រឿងខ្លីអំពីពេលវេលា ការពន្យារពេល និងជីវិតដែលយើងបន្តប្រាប់ខ្លួនឯងថា “ខែក្រោយ”
នៅអាយុ ៣៨ ឆ្នាំ ដារ៉ា ជាបុរសម្នាក់ដែលមានបញ្ជីក្តីស្រមៃវែងជាងបញ្ជីអ្វីដែលគាត់បានចាប់ផ្តើមធ្វើ។
រាល់ពេលគាត់គិតអំពីជីវិត គាត់តែងប្រាប់ខ្លួនឯងថា៖
“ខែក្រោយ ខ្ញុំនឹងចាប់ផ្តើម។”
គាត់ចង់ហាត់ប្រាណ។
គាត់ចង់រៀនភាសាអង់គ្លេស។
គាត់ចង់ចាប់ផ្តើមអាជីវកម្មតូចមួយ។
គាត់ចង់សន្សំប្រាក់។
ហើយអ្វីដែលសំខាន់ជាងគេ គាត់ចង់ធ្វើឱ្យទំនាក់ទំនងជាមួយប្រពន្ធរបស់គាត់ប្រសើរឡើងវិញ។
ប៉ុន្តែគ្រប់ពេលដែលគាត់គិតថា គួរចាប់ផ្តើម គាត់តែងមានហេតុផលមួយដើម្បីរង់ចាំ។
“ខែនេះការងាររវល់ពេក។”
“ខែក្រោយប្រហែលមានពេលច្រើនជាងនេះ។”
“ចាំមានលុយសិន ទើបចាប់ផ្តើមអាជីវកម្មបាន។”
“ចាំរៀនភាសាអង់គ្លេសឱ្យបានល្អសិន ទើបហ៊ាននិយាយជាមួយគេ។”
“ចាំរាងកាយស្រួលជាងនេះសិន ទើបចាប់ផ្តើមហាត់ប្រាណ។”
“ចាំអារម្មណ៍ល្អសិន ទើបនិយាយជាមួយប្រពន្ធ។”
ដារ៉ាមិនដែលនិយាយថា “ខ្ញុំនឹងមិនធ្វើ” នោះទេ។
គាត់តែងនិយាយថា៖
“ខ្ញុំនឹងធ្វើ… ប៉ុន្តែមិនមែនពេលនេះទេ។”
ហើយនោះបានក្លាយជាទម្លាប់របស់គាត់អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ។
ថ្ងៃស្អែកដែលមិនដែលមកដល់
នៅព្រឹកថ្ងៃចន្ទមួយ ដារ៉ាឈរមើលខ្លួនឯងនៅក្នុងកញ្ចក់។
ពោះរបស់គាត់ធំជាងមុន។
គាត់ឡើងជណ្តើរត្រឹមតែពីរជាន់ក៏ចាប់ផ្តើមដកដង្ហើមខ្លាំង។
គាត់គិតថា៖
“ខ្ញុំគួរតែចាប់ផ្តើមហាត់ប្រាណហើយ។”
ប៉ុន្តែបន្ទាប់មកគាត់មើលនាឡិកា។
ម៉ោង ៧:៣០ ព្រឹក។
គាត់ត្រូវទៅធ្វើការ។
“ថ្ងៃនេះមិនទាន់បានទេ។ ចាំថ្ងៃស្អែក។”
ថ្ងៃស្អែកមកដល់។
គាត់ហត់ពីការងារ។
“ចាំចុងសប្តាហ៍។”
ចុងសប្តាហ៍មកដល់។
មិត្តម្នាក់អញ្ជើញគាត់ទៅជួបជុំ។
“ចាំសប្តាហ៍ក្រោយ។”
សប្តាហ៍ក្រោយក្លាយជាខែក្រោយ។
ខែក្រោយក្លាយជាឆ្នាំក្រោយ។
ហើយឆ្នាំក្រោយក្លាយជាឆ្នាំបន្ទាប់។
ក្តីស្រមៃដែលមិនដែលចាប់ផ្តើម
ដារ៉ាធ្លាប់មានគំនិតចង់បើកហាងកាហ្វេតូចមួយ។
គាត់ស្រឡាញ់កាហ្វេ។
គាត់ចូលចិត្តកន្លែងស្ងប់ស្ងាត់។
គាត់ធ្លាប់ស្រមៃថា ថ្ងៃណាមួយគាត់នឹងមានហាងតូចមួយ ដែលមនុស្សអាចមកអង្គុយធ្វើការ អានសៀវភៅ និងផឹកកាហ្វេ។
នៅអាយុ ៣០ ឆ្នាំ គាត់បាននិយាយជាមួយមិត្តម្នាក់អំពីគំនិតនេះ។
“ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំនឹងបើកហាងមួយនៅពេលខាងមុខ។”
មិត្តរបស់គាត់សួរ៖
“ពេលណា?”
ដារ៉ាញញឹម។
“ឆាប់ៗនេះ។”
ប៉ុន្តែគាត់មិនបានធ្វើអ្វីទេ។
នៅអាយុ ៣២ ឆ្នាំ គាត់បានស្រាវជ្រាវទីតាំង។
នៅអាយុ ៣៤ ឆ្នាំ គាត់បានមើលតម្លៃឧបករណ៍។
នៅអាយុ ៣៦ ឆ្នាំ គាត់បានរក្សាទុករូបភាពហាងកាហ្វេជាច្រើននៅក្នុងទូរស័ព្ទ។
ហើយនៅអាយុ ៣៨ ឆ្នាំ…
គាត់នៅតែមិនមានហាង។
គាត់មានព័ត៌មានកាន់តែច្រើន។
គាត់មានគំនិតកាន់តែច្រើន។
គាត់មានផែនការកាន់តែច្រើន។
ប៉ុន្តែគាត់នៅតែមិនបានចាប់ផ្តើម។
ភាសាអង់គ្លេស
រឿងដូចគ្នាក៏កើតឡើងជាមួយការរៀនភាសាអង់គ្លេស។
នៅកន្លែងធ្វើការ ដារ៉ាធ្លាប់មានអារម្មណ៍ខ្មាស់អៀន នៅពេលត្រូវនិយាយជាមួយជនបរទេស។
គាត់យល់ពាក្យមួយចំនួន។
គាត់អាចអានបានបន្តិច។
ប៉ុន្តែគាត់មិនហ៊ាននិយាយ។
គាត់ប្រាប់ខ្លួនឯង៖
“ខ្ញុំត្រូវរៀនវេយ្យាករណ៍ឱ្យបានច្រើនជាងនេះសិន។”
ដូច្នេះគាត់ទិញសៀវភៅ។
គាត់ទាញយកកម្មវិធីរៀនភាសា។
គាត់រកវីដេអូបង្រៀនតាមអ៊ីនធឺណិត។
គាត់រៀបចំផែនការរៀនមួយម៉ោងក្នុងមួយថ្ងៃ។
ប៉ុន្តែគាត់មិនបានរៀនជាប្រចាំទេ។
ថ្ងៃខ្លះ គាត់រៀន ២០ នាទី។
ថ្ងៃខ្លះ ១០ នាទី។
ហើយថ្ងៃខ្លះ គាត់មិនបានរៀនសោះ។
បន្ទាប់មក គាត់ប្រាប់ខ្លួនឯងថា៖
“ចាំពេលខ្ញុំមានពេលទំនេរច្រើនសិន ខ្ញុំនឹងរៀនឱ្យបានច្បាស់លាស់។”
ប៉ុន្តែពេលទំនេរដែលគាត់កំពុងរង់ចាំ មិនដែលមកដល់ឡើយ។
អ្វីដែលគាត់កំពុងបាត់បង់
បញ្ហាដ៏ធំបំផុតរបស់ដារ៉ា មិនមែនជាការហាត់ប្រាណ ឬការរៀនភាសាអង់គ្លេសទេ។
វាគឺជាទំនាក់ទំនងជាមួយប្រពន្ធរបស់គាត់។
ពួកគេបានរៀបការជាង ១០ ឆ្នាំ។
នៅពេលដំបូង ពួកគេធ្លាប់និយាយគ្នាច្រើន។
ពួកគេចូលចិត្តដើរលេងជាមួយគ្នា។
ពួកគេចូលចិត្តញ៉ាំអាហារនៅកន្លែងថ្មីៗ។
ពួកគេធ្លាប់មានក្តីស្រមៃជាច្រើនសម្រាប់អនាគត។
ប៉ុន្តែប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយមក អ្វីៗបានផ្លាស់ប្តូរ។
ដារ៉ាធ្វើការច្រើន។
ប្រពន្ធរបស់គាត់ក៏មានការងាររបស់គាត់ដែរ។
ពួកគេចាប់ផ្តើមនិយាយគ្នាតិច។
ពេលនិយាយ គេច្រើននិយាយតែអំពីរឿងប្រចាំថ្ងៃ។
“បាយរួចហើយឬនៅ?”
“ថ្ងៃនេះកូនត្រូវទៅសាលាម៉ោងប៉ុន្មាន?”
“វិក័យប័ត្របានបង់ហើយឬនៅ?”
ការសន្ទនាដែលធ្លាប់ពោរពេញដោយក្តីស្រឡាញ់ ក្លាយជាការសន្ទនាដែលពោរពេញដោយកិច្ចការដែលត្រូវធ្វើ។
យប់មួយ ប្រពន្ធរបស់ដារ៉ាបាននិយាយថា៖
“ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា យើងរស់នៅជាមួយគ្នា ប៉ុន្តែយើងមិនសូវនៅជាមួយគ្នានោះទេ។”
ដារ៉ាស្ងាត់។
គាត់ដឹងថានាងនិយាយត្រូវ។
គាត់ចង់កែប្រែវា។
គាត់ចង់និយាយជាមួយនាង។
គាត់ចង់នាំនាងទៅញ៉ាំអាហារ។
គាត់ចង់ប្រាប់នាងថា គាត់នៅតែស្រឡាញ់នាង។
ប៉ុន្តែគាត់គិតថា៖
“ចាំពេលការងារខ្ញុំស្រួលជាងនេះសិន។”
ហើយគាត់បានរង់ចាំ។
អាយុ ៣៨ ឆ្នាំ
ថ្ងៃខួបកំណើតអាយុ ៣៨ ឆ្នាំរបស់ដារ៉ា មិនមានអ្វីពិសេសទេ។
នៅពេលយប់ គាត់អង្គុយម្នាក់ឯងនៅលើរានហាលផ្ទះ។
ប្រពន្ធ និងកូនបានចូលគេង។
ទីក្រុងស្ងប់ស្ងាត់។
គាត់កំពុងមើលមេឃ ហើយគិតអំពីឆ្នាំដែលបានកន្លងផុតទៅ។
៣៨ ឆ្នាំ។
គាត់មិនទាន់មានសុខភាពល្អដូចដែលគាត់ចង់បាន។
មិនទាន់មានអាជីវកម្មដែលគាត់ធ្លាប់ស្រមៃ។
មិនទាន់និយាយភាសាអង់គ្លេសដោយទំនុកចិត្ត។
ហើយទំនាក់ទំនងជាមួយប្រពន្ធក៏មិនដូចមុន។
គាត់គិតថា៖
“ប្រហែលខ្ញុំគួរចាប់ផ្តើមហើយ…”
ប៉ុន្តែបន្ទាប់មក គំនិតចាស់មួយបានលេចឡើង៖
“ខែក្រោយក៏បាន។”
ដារ៉ាញញឹមបន្តិច។
គាត់ស្ទើរតែសើចចំពោះខ្លួនឯង។
គាត់មិនដឹងថា ហេតុអ្វីបានជាគាត់និយាយពាក្យនេះជាច្រើនឆ្នាំម្ល៉េះ។
ប្រអប់ចាស់មួយ
នៅចុងសប្តាហ៍បន្ទាប់ ដារ៉ាបានសម្អាតបន្ទប់រក្សារបស់ចាស់ៗ។
ក្នុងប្រអប់ក្រដាសមួយ គាត់បានរកឃើញសៀវភៅកត់ត្រាចាស់មួយក្បាល។
គាត់មិនចាំថា វាជាសៀវភៅរបស់គាត់ទេ។
គម្របសៀវភៅចាស់ និងមានធូលី។
គាត់បើកទំព័រដំបូង។
មានកាលបរិច្ឆេទមួយ។
ថ្ងៃទី ១២ ខែមីនា ឆ្នាំ ២០១៣
ដារ៉ាឈប់មួយភ្លែត។
ឆ្នាំ ២០១៣។
គាត់គណនា។
១៣ ឆ្នាំមុន។
គាត់ចាប់ផ្តើមអាន។
នៅទំព័រមួយ គាត់បានសរសេរ៖
“ឆ្នាំនេះ ខ្ញុំនឹងចាប់ផ្តើមហាត់ប្រាណជាប្រចាំ។”
ដារ៉ាស្ងាត់។
គាត់បើកទំព័របន្ទាប់។
“ខ្ញុំនឹងរៀនភាសាអង់គ្លេសឱ្យបានល្អ។”
ទំព័រមួយទៀត៖
“ខ្ញុំនឹងសន្សំប្រាក់ ហើយចាប់ផ្តើមអាជីវកម្មផ្ទាល់ខ្លួន។”
ទំព័របន្ទាប់៖
“ខ្ញុំចង់ចំណាយពេលជាមួយប្រពន្ធឱ្យបានច្រើនជាងនេះ។ ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យការងារធ្វើឱ្យយើងឃ្លាតឆ្ងាយពីគ្នាទេ។”
ដារ៉ាឈប់អាន។
បេះដូងរបស់គាត់ចាប់ផ្តើមធ្ងន់។
គាត់បន្តបើកទំព័រ។
នៅចុងទំព័រ គាត់បានសរសេរ៖
“ខែក្រោយ ខ្ញុំនឹងចាប់ផ្តើមយ៉ាងពិតប្រាកដ។”
ដារ៉ាបិទភ្នែក។
បន្ទាប់មក គាត់បើកសៀវភៅម្តងទៀត។
គាត់អានទំព័រមួយទៀត។
ពាក្យដដែល។
គំនិតដដែល។
ក្តីស្រមៃដដែល។
“ខែក្រោយ…”
១៣ ឆ្នាំ
ដារ៉ាអង្គុយនៅលើឥដ្ឋដោយកាន់សៀវភៅនៅក្នុងដៃ។
គាត់មើលទៅកាលបរិច្ឆេទម្តងទៀត។
ឆ្នាំ ២០១៣។
ឥឡូវនេះ ឆ្នាំ ២០២៦។
១៣ ឆ្នាំបានកន្លងផុតទៅ។
គាត់ចាប់ផ្តើមគិត។
បើគាត់ចាប់ផ្តើមហាត់ប្រាណនៅអាយុ ២៥ ឆ្នាំ…
ប្រហែលពេលនេះ គាត់មានសុខភាពល្អជាងមុន។
បើគាត់រៀនភាសាអង់គ្លេស ៣០ នាទីក្នុងមួយថ្ងៃ…
ប្រហែលពេលនេះ គាត់អាចនិយាយបានយ៉ាងស្ទាត់។
បើគាត់សន្សំប្រាក់បន្តិចម្តងៗ និងសាកល្បងអាជីវកម្មតូចមួយ…
ប្រហែលពេលនេះ គាត់អាចមានបទពិសោធន៍ជាច្រើនឆ្នាំ។
បើគាត់បានចំណាយពេលជាមួយប្រពន្ធ និងនិយាយជាមួយនាងនៅពេលមានបញ្ហា…
ប្រហែលទំនាក់ទំនងរបស់ពួកគេនឹងខុសពីថ្ងៃនេះ។
ប៉ុន្តែគាត់មិនអាចត្រឡប់ទៅឆ្នាំ ២០១៣ បានទេ។
ពេលវេលាមិនមានប៊ូតុង “ត្រឡប់ក្រោយ” ទេ។
អ្វីដែលគាត់អាចធ្វើបាន គឺសម្រេចថា…
គាត់នឹងមិនបន្តរស់នៅក្នុងឆ្នាំ ២០១៣ ទៀតទេ។
អ្វីដែលគាត់បានយល់
នៅថ្ងៃនោះ ដារ៉ាបានយល់អ្វីមួយដែលគាត់មិនធ្លាប់យល់ពីមុន។
គាត់ធ្លាប់គិតថា ការមិនធ្វើអ្វីមួយ គឺមានន័យថា គាត់មិនទាន់សម្រេចចិត្ត។
ប៉ុន្តែវាមិនមែនទេ។
រាល់ពេលដែលគាត់និយាយថា៖
“ខែក្រោយ…”
គាត់កំពុងសម្រេចចិត្តថា៖
“ខ្ញុំនឹងមិនធ្វើវានៅខែនេះទេ។”
រាល់ពេលដែលគាត់និយាយថា៖
“ចាំពេលមានពេល…”
គាត់កំពុងជ្រើសរើសថា៖
“ខ្ញុំនឹងផ្តល់ពេលវេលារបស់ខ្ញុំទៅរឿងផ្សេងជំនួសវិញ។”
រាល់ពេលដែលគាត់និយាយថា៖
“ចាំខ្ញុំត្រៀមខ្លួនរួចសិន…”
គាត់កំពុងជ្រើសរើសថា៖
“ខ្ញុំនឹងមិនប្រឈមមុខនឹងភាពមិនប្រាកដប្រជានៅថ្ងៃនេះទេ។”
ការរង់ចាំមិនមែនជាការមិនសម្រេចចិត្តនោះទេ។
ការរង់ចាំក៏ជាការសម្រេចចិត្តមួយដែរ។
ហើយការសម្រេចចិត្តនោះមានតម្លៃ។
វាមានតម្លៃជាពេលវេលា។
មិនចាំទៀតទេ
នៅព្រឹកថ្ងៃបន្ទាប់ ដារ៉ាភ្ញាក់ពីដំណេកមុនធម្មតា។
គាត់មិនបានរង់ចាំថ្ងៃចន្ទ។
មិនរង់ចាំខែក្រោយ។
មិនរង់ចាំឆ្នាំថ្មី។
គាត់ពាក់ស្បែកជើង ហើយដើរចេញពីផ្ទះ។
គាត់មិនបានរត់ ១០ គីឡូម៉ែត្រទេ។
គាត់គ្រាន់តែដើរ ២០ នាទី។
ប៉ុន្តែសម្រាប់ដារ៉ា វាជា ២០ នាទីដែលខុសពី ១៣ ឆ្នាំកន្លងមក។
ព្រោះលើកនេះ…
គាត់បានចាប់ផ្តើម។
នៅពេលត្រឡប់មកផ្ទះ គាត់បើកសៀវភៅភាសាអង់គ្លេស។
គាត់រៀនពាក្យថ្មី ១០ ពាក្យ។
គាត់មិនទាន់ចេះភាសាអង់គ្លេសទេ។
ប៉ុន្តែគាត់បានចាប់ផ្តើម។
ការសន្ទនាមួយដែលត្រូវបានពន្យារពេល ១៣ ឆ្នាំ
នៅល្ងាចនោះ ដារ៉ាបានទៅអង្គុយក្បែរប្រពន្ធ។
គាត់មិនបានរៀបចំសុន្ទរកថាអ្វីទេ។
គាត់គ្រាន់តែនិយាយ៖
“ខ្ញុំចង់និយាយជាមួយអ្នកបន្តិច។”
ប្រពន្ធរបស់គាត់មើលមុខគាត់។
“មានរឿងអី?”
ដារ៉ាស្ងាត់មួយភ្លែត។
“ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំបានចំណាយពេលជាច្រើនឆ្នាំដោយរង់ចាំពេលដែលល្អជាងនេះ។”
“រង់ចាំអ្វី?”
“រង់ចាំឱ្យការងារស្រួល។ រង់ចាំឱ្យខ្ញុំមានពេល។ រង់ចាំឱ្យខ្ញុំមានប្រាក់។ រង់ចាំឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ល្អ…”
គាត់មើលទៅប្រពន្ធ។
“ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំក៏កំពុងរង់ចាំពេលដែលល្អ ដើម្បីកែទំនាក់ទំនងរបស់យើងដែរ។”
ប្រពន្ធរបស់គាត់មិនបាននិយាយអ្វីភ្លាមៗទេ។
ដារ៉ាបន្ត៖
“ប៉ុន្តែខ្ញុំទើបយល់ថា ពេលវេលាដែលខ្ញុំកំពុងរង់ចាំ ប្រហែលមិនដែលមកទេ។”
ភ្នែករបស់ប្រពន្ធគាត់ចាប់ផ្តើមស្រក់ទឹកភ្នែកបន្តិច។
នាងនិយាយថា៖
“ខ្ញុំក៏ធ្លាប់រង់ចាំឱ្យអ្នកនិយាយពាក្យនេះដែរ។”
ដារ៉ាឈប់។
បន្ទាប់មក ពួកគេចាប់ផ្តើមនិយាយគ្នា។
មិនមែនគ្រប់បញ្ហាត្រូវបានដោះស្រាយក្នុងមួយយប់ទេ។
ពួកគេនៅតែមានរឿងជាច្រើនត្រូវកែប្រែ។
ប៉ុន្តែយ៉ាងហោចណាស់…
ការសន្ទនាបានចាប់ផ្តើម។
អាជីវកម្មដែលចាប់ផ្តើមពីក្រដាសមួយសន្លឹក
មួយសប្តាហ៍ក្រោយ ដារ៉ាយកសៀវភៅមួយក្បាលមកសរសេរ។
គាត់មិនបានសរសេរ៖
“ខ្ញុំនឹងបើកហាងធំមួយ។”
គាត់សរសេរ៖
“តើខ្ញុំអាចសាកល្បងលក់អ្វីមួយតូចៗបានទេ?”
គាត់ចាប់ផ្តើមសិក្សាទីផ្សារ។
គាត់និយាយជាមួយមនុស្សដែលធ្លាប់ធ្វើអាជីវកម្ម។
គាត់សាកល្បងលក់ផលិតផលតូចមួយតាមអ៊ីនធឺណិត។
ការលក់ដំបូងមានតិចតួច។
ខ្លះខាត។
ខ្លះលក់មិនដាច់។
ប៉ុន្តែជាលើកដំបូងក្នុងជីវិត…
ដារ៉ាកំពុងរៀនពី បទពិសោធន៍ពិត ជំនួសឱ្យការគ្រាន់តែគិតអំពីវា។
គាត់បានដឹងថា៖
ការចាប់ផ្តើមតូចមិនមែនមានន័យថាបរាជ័យទេ។
វាមានន័យថា យើងកំពុងទទួលបានព័ត៌មានដែលការរង់ចាំមិនអាចផ្តល់ឱ្យយើងបាន។
មួយឆ្នាំក្រោយ
មួយឆ្នាំបានកន្លងផុតទៅ។
ដារ៉ាមិនបានក្លាយជាមនុស្សថ្មីទាំងស្រុងទេ។
គាត់នៅតែមានថ្ងៃដែលខ្ជិល។
នៅតែមានថ្ងៃដែលការងាររវល់។
នៅតែមានថ្ងៃដែលគាត់មិនចង់ហាត់ប្រាណ។
នៅតែមានថ្ងៃដែលគាត់ធ្វើខុស។
ប៉ុន្តែមានរឿងមួយបានផ្លាស់ប្តូរ។
គាត់លែងសួរខ្លួនឯងថា៖
“តើពេលណាជាពេលល្អបំផុតដើម្បីចាប់ផ្តើម?”
គាត់ចាប់ផ្តើមសួរថា៖
“តើខ្ញុំអាចធ្វើអ្វីបានខ្លះនៅថ្ងៃនេះ?”
គាត់ហាត់ប្រាណជាប្រចាំជាងមុន។
ភាសាអង់គ្លេសរបស់គាត់ប្រសើរឡើង។
អាជីវកម្មតូចរបស់គាត់ចាប់ផ្តើមមានអតិថិជន។
ទំនាក់ទំនងជាមួយប្រពន្ធក៏ប្រសើរឡើងបន្តិចម្តងៗ។
មិនមែនដោយសារគាត់បានរកឃើញ “ពេលវេលាដ៏ល្អឥតខ្ចោះ” នោះទេ។
ប៉ុន្តែដោយសារគាត់ឈប់រង់ចាំវា។
សៀវភៅចាស់នៅតែស្ថិតនៅទីនោះ
នៅយប់មួយ ដារ៉ាបានយកសៀវភៅចាស់ដែលគាត់រកឃើញកាលពីមួយឆ្នាំមុនមកមើលម្តងទៀត។
គាត់បើកទៅទំព័រដែលគាត់បានសរសេរនៅអាយុ ២៥ ឆ្នាំ។
“ខែក្រោយ ខ្ញុំនឹងចាប់ផ្តើម…”
គាត់ញញឹម។
ប៉ុន្តែលើកនេះ គាត់មិនសើចចំអកឱ្យខ្លួនឯងទេ។
គាត់មានអារម្មណ៍អាណិតបុរសវ័យ ២៥ ឆ្នាំម្នាក់នោះ។
បុរសម្នាក់ដែលមានក្តីស្រមៃជាច្រើន។
បុរសម្នាក់ដែលគិតថា ថ្ងៃណាមួយគាត់នឹងមានពេលគ្រប់គ្រាន់។
បុរសម្នាក់ដែលគិតថា ត្រូវរង់ចាំឱ្យអ្វីៗល្អឥតខ្ចោះសិន។
ដារ៉ាបិទសៀវភៅ ហើយនិយាយក្នុងចិត្ត៖
“ខ្ញុំសុំទោសដែលធ្វើឱ្យអ្នករង់ចាំយូរពេក។”
បន្ទាប់មក គាត់ដាក់សៀវភៅចុះ។
ហើយក្រោកទៅធ្វើអ្វីមួយដែលគាត់បានពន្យារពេលអស់ជាច្រើនឆ្នាំ។
ជីវិតមិនរង់ចាំយើងទេ
មនុស្សជាច្រើនមាន “ខែក្រោយ” របស់ខ្លួន។
ខ្លះនិយាយថា៖
“ខែក្រោយខ្ញុំនឹងហាត់ប្រាណ។”
“ឆ្នាំក្រោយខ្ញុំនឹងចាប់ផ្តើមអាជីវកម្ម។”
“ថ្ងៃណាមួយ ខ្ញុំនឹងរៀនភាសាថ្មី។”
“ពេលខ្ញុំមានលុយច្រើន ខ្ញុំនឹងធ្វើអ្វីដែលខ្ញុំស្រឡាញ់។”
“ពេលការងារស្រួល ខ្ញុំនឹងចំណាយពេលជាមួយគ្រួសារ។”
“ពេលអារម្មណ៍ល្អ ខ្ញុំនឹងចាប់ផ្តើម។”
បញ្ហាគឺ…
ជីវិតមិនធានាថា “ពេលក្រោយ” នឹងមកដល់ទេ។
យើងអាចរង់ចាំរហូតដល់មានប្រាក់។
ប៉ុន្តែបន្ទាប់មក យើងអាចត្រូវការពេលវេលា។
យើងអាចរង់ចាំរហូតដល់មានពេល។
ប៉ុន្តែបន្ទាប់មក យើងអាចបាត់បង់កម្លាំង។
យើងអាចរង់ចាំរហូតដល់មានទំនុកចិត្ត។
ប៉ុន្តែការពិតគឺ ទំនុកចិត្តជាច្រើនកើតឡើង បន្ទាប់ពីយើងចាប់ផ្តើម មិនមែនមុនពេលចាប់ផ្តើមនោះទេ។
យើងអាចរង់ចាំរហូតដល់អ្វីៗល្អឥតខ្ចោះ។
ប៉ុន្តែពេលនោះ ប្រហែលជាពេលវេលាដែលយើងមានឱកាសប្រើប្រាស់ បានកន្លងផុតទៅហើយ។
មេរៀនជីវិត
រឿងរបស់ដារ៉ាមិនមានន័យថា យើងត្រូវប្រញាប់ធ្វើគ្រប់យ៉ាងក្នុងជីវិតទេ។
យើងមិនចាំបាច់បោះបង់ការងារថ្ងៃនេះ ដើម្បីបើកអាជីវកម្មថ្ងៃស្អែកឡើយ។
យើងមិនចាំបាច់រត់ ១០ គីឡូម៉ែត្រនៅថ្ងៃដំបូងទេ។
យើងមិនចាំបាច់រៀនភាសាអង់គ្លេសបានស្ទាត់ក្នុងមួយខែទេ។
ហើយយើងក៏មិនអាចជួសជុលទំនាក់ទំនងដែលមានបញ្ហាជាច្រើនឆ្នាំក្នុងមួយយប់បានដែរ។
អ្វីដែលយើងត្រូវធ្វើ គឺ ចាប់ផ្តើមពីអ្វីដែលអាចធ្វើបាននៅថ្ងៃនេះ។
ដើរ ២០ នាទី។
រៀនពាក្យថ្មី ១០ ពាក្យ។
សន្សំប្រាក់បន្តិច។
សរសេរផែនការអាជីវកម្មមួយទំព័រ។
ទូរស័ព្ទទៅមនុស្សដែលយើងស្រឡាញ់។
និយាយពាក្យ “សុំទោស”។
និយាយថា “អរគុណ”។
ធ្វើអ្វីមួយតូចៗ ប៉ុន្តែធ្វើវា។
ព្រោះជីវិតមិនផ្លាស់ប្តូរដោយសារអ្វីដែលយើង មានបំណងធ្វើ ទេ។
វាផ្លាស់ប្តូរដោយសារអ្វីដែលយើង ចាប់ផ្តើមធ្វើ។
កុំរង់ចាំជីវិតដែលល្អឥតខ្ចោះ
ពេលខ្លះ យើងគិតថា៖
“ខ្ញុំនឹងចាប់ផ្តើម នៅពេលខ្ញុំត្រៀមខ្លួនរួចរាល់។”
ប៉ុន្តែការពិតគឺ…
យើងប្រហែលមិនដែលមានអារម្មណ៍ថាត្រៀមខ្លួន ១០០% ទេ។
អ្នកចង់ចាប់ផ្តើមអាជីវកម្ម?
ចាប់ផ្តើមរៀន។
អ្នកចង់ហាត់ប្រាណ?
ចាប់ផ្តើមដើរ។
អ្នកចង់រៀនភាសា?
ចាប់ផ្តើមពីពាក្យមួយចំនួនក្នុងមួយថ្ងៃ។
អ្នកចង់កែទំនាក់ទំនង?
ចាប់ផ្តើមការសន្ទនាមួយ។
អ្នកចង់សរសេរ?
សរសេរមួយទំព័រ។
អ្នកចង់សន្សំប្រាក់?
ចាប់ផ្តើមពីចំនួនតូចមួយ។
កុំមើលងាយការចាប់ផ្តើមតូច។
ព្រោះអនាគតធំៗជាច្រើន…
ចាប់ផ្តើមពីសកម្មភាពតូចមួយដែលយើងសម្រេចធ្វើនៅថ្ងៃនេះ។
១៣ ឆ្នាំ ឬ ១៣ នាទី?
នៅចុងបញ្ចប់ មានសំណួរមួយដែលយើងគួរសួរខ្លួនឯង។
តើមានអ្វីមួយដែលអ្នកបាននិយាយថា “ខែក្រោយ” អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំហើយ?
ប្រហែលវាជាសុខភាព។
ប្រហែលវាជាអាជីវកម្ម។
ប្រហែលវាជាការសិក្សា។
ប្រហែលវាជាទំនាក់ទំនង។
ប្រហែលវាជាក្តីស្រមៃដែលអ្នកធ្លាប់មានកាលពីក្មេង។
អ្នកមិនចាំបាច់ដោះស្រាយវាទាំងអស់នៅថ្ងៃនេះទេ។
គ្រាន់តែសួរខ្លួនឯងថា៖
“តើខ្ញុំអាចធ្វើអ្វីមួយតូចៗសម្រាប់វាបាននៅថ្ងៃនេះ?”
ប្រហែលជាចំណាយពេលតែ ១០ នាទី។
ប្រហែល ២០ នាទី។
ប្រហែលមួយម៉ោង។
ប៉ុន្តែវាអាចជាភាពខុសគ្នារវាង មនុស្សដែលនៅតែសរសេរក្តីស្រមៃក្នុងសៀវភៅ និង មនុស្សដែលកំពុងធ្វើឱ្យក្តីស្រមៃនោះក្លាយជាការពិត។
ដារ៉ាបានរង់ចាំ ១៣ ឆ្នាំ។
អ្នកមិនចាំបាច់រង់ចាំទេ។
ពេលវេលាដែលអ្នកមាននៅថ្ងៃនេះ ប្រហែលមិនល្អឥតខ្ចោះ។
ប៉ុន្តែវាគឺជា ពេលវេលាដែលអ្នកមានពិតប្រាកដ។
