រឿងអប់រំខ្លីៗ

រឿងខ្លីអំពីការដឹងគុណ និងការបន្តអំពើល្អ មានមនុស្សម្នាក់ឈ្មោះ ដារ៉ា។ នៅអាយុ ៤៥ ឆ្នាំ ដារ៉ាមានអ្វីៗជាច្រើនដែលមនុស្សភាគច្រើនសុបិនចង់បាន។ គាត់មានក្រុមហ៊ុនផ្ទាល់ខ្លួន មានផ្ទះធំមួយនៅក្នុងទីក្រុង មានរថយន្តល្អមួយគ្រឿង ហើយមានគណនីធនាគារដែលធ្វើឱ្យគាត់មិនចាំបាច់ព្រួយបារម្ភពីការចំណាយប្រចាំថ្ងៃ។ ប៉ុន្តែមានរឿងមួយដែលធ្វើឱ្យគាត់មានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងនៅតែជា “អ្នកជំពាក់”។ មិនមែនជាបំណុលធនាគារ។ មិនមែនជាបំណុលអាជីវកម្ម។ ហើយក៏មិនមែនជាបំណុលដែលមានកិច្ចសន្យាឬការប្រាក់ដែរ។ វាជាបំណុលដែលគ្មានអ្នកណាទាមទារ។ បំណុលចំពោះមនុស្សមួយចំនួនដែលបានជួយគាត់នៅពេលគាត់មិនមានអ្វីសោះ។ អ្នកគ្រូម្នាក់ដែលមើលឃើញអ្វីដែលគាត់មិនបានឃើញ កាលពីជាង ៣០ ឆ្នាំមុន ដារ៉ាគ្រាន់តែជាក្មេងប្រុសម្នាក់មកពីគ្រួសារដែលមានជីវភាពមិនសូវធូរធារ។ គាត់មិនមែនជាសិស្សពូកែទេ។ ពេលខ្លះ គាត់មិនមានលុយទិញសៀវភៅ។ ពេលខ្លះ គាត់មិនមានលុយបង់ថ្លៃសិក្សា។ ហើយនៅពេលប្រឡងមធ្យមសិក្សា លទ្ធផលរបស់គាត់ក៏មិនល្អដែរ។ ថ្ងៃមួយ គាត់បានទៅជួបអ្នកគ្រូម្នាក់ឈ្មោះ អ្នកគ្រូសុភា។ អ្នកគ្រូសុភាបានសួរ៖ “ដារ៉ា តើកូនចង់ឈប់រៀនមែនទេ?” ដារ៉ាឱនក្បាល។ “ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំមិនអាចរៀនបានទេ អ្នកគ្រូ។ គ្រួសារខ្ញុំក៏មិនមានលទ្ធភាពដែរ។” អ្នកគ្រូសុភាស្ងាត់មួយភ្លែត ហើយនិយាយថា៖ “កូនមិនមែនមិនអាចរៀនបានទេ។ កូនគ្រាន់តែមិនទាន់បានព្យាយាមគ្រប់គ្រាន់ប៉ុណ្ណោះ។” ចាប់ពីថ្ងៃនោះ អ្នកគ្រូបានជួយបង្រៀនដារ៉ាបន្ថែមក្រោយម៉ោងសិក្សា។ មិនយកថ្លៃ។ មិនសុំអ្វីតបស្នង។ នៅថ្ងៃដែលដារ៉ាមិនមានសៀវភៅ អ្នកគ្រូបានឱ្យសៀវភៅរបស់គាត់។ នៅថ្ងៃដែលដារ៉ាមិនមានលុយបង់ថ្លៃប្រឡង អ្នកគ្រូបានជួយគាត់។