ការអភិវឌ្ឍខ្លួនឯង

បញ្ហាដែលលាក់កំបាំង មនុស្សជាច្រើនកំពុងតែរស់នៅដោយការព្យាយាមក្នុងការបំពេញការរំពឹងទុករបស់អ្នកដទៃ ដូចជា គ្រួសារ មិត្តភក្តិ សាច់ញាតិ អ្នកជិតខាង អ្នករួមការងារ ឬ សង្គម ជាដើម តែជួនកាលអ្នកភ្លេចថា អ្នកកំពុងតែរស់នៅជាមួយភាពក្លែងក្លាយរបស់អ្នក។ អ្នកអាចនឹងលួចគិតថា នេះមិនមែនជាខ្ញុំទេ។ សំនួរដែលសំខាន់នោះគឺ តើអ្នកជានរណា នៅពេលដែលអ្នកនៅម្នាក់ឯង? ការរស់នៅជាខ្លួនឯងមានន័យដូចម្តេច? លក្ខណៈមួយដ៏សំខាន់នៃការរស់នៅជាខ្លួនឯងគឺ ភាពមិនល្អឥតខ្ជោះ។ ក្នុងជីវិតរស់នៅ ការតាមរកភាពល្អឥតខ្ជោះអាចក្លាយជាការព្យាយាមសំដែងទៅវិញ ហើយជីវិតមនុស្សម្នាក់ៗមិនមាននរណាម្នាក់ដែលអាចហៅបានថា ជាបុគ្គលល្អឥតខ្ជោះឡើយ ពីព្រោះនិយមន័យនៃភាពល្អឥតខ្ជោះប្រែប្រួលទៅតាមការយល់ឃើញរបស់បុគ្គលម្នាក់ៗ ឬសង្គមនីមួយៗ។ ដូចនេះការរស់នៅជាខ្លួនឯងមានន័យថា អ្នកកំពុងតែរស់នៅ ដោយការទទួលស្គាល់នូវភាពមិនល្អឥតខ្ជោះរបស់ខ្លួន តែប្រឹងប្រែងកែប្រែឲ្យប្រសើរជាងមុន ដោយមិនមែនយកភាពឥតខ្ជោះជាគោលដៅនោះទេ។ ដើម្បីរស់ជាខ្លួនឯង អ្នកត្រូវទទួលស្គាល់ថា តើអ្នកជានរណា តាមរយៈការទទួលយកនូវទាំងចំនុចខ្លាំង និងចំនុចខ្សោយរបស់ខ្លួន ហើយបោះបង់នូវភាពចាំបាច់នៃការសំដែងគ្រប់ពេលវេលា។ ភាពពិតរបស់អ្នកអាចជារបស់ដែលកំរ ហើយវាគឺជាភាពត្រូវគ្នារវាងផ្នែកខាងក្នុង និងជីវិតខាងក្រៅរបស់អ្នក ។ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកបាត់បង់ខ្លួនឯង? មនុស្សជាច្រើនបានបាត់បង់ខ្លួនឯងក្នុងកំរិតណាមួយដោយមិនដឹងខ្លួន​ នៅពេលពួកគេចាប់ផ្តើមប្រឡូកក្នុងសង្គមខាងក្រៅ។ កត្តាទីមួយដែលបង្កការបាត់បង់នេះគឺ ភាពភ័យខ្លាចចំពោះការកាត់សេចក្តី ឬការបដិសេធរបស់អ្នកដទៃ។​ អ្នកព្យាយាមធ្វើសកម្មភាព ឬឥរិយាបថដែលហាក់ដូចមានអ្នកដទៃនៅជុំវិញខ្លួន កំពុងតែឃ្លាំមើល ឬកាត់សេចក្តីថា សកម្មភាពរបស់អ្នកត្រឹមត្រូវដែរឬទេ ឬអ្នកកំពុងធ្វើអ្វីមួយដើម្បីជៀសវាងការបដិសេធរបស់នរណាម្នាក់។ តែធាតុពិតគឺអ្នកដទៃមិនដែលខ្វល់ពីអ្នកឡើយ

សំណួរអំពីន័យនៃជីវិត គឺជាបញ្ហាមួយដែលមានសារៈសំខាន់ និងមានអាយុកាលយូរអង្វែងបំផុតសម្រាប់មនុស្សជាតិ។ តាមរយៈវប្បធម៌ និងសម័យកាលផ្សេងៗ មនុស្សតែងតែស្វែងរកការយល់ដឹងអំពីហេតុផលនៃការរស់នៅ និងគោលបំណងចុងក្រោយនៃជីវិត។ ការស្វែងរកន័យនេះមានឫសគល់ជ្រៅក្នុងចិត្តសាស្ត្រមនុស្ស ដែលលេចឡើងនៅពេលមានការឆ្លុះបញ្ចាំង ភាពមិនប្រាកដប្រជា និងការចង់ដឹងអំពីពិភពលោក និងតួនាទីរបស់យើងក្នុងនោះ។ ទស្សនវិជ្ជា ជាវិស័យមួយដែលផ្អែកលើការគិតវិភាគ និងការសួរសំណួរ ហើយបានពិភាក្សាអំពីបញ្ហានេះអស់រយៈពេលជាច្រើនសតវត្សរ៍មកហើយ។ ចាប់ពីទស្សនវិទូបុរាណរហូតដល់ទស្សនវិទូសម័យទំនើប ទស្សនវិទូបានផ្តល់ការបកស្រាយនានា ដែលធ្វើឡើងតាមបរិបទប្រវត្តិសាស្ត្រ ជំនឿ និងការយល់ដឹងអំពីធម្មជាតិនៃមនុស្ស។ ទស្សនវិទូមួយចំនួនអះអាងថា ន័យនៃជីវិតមានស្រាប់ក្នុងរចនាសម្ព័ន្ធនៃសកលលោក ខណៈដែលអ្នកផ្សេងទៀតជឿថា មនុស្សត្រូវបង្កើតន័យដោយខ្លួនឯងតាមរយៈជម្រើស និងសកម្មភាព។ ភាពចម្រុះនៃគំនិតទាំងនេះបង្ហាញថា មិនមានចម្លើយតែមួយច្បាស់លាស់ចំពោះន័យនៃជីវិតទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ទស្សនវិជ្ជាផ្សេងៗ ផ្តល់នូវការយល់ដឹងដែលផ្ទុយគ្នាប៉ុន្តែបំពេញគ្នាទៅវិញទៅមក ដែលលើកទឹកចិត្តឱ្យយើងគិតពិចារណា សួរសំណួរ និងបង្កើតការយល់ដឹងផ្ទាល់ខ្លួនអំពីគោលបំណងនៃជីវិត។ I. ទស្សនវិជ្ជាបុរាណ៖ គោលបំណង និងគុណធម៌ ទស្សនវិជ្ជាបុរាណបានផ្តល់នូវការពិចារណាដំបូងៗ និងមានឥទ្ធិពលខ្លាំងបំផុតអំពីន័យនៃជីវិត ដោយផ្តោតសំខាន់លើគំនិតអំពីគោលបំណង គុណធម៌ និងការរីកចម្រើនពេញលេញរបស់មនុស្ស។ ក្នុងចំណោមទស្សនវិទូដ៏លេចធ្លោបំផុតក្នុងសម័យនេះ មាន សូក្រាត ប្លាតូ និងអារីស្តូត ដែលគំនិតរបស់ពួកគេនៅតែមានឥទ្ធិពលលើការគិតទស្សនវិជ្ជារហូតដល់សព្វថ្ងៃ។ A. សូក្រាត និង ប្លាតូ សូក្រាត ដែលជាអ្នកបង្កើតមូលដ្ឋានសំខាន់ម្នាក់នៃទស្សនវិជ្ជាលោកខាងលិច