សុខុមាលភាព

ក្នុងសម័យទំនើបនៃបច្ចេកវិទ្យាព័ត៌មាននាពេលបច្ចុប្បន្ន គ្រប់យ៉ាងកំពុងតែប្រកួតប្រជែងគ្នា ដើម្បីទទួលបានការផ្តោតអារម្មណ៍របស់អ្នក។ ពីព្រោះការផ្តោតអារម្មណ៍របស់អ្នក គឺជាទ្រព្យសម្បត្តិដ៏មានតម្លៃមួយ ហើយសម្រាប់អាជីវកម្មជាច្រើន វាអាចបម្លែងទៅជាប្រាក់ចំណូលបាន។ ទូរសព្ទដៃស្មាតហ្វូនត្រូវបានរចនាឡើងដើម្បីទាក់ទាញអ្នកឱ្យចុច និងពិនិត្យមើលវាជាញឹកញាប់។ បណ្តាញសង្គមប្រឹងប្រែងទាញអ្នកឱ្យមើល និងអូសមើលមាតិកាដោយគ្មានទីបញ្ចប់។ វីដេអូហ្គេមទាក់ទាញអ្នកឱ្យលេងរាប់ម៉ោង។ គេហទំព័រកម្សាន្តប្រឹងរកវិធីធ្វើឱ្យអ្នកបន្តចូលមើល។ អ្នកមានឥទ្ធិពល និងអ្នកផលិតមាតិកាប្រជែងគ្នាដើម្បីទទួលបានការមើលពីអ្នក។ អ្វីដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍នោះគឺ អ្នកប្រហែលជាមិនបានដឹងថា អ្នកកំពុងតែចំណាយធនធានដ៏មានតម្លៃបំផុតមួយរបស់អ្នកទៅលើអ្វីខ្លះឡើយ។ ពេលវេលារបស់អ្នកមិនមែនជាអ្វីដែលមានតម្លៃតែមួយគត់ នៅពេលយើងនិយាយអំពីការខាតបង់ពេលវេលា យើងភាគច្រើនគិតថា បញ្ហាគឺការចំណាយពេលច្រើនពេក។​ ប៉ុន្តែបញ្ហាធំជាងនេះគឺ យើងកំពុងចំណាយការយកចិត្តទុកដាក់របស់យើងទៅលើអ្វី។ អ្នកអាចអង្គុយមើលទូរសព្ទរយៈពេលមួយម៉ោង ហើយមានអារម្មណ៍ថា អ្នកគ្រាន់តែសម្រាក។ ប៉ុន្តែក្នុងមួយម៉ោងនោះ អ្នកអាចបានឃើញព័ត៌មានរបស់មនុស្សរាប់រយនាក់ ស្តាប់ជម្លោះរបស់អ្នកដទៃ មើលព័ត៌មានអវិជ្ជមាន មើលវីដេអូកម្សាន្ត និងទទួលបានព័ត៌មានរាប់រយប្រភេទ។ នៅចុងក្រោយ អ្នកអាចមិនចាំសូ​ម្បីតែថា អ្នកបានមើលអ្វីខ្លះ។ ប៉ុន្តែខួរក្បាលរបស់អ្នកបានចំណាយថាមពលទៅលើវារួចហើយ។ នេះហើយជាមូលហេតុដែលការផ្តោតអារម្មណ៍មិនមែនគ្រាន់តែជាបញ្ហានៃការគ្រប់គ្រងពេលវេលាទេ។ វាគឺជាបញ្ហានៃ ការគ្រប់គ្រងជីវិតរបស់អ្នក។ ពិភពលោកចង់បានការយកចិត្តទុកដាក់របស់អ្នក គិតមើលថា នៅក្នុងមួយថ្ងៃ អ្នកត្រូវបានទាក់ទាញដោយអ្វីខ្លះ? សារជូនដំណឹងពីទូរសព្ទ សារពីបណ្តាញសង្គម វីដេអូខ្លីៗ ព័ត៌មានថ្មីៗ រឿងអាស្រូវរបស់តារា ការឈ្លោះប្រកែកគ្នាតាមអ៊ីនធឺណិត ព័ត៌មានគ្រោះថ្នាក់ និងហេតុការណ៍អវិជ្ជមាន ការផ្សព្វផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម វីដេអូកម្សាន្ត មតិយោបល់របស់មនុស្សដែលអ្នកមិនស្គាល់។ […]

ការរស់នៅក្នុងសម័យទំនើបនាពេលបច្ចុប្បន្ន ងាយណាស់នឹងរុញច្រានយើងទៅកាន់ចំនុចមួយដែលហួសប្រមាណ។​ យើងអាចនឹងខិតខំធ្វើការខ្លាំងពេក ហើយផ្ទុយទៅវិញ យើងក៏អាចមិនធ្វើអ្វីទាំងអស់តែម្តង។ ការខិតខំធ្វើការខ្លាំងជ្រុលនាំឲ្យយើងអស់កំលាំងខ្លាំង មានភាពតានតឹងផ្លូវអារម្មណ៍ និងបាត់បង់សុខុមាលភាពផ្ទាល់ខ្លួន។ ការដែលយើងមិនធ្វើអ្វីសោះនាំឲ្យយើងជួបបរាជ័យ និងខ្វះភាពរីកចម្រើនផងដែរ។ តែអ្វីដែលយើងកំពុងតែបាត់បង់ ឬកំពុងតែភ្លេចនោះ គឺ តុល្យភាព ឬផ្លូវកណ្តាល។ នៅក្នុងទ្រឹស្តីព្រះពុទ្ធសាសនា វាត្រូវបានគេហៅថា មជ្ឈមាបដិបទា។ ១. តើអ្វីទៅជាមជ្ឈមាបដិបទា? ដោយផ្អែកលើទ្រឹស្តីនៃព្រះពុទ្ធសាសនា៖ មជ្ឈមាបដិបទា គឺជា “ផ្លូវកណ្ដាល” ដែលព្រះពុទ្ធបានបង្រៀន ដើម្បីជៀសវាងពីចំណុចខ្លាំងផ្ទុយគ្នាទាំងពីរ គឺ ១) ការលង់លក់ក្នុងកាមសុខ (សុខតាមអារម្មណ៍) និង ២) ការបង្ខំខ្លួនឯងយ៉ាងតឹងរឹង (ទុក្ខកិច្ចអត្តកិលមថានុយោគ) ផ្លូវកណ្ដាលនេះ ជាផ្លូវដែលនាំឲ្យកើតមាន បញ្ញា ការយល់ដឹងត្រឹមត្រូវ សេចក្ដីស្ងប់ និងការបញ្ចប់ទុក្ខ។​ បើនិយាយឲ្យងាយយល់ មជ្ឈមាបដិបទា គឺជាផ្លូវរស់នៅដោយសមតុល្យ មិនលើស មិនខ្វះ ដែលនាំទៅរកបញ្ញា និងការលែងមានទុក្ខ។ បើយើងបកស្រាយមកជាការអនុវត្តក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ​ ការធ្វើអ្វីមួយដែលនាំឲ្យកើតសេចក្តីសុខគឺត្រូវឋិតក្នុងកំរិតកណ្តាល មិនខ្លាំងពេក ហើយក៏មិនតិចពេក។ យើងគួរជៀសវាងនូវកំរិតខ្លាំងទាំងពីរគឺ ការបណ្តោយខ្លួនពេកក្នុងការសោយសុខ និងការដាក់កំរិតលើខ្លួនឯងជ្រុលពេក។ វាគឺសំដៅលើ