដោយមិនបង្ខំខ្លួនឯង។
- សង្កេតមើលអារម្មណ៍ដែលកំពុងកើតឡើង ដោយមិនចាំបាច់វាយតម្លៃខ្លួនឯង។
- សួរខ្លួនឯងថា តើខ្ញុំគួរធ្វើអ្វីដែលមានប្រយោជន៍បំផុតនៅពេលនេះ?
ការផ្អាកនេះមិនធ្វើឱ្យបញ្ហាបាត់ទៅភ្លាមៗនោះទេ។ ប៉ុន្តែវាអាចផ្តល់ពេលវេលាឱ្យយើងគិតបានច្បាស់ជាងមុន មុននឹងសម្រេចចិត្តថាត្រូវធ្វើអ្វីបន្ទាប់។
យើងមិនចាំបាច់ឆ្លើយតបទៅនឹងបញ្ហាគ្រប់យ៉ាងភ្លាមៗទេ។ ពេលខ្លះ ការរង់ចាំរហូតដល់ចិត្តស្ងប់បន្តិច គឺជាការសម្រេចចិត្តដ៏ឆ្លាតវៃបំផុត។
៣. រៀនទទួលយកអារម្មណ៍របស់ខ្លួនឯង
មនុស្សជាច្រើនគិតថា ការរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់មានន័យថា មិនត្រូវខឹង មិនត្រូវព្រួយបារម្ភ និងមិនត្រូវមានអារម្មណ៍សោកសៅ។
ប៉ុន្តែការពិតមិនមែនដូច្នោះទេ។ យើងជាមនុស្ស ហើយការមានអារម្មណ៍មិនល្អនៅពេលជួបប្រទះការលំបាក គឺជារឿងធម្មតា។ ប្រសិនបើអ្នកខកចិត្តព្រោះអ្វីមួយដែលអ្នកបានខិតខំប្រឹងប្រែងមិនទទួលបានលទ្ធផលល្អ នោះមិនមានន័យថាអ្នកខ្សោយនោះទេ។
បញ្ហាមិនមែនស្ថិតនៅលើការមានអារម្មណ៍នោះឡើយ ប៉ុន្តែស្ថិតនៅលើរបៀបដែលយើងដោះស្រាយជាមួយអារម្មណ៍ទាំងនោះ។
យើងអាចទទួលស្គាល់ថា «ខ្ញុំកំពុងខកចិត្ត» ដោយមិនចាំបាច់សន្និដ្ឋានថា «ជីវិតរបស់ខ្ញុំបរាជ័យហើយ»។
យើងអាចនិយាយទៅកាន់ខ្លួនឯងថា «ខ្ញុំកំពុងព្រួយបារម្ភអំពីអនាគត» ដោយមិនចាំបាច់ជឿថា អ្វីៗអាក្រក់បំផុតនឹងកើតឡើងជាក់ជាមិនខាន។
សូមចងចាំថា អារម្មណ៍មួយគឺជាអ្វីដែលយើងកំពុងជួបប្រទះនៅពេលបច្ចុប្បន្ន មិនមែនជាការពិតទាំងស្រុងអំពីជីវិតរបស់យើងនោះទេ។
កុំបង្ខំខ្លួនឯងឱ្យសប្បាយចិត្តនៅពេលអ្នកកំពុងពិបាកចិត្ត។ ផ្ទុយទៅវិញ ចូរអនុញ្ញាតឱ្យខ្លួនឯងមានអារម្មណ៍ទាំងនោះ ហើយរៀនឆ្លងកាត់វាដោយភាពអត់ធ្មត់។
ពេលខ្លះ យើងមិនចាំបាច់ដោះស្រាយអារម្មណ៍ទាំងអស់នៅថ្ងៃនេះទេ។ យើងគ្រាន់តែត្រូវឈប់ប្រយុទ្ធជាមួយខ្លួនឯង ហើយផ្តល់ពេលវេលាឱ្យចិត្តបានសម្រាក។
៤. កុំបន្ថែមការឈឺចាប់ដោយការគិតច្រើនពេក
បញ្ហាដែលកើតឡើងក្នុងជីវិតអាចធ្វើឱ្យយើងពិបាកចិត្តរួចទៅហើយ។ ប៉ុន្តែពេលខ្លះ យើងបន្ថែមការឈឺចាប់ដល់ខ្លួនឯងតាមរយៈការគិតដដែលៗអំពីរឿងនោះ។
យើងអាចចំណាយពេលជាច្រើនម៉ោងគិតអំពីអ្វីដែលបានកើតឡើង ដោយសួរខ្លួនឯងថា ហេតុអ្វីបានជារឿងនេះកើតឡើង? បើខ្ញុំបានធ្វើខុសពីនេះ តើលទ្ធផលនឹងល្អជាងមុនឬទេ? តើមានអ្វីអាក្រក់ជាងនេះអាចកើតឡើងនៅថ្ងៃស្អែក?
ការពិចារណាលើបញ្ហាអាចមានប្រយោជន៍ ប្រសិនបើវាជួយឱ្យយើងរកឃើញមេរៀន ឬដំណោះស្រាយ។ ប៉ុន្តែការគិតដដែលៗដោយមិនឈានទៅរកសកម្មភាព អាចធ្វើឱ្យយើងអស់កម្លាំងផ្លូវចិត្ត ដោយមិនបានផ្លាស់ប្តូរស្ថានភាពអ្វីឡើយ។
ដូច្នេះ នៅពេលអ្នកដឹងថាខ្លួនឯងកំពុងគិតរឿងដដែលៗ សូមសួរខ្លួនឯងនូវសំណួរពីរ៖
តើមានអ្វីដែលខ្ញុំអាចធ្វើបាននៅពេលនេះទេ?
ប្រសិនបើមាន ចូរជ្រើសរើសសកម្មភាពតូចមួយ ហើយចាប់ផ្តើមធ្វើវា។
ប្រសិនបើមិនមាន តើការគិតបន្តអំពីរឿងនេះនឹងផ្លាស់ប្តូរលទ្ធផលដែរឬទេ?
ប្រសិនបើមិនមានទេ អ្នកអាចអនុញ្ញាតឱ្យខ្លួនឯងផ្អាកការគិតមួយរយៈ ហើយត្រឡប់មកធ្វើអ្វីដែលមានប្រយោជន៍នៅពេលបច្ចុប្បន្ន។
អ្នកមិនចាំបាច់រកចម្លើយសម្រាប់សំណួរគ្រប់យ៉ាងនៅថ្ងៃនេះទេ។ ហើយអ្នកក៏មិនចាំបាច់ដោះស្រាយបញ្ហានាពេលអនាគត មុនពេលវាកើតឡើងដែរ។
ពេលខ្លះ អ្វីដែលយើងត្រូវការមិនមែនជាការគិតឱ្យបានច្រើនជាងមុនទេ ប៉ុន្តែជាការដឹងថាពេលណាគួរឈប់គិត ហើយត្រឡប់មករស់នៅក្នុងពេលបច្ចុប្បន្នវិញ។
៥. ផ្តោតលើអ្វីដែលអ្នកអាចធ្វើបាន ជំនួសឱ្យអ្វីដែលអ្នកបានបាត់បង់
នៅពេលជីវិតមិនដំណើរការដូចផែនការ យើងងាយផ្តោតលើអ្វីដែលខុស អ្វីដែលបាត់បង់ និងអ្វីដែលយើងមិនអាចទទួលបាន។
ប្រសិនបើយើងបរាជ័យក្នុងគម្រោងមួយ យើងអាចគិតតែពីពេលវេលាដែលបានខាតបង់។ ប្រសិនបើយើងខកខានឱកាសមួយ យើងអាចសោកស្តាយអស់រយៈពេលយូរ។ ប្រសិនបើផែនការមិនដំណើរការ យើងអាចមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងកំពុងដើរថយក្រោយ។
ប៉ុន្តែការផ្តោតលើអ្វីដែលបានកន្លងផុតទៅ មិនអាចធ្វើឱ្យអតីតកាលផ្លាស់ប្តូរបានទេ។
អ្វីដែលយើងអាចធ្វើបាន គឺរៀនពីអ្វីដែលបានកើតឡើង ហើយសម្រេចចិត្តថាតើយើងនឹងធ្វើអ្វីបន្ទាប់។
សូមសាកល្បងប្តូរសំណួររបស់អ្នក។
ជំនួសឱ្យការសួរថា «ហេតុអ្វីបានជារឿងនេះកើតឡើងចំពោះខ្ញុំ?» អ្នកអាចសួរថា «តើខ្ញុំអាចរៀនអ្វីពីស្ថានភាពនេះ?»
ជំនួសឱ្យការគិតថា «ខ្ញុំបានបាត់បង់ឱកាសនេះហើយ» អ្នកអាចសួរថា «តើមានជំហានណាដែលខ្ញុំអាចធ្វើបានឥឡូវនេះ?»
ជំនួសឱ្យការសន្និដ្ឋានថា «អ្វីៗមិនដំណើរការទេ» អ្នកអាចសួរថា «តើខ្ញុំអាចកែសម្រួលផែនការរបស់ខ្ញុំយ៉ាងដូចម្តេច?»
ការប្តូររបៀបសួរសំណួរមិនធានាថាបញ្ហានឹងដោះស្រាយបានទាំងអស់នោះទេ។ ប៉ុន្តែវាជួយឱ្យយើងប្តូរពីការជាប់គាំងនៅក្នុងការសោកស្តាយ ទៅជាការស្វែងរកលទ្ធភាពដែលនៅសល់។
សូមកុំភ្លេចថា ការបាត់បង់ឱកាសមួយមិនមានន័យថាឱកាសទាំងអស់បានបាត់បង់ទេ។ ការបរាជ័យមួយមិនកំណត់តម្លៃរបស់អ្នកទាំងមូលឡើយ។ ហើយការដែលអ្នកត្រូវផ្លាស់ប្តូរផែនការ ក៏មិនមានន័យថាអ្នកបានបរាជ័យក្នុងជីវិតដែរ។
៦. ទទួលយកថា ការផ្លាស់ប្តូរផែនការមិនមែនជាការបរាជ័យ
យើងជាច្រើននាក់ធ្លាប់ដាក់គោលដៅសម្រាប់ខ្លួនឯង។ យើងចង់មានការងារល្អ ចង់មានស្ថិរភាពហិរញ្ញវត្ថុ ចង់បង្កើតអាជីវកម្ម ឬចង់សម្រេចបានអ្វីមួយក្នុងរយៈពេលជាក់លាក់ណាមួយ។
គោលដៅទាំងនេះអាចជួយឱ្យយើងមានទិសដៅក្នុងជីវិត។ ប៉ុន្តែបញ្ហាគឺ នៅពេលយើងចាប់ផ្តើមជឿថា មានតែផ្លូវតែមួយគត់ប៉ុណ្ណោះដែលអាចនាំយើងទៅរកភាពជោគជ័យ។
ជាក់ស្តែង ជីវិតអាចបង្ហាញផ្លូវផ្សេងពីអ្វីដែលយើងបានគ្រោងទុក។ អាជីវកម្មដែលយើងគិតថានឹងជោគជ័យ អាចមិនដំណើរការដូចការរំពឹងទុក។ ការងារដែលយើងចង់បាន អាចមិនសមស្របនឹងស្ថានភាពរបស់យើងនៅពេលក្រោយ។ គម្រោងដែលយើងបានចំណាយពេលរៀបចំយ៉ាងយូរ អាចត្រូវបានផ្អាកដោយសារហេតុផលដែលយើងមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន។
នៅពេលរឿងទាំងនេះកើតឡើង យើងមិនចាំបាច់បង្ខំខ្លួនឯងឱ្យបន្តដើរលើផ្លូវដដែល ដោយគ្រាន់តែព្រោះយើងបានចំណាយពេលច្រើនលើវានោះទេ។
ពេលខ្លះ ការបន្តទៅមុខមានន័យថាយើងត្រូវកែសម្រួលផែនការ។ ពេលខ្លះ យើងត្រូវចាប់ផ្តើមម្តងទៀត។ ហើយពេលខ្លះទៀត យើងត្រូវទទួលស្គាល់ថា គោលដៅមួយមិនសមស្របនឹងយើងទៀតទេ។
ការផ្លាស់ប្តូរទិសដៅមិនមែនជាការចុះចាញ់ជានិច្ចនោះទេ។ វាអាចជាសញ្ញានៃការយល់ដឹងកាន់តែច្បាស់អំពីខ្លួនឯង និងស្ថានភាពជាក់ស្តែង។
កុំចងភ្ជាប់តម្លៃរបស់ខ្លួនឯងទៅនឹងផែនការតែមួយ។ ចូររក្សាគោលបំណងរបស់អ្នក ប៉ុន្តែបើកចិត្តឱ្យទូលាយចំពោះផ្លូវផ្សេងៗដែលអាចនាំអ្នកទៅរកគោលបំណងនោះ។
៧. កុំប្រៀបធៀបដំណើរជីវិតរបស់អ្នកជាមួយអ្នកដទៃ
មូលហេតុមួយដែលធ្វើឱ្យយើងពិបាករក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ គឺការប្រៀបធៀបខ្លួនឯងជាមួយអ្នកដទៃ។
យើងឃើញមិត្តភក្តិមានការងារល្អជាងមុន ឃើញអ្នកដទៃទិញផ្ទះ ឬរថយន្ត ឃើញមនុស្សមួយចំនួនជោគជ័យក្នុងអាជីវកម្ម ហើយយើងចាប់ផ្តើមសួរខ្លួនឯងថា ហេតុអ្វីបានជាជីវិតរបស់យើងមិនទាន់ដល់ចំណុចនោះ?
ការប្រៀបធៀបបែបនេះអាចធ្វើឱ្យយើងមើលរំលងអ្វីដែលយើងមាន និងមិនពេញចិត្តនឹងការរីកចម្រើនរបស់ខ្លួនឯង។
ប៉ុន្តែយើងម្នាក់ៗមានចំណុចចាប់ផ្តើមខុសគ្នា មានទំនួលខុសត្រូវខុសគ្នា មានធនធានខុសគ្នា និងមានបញ្ហាដែលអ្នកដទៃប្រហែលជាមិនបានដឹង។
អ្វីដែលយើងឃើញពីជីវិតរបស់អ្នកដទៃ គ្រាន់តែជាផ្នែកមួយនៃរឿងរ៉ាវរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ។
ជំនួសឱ្យការសួរថា «ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមិនទាន់ដូចពួកគេ?» សូមសួរខ្លួនឯងថា «តើខ្ញុំកំពុងរីកចម្រើនពីមនុស្សដែលខ្ញុំធ្លាប់ជាកាលពីម្សិលមិញដែរឬទេ?»
ប្រសិនបើអ្នកកំពុងរៀនអ្វីថ្មី កំពុងកែលម្អអាកប្បកិរិយា កំពុងថែរក្សាទំនួលខុសត្រូវ និងកំពុងធ្វើអ្វីដែលមានប្រយោជន៍សម្រាប់អនាគតរបស់អ្នក នោះអ្នកក៏កំពុងរីកចម្រើនដែរ ទោះបីជាដំណើររបស់អ្នកយឺតជាងអ្នកដទៃក៏ដោយ។
អ្នកមិនចាំបាច់ឈ្នះការប្រកួតដែលអ្នកដទៃបានកំណត់ឱ្យអ្នកនោះទេ។ អ្នកគ្រាន់តែត្រូវស្វែងរករបៀបរស់នៅដែលសមស្របនឹងតម្លៃ និងគោលបំណងរបស់ខ្លួនឯង។
៨. បង្កើតទម្លាប់តូចៗដែលជួយឱ្យចិត្តមានស្ថិរភាព
ភាពស្ងប់ស្ងាត់មិនមែនជាអ្វីដែលយើងអាចរក្សាបានដោយការគិតវិជ្ជមានតែមួយមុខនោះទេ។ វាក៏ត្រូវការទម្លាប់ប្រចាំថ្ងៃដែលជួយឱ្យយើងថែរក្សារាងកាយ និងផ្លូវចិត្តផងដែរ។
នៅពេលជីវិតមានភាពមមាញឹក ឬមានបញ្ហាជាច្រើនកើតឡើង យើងអាចចាប់ផ្តើមពីសកម្មភាពសាមញ្ញៗដូចខាងក្រោម៖
- ចាប់ផ្តើមថ្ងៃថ្មីដោយមិនប្រញាប់ប្រញាល់ពេក។
មុននឹងចាប់ផ្តើមការងារ សូមផ្តល់ពេលពីរបីនាទីឱ្យខ្លួនឯង ដើម្បីដកដង្ហើម រៀបចំគំនិត និងកំណត់អាទិភាពសម្រាប់ថ្ងៃនោះ។
- ធ្វើចលនារាងកាយជាប្រចាំ។
ការដើរ ហាត់ប្រាណស្រាលៗ ឬចំណាយពេលនៅខាងក្រៅ អាចជួយគាំទ្រដល់សុខភាពរាងកាយ និងផ្លូវចិត្ត។ អ្នកមិនចាំបាច់ចាប់ផ្តើមពីការហាត់ប្រាណខ្លាំងនោះទេ។ គ្រាន់តែចាប់ផ្តើមពីអ្វីដែលសមស្របនឹងសមត្ថភាពរបស់អ្នក។
- កាត់បន្ថយការប្រើប្រាស់បណ្តាញសង្គមនៅពេលចិត្តមិនស្ងប់។
ពេលខ្លះ ការមើលព័ត៌មាន និងជីវិតរបស់អ្នកដទៃជាបន្តបន្ទាប់ អាចបង្កើនការព្រួយបារម្ភ ឬការប្រៀបធៀបខ្លួនឯង។ ការផ្អាកពីអេក្រង់មួយរយៈអាចផ្តល់ឱកាសឱ្យអ្នកត្រឡប់មកផ្តោតលើជីវិតពិតរបស់ខ្លួនវិញ។
- សរសេរអ្វីដែលកំពុងធ្វើឱ្យអ្នកព្រួយបារម្ភ។
ការសរសេរអាចជួយឱ្យអ្នករៀបចំគំនិត និងមើលឃើញថា បញ្ហាណាដែលត្រូវការដំណោះស្រាយ និងបញ្ហាណាដែលត្រូវការពេលវេលា។
- រក្សាពេលវេលាសម្រាប់ការសម្រាក។
អ្នកមិនចាំបាច់ធ្វើការគ្រប់ពេល ដើម្បីបញ្ជាក់ថាខ្លួនឯងមានតម្លៃនោះទេ។ ការសម្រាកគឺជាផ្នែកមួយនៃការថែរក្សាខ្លួនឯង មិនមែនជាសញ្ញានៃភាពខ្ជិលឡើយ។
ទម្លាប់ទាំងនេះមិនអាចការពារយើងពីបញ្ហាទាំងអស់បានទេ។ ប៉ុន្តែវាអាចជួយឱ្យយើងមានមូលដ្ឋានរឹងមាំជាងមុន ក្នុងការឆ្លើយតបចំពោះបញ្ហាដែលកើតឡើង។
៩. រៀនរស់នៅជាមួយភាពមិនច្បាស់លាស់
មនុស្សភាគច្រើនចង់ដឹងថា អ្វីៗនឹងទៅជាយ៉ាងណានៅថ្ងៃស្អែក។ យើងចង់ដឹងថា ការខិតខំរបស់យើងនឹងទទួលបានផលឬអត់ ការសម្រេចចិត្តរបស់យើងត្រឹមត្រូវឬទេ ហើយបញ្ហាដែលកំពុងជួបប្រទះនឹងបញ្ចប់នៅពេលណា។
ប៉ុន្តែជីវិតមិនតែងតែផ្តល់ចម្លើយឱ្យយើងភ្លាមៗនោះទេ។
ពេលខ្លះ យើងត្រូវធ្វើការសម្រេចចិត្តដោយមានព័ត៌មានមិនគ្រប់គ្រាន់។ ពេលខ្លះ យើងត្រូវរង់ចាំលទ្ធផលដោយមិនដឹងថាវានឹងទៅជាយ៉ាងណា។ ហើយពេលខ្លះ យើងត្រូវបន្តរស់នៅ និងបំពេញទំនួលខុសត្រូវប្រចាំថ្ងៃ ទោះបីជាមិនទាន់មានចម្លើយចំពោះសំណួរធំៗមួយចំនួនក៏ដោយ។
នេះគឺជាផ្នែកមួយនៃជីវិតដែលយើងត្រូវរៀនទទួលយក។ ការរស់នៅជាមួយភាពមិនច្បាស់លាស់ មិនមានន័យថាយើងត្រូវមិនខ្វល់ពីអនាគតនោះទេ។ យើងនៅតែអាចរៀបចំផែនការ សន្សំប្រាក់ រៀនជំនាញថ្មី និងធ្វើការសម្រេចចិត្តដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។
ប៉ុន្តែយើងត្រូវទទួលស្គាល់ថា ទោះបីជាយើងបានរៀបចំយ៉ាងល្អក៏ដោយ ក៏លទ្ធផលចុងក្រោយមិនអាចធានាបានទាំងស្រុងដែរ។
ជំនួសឱ្យការរង់ចាំរហូតដល់យើងមានភាពប្រាកដប្រជាទាំងស្រុង ទើបអនុញ្ញាតឱ្យខ្លួនឯងមានសន្តិភាព យើងអាចរៀនមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងពេលដែលមិនទាន់ដឹងចម្លើយ។
យើងអាចនិយាយទៅកាន់ខ្លួនឯងថា៖
«ខ្ញុំមិនទាន់ដឹងថាអ្វីៗនឹងទៅជាយ៉ាងណាទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំអាចធ្វើអ្វីដែលល្អបំផុតនៅថ្ងៃនេះបាន»។
ប្រយោគដ៏សាមញ្ញនេះរំឭកយើងថា យើងមិនចាំបាច់ដឹងអនាគតទាំងមូល ដើម្បីបន្តដំណើរទៅមុខនោះទេ។
១០. ភាពស្ងប់ស្ងាត់មិនមែនមានន័យថា អ្នកត្រូវទ្រាំនឹងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង
មានចំណុចសំខាន់មួយដែលយើងមិនគួរយល់ច្រឡំ៖ ការរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់មិនមែនមានន័យថា យើងត្រូវទទួលយកការប្រព្រឹត្តមិនត្រឹមត្រូវ ឬបន្តរស់នៅក្នុងស្ថានភាពដែលបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់ខ្លួនឯងនោះទេ។
ពេលខ្លះ ភាពស្ងប់ស្ងាត់មានន័យថា យើងត្រូវមានភាពក្លាហានក្នុងការនិយាយថា «ទេ»។ ពេលខ្លះ វាមានន័យថាយើងត្រូវកំណត់ព្រំដែនក្នុងទំនាក់ទំនង។ ហើយពេលខ្លះ វាមានន័យថាយើងត្រូវចាកចេញពីស្ថានភាពមួយដែលមិនល្អសម្រាប់យើង។
ការទទួលយកការពិត មិនដូចគ្នានឹងការយល់ព្រមឱ្យអ្វីៗបន្តកើតឡើងដោយគ្មានការកែប្រែនោះទេ។
យើងអាចទទួលស្គាល់ថា ស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នពិបាក ប៉ុន្តែនៅតែស្វែងរកវិធីដើម្បីផ្លាស់ប្តូរវា។ យើងអាចទទួលស្គាល់ថា មនុស្សម្នាក់ប្រព្រឹត្តមិនត្រឹមត្រូវចំពោះយើង ប៉ុន្តែនៅតែជ្រើសរើសឆ្លើយតបដោយមិនបង្កើតជម្លោះដែលមិនចាំបាច់។
ប្រសិនបើបញ្ហាលើសពីសមត្ថភាពដែលអ្នកអាចដោះស្រាយបានតែម្នាក់ឯង ការសុំជំនួយពីមនុស្សដែលអ្នកទុកចិត្ត ឬអ្នកជំនាញដែលសមស្រប ក៏ជាជម្រើសដ៏មានតម្លៃផងដែរ។
ភាពរឹងមាំពិតប្រាកដមិនមែនជាការទ្រាំទ្រគ្រប់យ៉ាងដោយស្ងៀមស្ងាត់នោះទេ។ វាគឺជាការដឹងថា ពេលណាគួរអត់ធ្មត់ ពេលណាគួរផ្លាស់ប្តូរ និងពេលណាគួរស្វែងរកជំនួយ។
១១. អនុញ្ញាតឱ្យជីវិតមានពេលវេលាផ្ទាល់ខ្លួន
យើងរស់នៅក្នុងសង្គមដែលមនុស្សជាច្រើនចង់បានលទ្ធផលលឿន។ យើងចង់ជោគជ័យឆាប់រហ័ស ចង់ឃើញការរីកចម្រើនភ្លាមៗ និងចង់ឱ្យការខិតខំរបស់យើងទទួលបានផលតាមពេលវេលាដែលយើងបានកំណត់។
ប៉ុន្តែរឿងសំខាន់ៗជាច្រើនក្នុងជីវិតត្រូវការពេលវេលា។
ការរៀនជំនាញថ្មីត្រូវការការអនុវត្ត។ ការកសាងទំនុកចិត្តត្រូវការភាពស្មោះត្រង់ និងការប្រព្រឹត្តជាប់លាប់។ ការរៀបចំហិរញ្ញវត្ថុឱ្យមានស្ថិរភាពត្រូវការការគ្រប់គ្រង និងការអត់ធ្មត់។ ការផ្លាស់ប្តូរទម្លាប់ក៏ត្រូវការពេលវេលាដែរ។
ប្រសិនបើយើងវាស់វែងការរីកចម្រើនតែតាមលទ្ធផលដែលយើងអាចមើលឃើញភ្លាមៗ យើងអាចមើលរំលងការផ្លាស់ប្តូរតូចៗដែលកំពុងកើតឡើងនៅក្នុងខ្លួនយើង។
ប្រហែលជាថ្ងៃនេះ អ្នកមិនទាន់សម្រេចបានគោលដៅធំរបស់អ្នកទេ។ ប៉ុន្តែអ្នកអាចកំពុងរៀនគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍បានល្អជាងមុន។ អ្នកអាចកំពុងធ្វើការសម្រេចចិត្តដោយប្រុងប្រយ័ត្នជាងមុន។ អ្នកអាចកំពុងរៀនមិនបោះបង់គោលដៅរបស់ខ្លួន ដោយសារតែឧបសគ្គតែមួយ។
ទាំងនេះក៏ជាការរីកចម្រើនដែរ ទោះបីជាវាមិនត្រូវបានគេមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់ក៏ដោយ។
ចូរបន្តខិតខំ ប៉ុន្តែកុំភ្លេចអនុញ្ញាតឱ្យខ្លួនឯងមានពេលវេលាដើម្បីរៀន រីកចម្រើន និងកែសម្រួលទិសដៅ។
អ្នកមិនចាំបាច់ប្រញាប់ប្រញាល់ពេញមួយជីវិតនោះទេ។ អ្វីដែលសំខាន់គឺការបន្តដំណើរទៅមុខដោយមានទិសដៅ និងមិនបាត់បង់ខ្លួនឯងនៅក្នុងការប្រញាប់ប្រញាល់នោះ។
១២. ជ្រើសរើសធ្វើអ្វីដែលល្អបំផុតសម្រាប់ថ្ងៃនេះ
នៅពេលជីវិតមិនដំណើរការដូចផែនការ យើងអាចមានអារម្មណ៍ថាត្រូវដោះស្រាយបញ្ហាទាំងអស់ឱ្យបានឆាប់បំផុត។
យើងចង់រកចម្លើយឱ្យបានភ្លាមៗ ចង់ដឹងថាអនាគតនឹងទៅជាយ៉ាងណា និងចង់ធ្វើឱ្យអ្វីៗត្រឡប់មកមានស្ថិរភាពវិញ។
ប៉ុន្តែការព្យាយាមដោះស្រាយអ្វីៗទាំងអស់ក្នុងពេលតែមួយ អាចធ្វើឱ្យយើងកាន់តែមានសម្ពាធ។
ជំនួសឱ្យការផ្តោតលើបញ្ហាទាំងអស់ សូមសាកល្បងបង្រួមការយកចិត្តទុកដាក់របស់អ្នកមកលើថ្ងៃនេះ។
សួរខ្លួនឯងថា៖
- តើអ្វីជារឿងសំខាន់បំផុតដែលខ្ញុំត្រូវធ្វើនៅថ្ងៃនេះ?
- តើមានបញ្ហាណាដែលខ្ញុំអាចដោះស្រាយបានមួយជំហានម្តងៗ?
- តើខ្ញុំអាចថែរក្សារាងកាយ និងផ្លូវចិត្តរបស់ខ្ញុំដោយរបៀបណានៅថ្ងៃនេះ?
- តើមានអ្វីដែលខ្ញុំគួរឈប់ព្រួយបារម្ភ ព្រោះវាមិនស្ថិតនៅក្នុងការគ្រប់គ្រងរបស់ខ្ញុំ?
បន្ទាប់មក ចូរជ្រើសរើសសកម្មភាពមួយ ឬពីរដែលអ្នកអាចធ្វើបាន ហើយផ្តោតលើវា។
អ្នកមិនចាំបាច់ដោះស្រាយបញ្ហាហិរញ្ញវត្ថុរយៈពេលប្រាំឆ្នាំនៅថ្ងៃនេះទេ។ អ្នកអាចចាប់ផ្តើមពីការពិនិត្យមើលចំណូល និងចំណាយរបស់អ្នក។ អ្នកមិនចាំបាច់ដឹងថាអាជីពរបស់អ្នកនឹងទៅជាយ៉ាងណាក្នុងរយៈពេលដប់ឆ្នាំទេ។ អ្នកអាចចាប់ផ្តើមពីការរៀនជំនាញមួយដែលមានប្រយោជន៍នៅថ្ងៃនេះ។
ជីវិតមិនត្រូវបានកសាងឡើងដោយការសម្រេចចិត្តធំៗតែមួយមុខនោះទេ។ វាក៏ត្រូវបានកសាងឡើងតាមរយៈសកម្មភាពតូចៗដែលយើងធ្វើជាបន្តបន្ទាប់ផងដែរ។
នៅពេលយើងផ្តោតលើជំហានបន្ទាប់ ជំនួសឱ្យការព្យាយាមមើលឃើញផ្លូវទាំងមូល យើងអាចបន្តដំណើរទៅមុខដោយមិនចាំបាច់មានចម្លើយគ្រប់យ៉ាង។
សេចក្តីសន្និដ្ឋាន៖ រក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ ប៉ុន្តែកុំឈប់ដើរទៅមុខ
ជីវិតមិនតែងតែផ្តល់ឱ្យយើងនូវអ្វីដែលយើងចង់បាននោះទេ។ ផែនការអាចផ្លាស់ប្តូរ ឱកាសអាចបាត់បង់ ហើយបញ្ហាដែលយើងមិនបានរំពឹងទុកអាចកើតឡើងនៅពេលណាមួយ។
យើងមិនអាចធានាថា រាល់ការខិតខំប្រឹងប្រែងនឹងទទួលបានលទ្ធផលដែលយើងចង់បាននោះទេ។ ប៉ុន្តែយើងអាចរៀនពីរបៀបឆ្លើយតបចំពោះអ្វីដែលកើតឡើង។
យើងអាចរៀនទទួលស្គាល់អ្វីដែលមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន។ យើងអាចរៀនផ្អាកមុននឹងប្រតិកម្ម។ យើងអាចទទួលយកអារម្មណ៍របស់ខ្លួនឯង ដោយមិនអនុញ្ញាតឱ្យអារម្មណ៍មួយកំណត់ជីវិតទាំងមូល។ យើងអាចកែសម្រួលផែនការ និងបន្តដំណើរទៅមុខ ទោះបីជាផ្លូវដែលយើងកំពុងដើរមិនដូចអ្វីដែលយើងបានស្រមៃក៏ដោយ។
ការរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់មិនមែនមានន័យថា យើងមិនដែលមានការព្រួយបារម្ភ ឬមិនដែលខកចិត្តនោះទេ។ វាមានន័យថា នៅពេលបញ្ហាកើតឡើង យើងរៀនត្រឡប់មករកភាពនឹងនររបស់ខ្លួនឯងវិញ ម្តងហើយម្តងទៀត។
សូមចងចាំថា អ្នកមិនចាំបាច់មានជីវិតដែលល្អឥតខ្ចោះ ដើម្បីមានចិត្តដែលស្ងប់ស្ងាត់នោះទេ។ អ្នកក៏មិនចាំបាច់ដឹងចម្លើយទាំងអស់ ដើម្បីបន្តដំណើរទៅមុខដែរ។
ពេលខ្លះ អ្វីដែលអ្នកត្រូវធ្វើ គឺទទួលយកថា ថ្ងៃនេះមិនមែនជាថ្ងៃដែលអ្វីៗដំណើរការដូចការរំពឹងទុក ហើយបន្ទាប់មកសម្រេចចិត្តថា អ្នកនឹងថែរក្សាខ្លួនឯង និងធ្វើអ្វីដែលមានប្រយោជន៍បំផុតនៅក្នុងស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ន។
អ្នកមិនអាចគ្រប់គ្រងគ្រប់ព្រឹត្តិការណ៍ដែលកើតឡើងក្នុងជីវិតបានទេ ប៉ុន្តែអ្នកអាចរៀនគ្រប់គ្រងរបៀបដែលអ្នកឆ្លើយតបចំពោះវាបាន។
នៅពេលជីវិតបង្វែរអ្នកចេញពីផ្លូវដែលបានគ្រោងទុក សូមកុំប្រញាប់សន្និដ្ឋានថាអ្នកបានបរាជ័យ។ ប្រហែលជាអ្នកគ្រាន់តែត្រូវការពេលវេលាដើម្បីស្វែងរកផ្លូវថ្មី។
រក្សាចិត្តឱ្យស្ងប់ រក្សាគោលបំណងឱ្យច្បាស់ និងបន្តដើរទៅមុខមួយជំហានម្តងៗ។
ព្រោះនៅទីបំផុត ជីវិតដែលមានន័យ មិនមែនជាជីវិតដែលអ្វីៗដំណើរការតាមផែនការគ្រប់ពេលនោះទេ។ វាគឺជាជីវិតដែលយើងអាចប្រឈមមុខនឹងភាពមិនប្រាកដប្រជា រៀនពីអ្វីដែលកើតឡើង និងបន្តរស់នៅប្រកបដោយបញ្ញា ក្តីសង្ឃឹម និងភាពស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងចិត្ត។
សំណួរសម្រាប់អ្នកអាន៖
នៅពេលជីវិតរបស់អ្នកមិនដំណើរការដូចអ្វីដែលបានគ្រោងទុក តើអ្វីជួយឱ្យអ្នករក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងបន្តដំណើរទៅមុខបាន? អ្នកអាចចែករំលែកបទពិសោធន៍របស់អ្នកនៅក្នុងមតិយោបល់ខាងក្រោម។
អត្ថបទនេះត្រូវបានរៀបចំឡើងសម្រាប់អ្នកអាននៃគេហទំព័រ Ponnara.me ដើម្បីលើកទឹកចិត្តឱ្យមានការគិតពិចារណា ការយល់ដឹងពីខ្លួនឯង និងការរស់នៅដោយមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ជាងមុន។
