ធ្វើចិត្តឲ្យរឹងមាំ រហូតដល់បញ្ហាក្លាយជារឿងដែលអ្នកអាចគ្រប់គ្រងបាន

នៅក្នុងជីវិតរបស់យើងម្នាក់ៗ បញ្ហាមិនដែលបាត់ទៅទាំងស្រុងឡើយ។ យើងនឹងតែងតែមាន ការខកចិត្ត ការបរាជ័យ ការរិះគន់ ការយល់ច្រឡំ ការរង់ចាំ និងរឿងដែលមិនដំណើរការដូចដែលយើងចង់បាន។

ប៉ុន្តែពេលខ្លះ អ្វីដែលធ្វើឲ្យយើងនឿយហត់ មិនមែនជាបញ្ហាខ្លួនឯងនោះទេ។ វាគឺជា របៀបដែលយើងប្រតិកម្មចំពោះបញ្ហាទាំងនោះ។

រឿងតូចមួយអាចក្លាយជារឿងធំ នៅពេលខួរក្បាលរបស់យើងចាប់ផ្តើមបន្ថែមការបកស្រាយ ការសន្និដ្ឋាន និងការព្រួយបារម្ភចូលទៅក្នុងវា។

ភាពរឹងមាំផ្លូវចិត្ត មិនមែនមានន័យថា យើងមិនមានអារម្មណ៍ ឬមិនឈឺចាប់នោះទេ។ វាមានន័យថា យើងអាចមានអារម្មណ៍ ប៉ុន្តែមិនអនុញ្ញាតឲ្យអារម្មណ៍ទាំងនោះគ្រប់គ្រងជីវិតរបស់យើង។

១. កុំបម្លែងព្រឹត្តិការណ៍មួយទៅជាការសរុបសេចក្តីអំពីជីវិតទាំងមូល

មនុស្សជាច្រើនមានទម្លាប់យកព្រឹត្តិការណ៍បណ្តោះអាសន្នមួយ ហើយបម្លែងវាទៅជាការសន្និដ្ឋានអចិន្ត្រៃយ៍។

ឧទាហរណ៍៖ នៅពេលមនុស្សម្នាក់មិនឆ្លើយតបសារ → “គេមិនចូលចិត្តខ្ញុំទេ”។

ធ្វើកំហុសមួយនៅកន្លែងធ្វើការ → “ខ្ញុំមិនពូកែទេ”។

មិនទទួលបានការងារមួយ → “ខ្ញុំប្រហែលជាមិនមានឱកាសទៀតទេ”។

មានថ្ងៃមិនល្អមួយ → “ជីវិតខ្ញុំកំពុងធ្លាក់ចុះ”។

បញ្ហាគឺ ព្រឹត្តិការណ៍មួយមិនស្មើនឹងអត្ថន័យដែលយើងផ្តល់ឲ្យវា។ ចូររៀនបែងចែករវាង “អ្វីដែលកើតឡើង” និង “រឿងដែលខួរក្បាលរបស់យើងប្រាប់អំពីអ្វីដែលកើតឡើង”។

២. សួរខ្លួនឯងថា៖ “តើវាពិតជាគ្រោះថ្នាក់ ឬគ្រាន់តែមានអារម្មណ៍ដូចជាគ្រោះថ្នាក់?”

ខួរក្បាលរបស់មនុស្សមានទំនោរធម្មជាតិមួយគឺការស្វែងរកអ្វីដែលអាចខុស ឬអ្វីដែលអាចគំរាមកំហែងដល់យើង។

ដូច្នេះ ពេលមានរឿងមិនស្រួលចិត្ត វាអាចបង្កើតសេណារីយ៉ូអាក្រក់បំផុតភ្លាមៗ។

មុននឹងប្រតិកម្ម សូមឈប់បន្តិច ហើយសួរខ្លួនឯងថា៖ “តើរឿងនេះពិតជាមានគ្រោះថ្នាក់ធ្ងន់ធ្ងរ ឬវាគ្រាន់តែធ្វើឲ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាអាក្រក់?”

សំណួរដ៏សាមញ្ញនេះអាចបង្កើតចន្លោះមួយរវាង “អ្វីដែលកើតឡើង” និង “ការប្រតិកម្មរបស់យើង”។

៣. កុំរងទុក្ខពីបញ្ហាតែមួយ ពីរដង

ការរងទុក្ខលើកទីមួយ គឺអ្វីដែលបានកើតឡើងពិតប្រាកដ។

ការរងទុក្ខលើកទីពីរ គឺការយកវាមកគិតឡើងវិញ រំលឹកឡើងវិញ និងស្រមៃថាវាអាចកើតឡើងម្តងទៀត។

ព្រឹត្តិការណ៍អាចកើតឡើងត្រឹមមួយថ្ងៃ ប៉ុន្តែយើងអាចយកវាមកធ្វើឲ្យខ្លួនឯងឈឺចាប់រាប់ថ្ងៃ ឬរាប់សប្តាហ៍។

ដូច្នេះ បន្ទាប់ពីរៀនពីអ្វីដែលបានកើតឡើងហើយ សួរខ្លួនឯងថា៖ “តើខ្ញុំបានរៀនអ្វីពីរឿងនេះ ហើយតើខ្ញុំអាចបន្តទៅមុខបានយ៉ាងដូចម្តេច?”

រៀនពីអតីតកាល ប៉ុន្តែកុំរស់នៅក្នុងអតីតកាល។

៤. អារម្មណ៍មិនមែនជាការបញ្ជា

ពេលខឹង មិនមានន័យថា យើងត្រូវតែឆ្លើយតបដោយកំហឹង។ ពេលភ័យ មិនមានន័យថា យើងត្រូវតែរត់គេច។ ពេលមានអារម្មណ៍អសុវត្ថិភាពក្នុងចិត្ត មិនមានន័យថា យើងត្រូវតែស្វែងរកការធានាពីអ្នកដទៃភ្លាមៗនោះទេ។

អារម្មណ៍គឺជាសញ្ញា មិនមែនជាបញ្ជានោះទេ។

យើងអាចទទួលស្គាល់ថា “ខ្ញុំកំពុងខឹង” ដោយមិនចាំបាច់ធ្វើអ្វីនៅពេលនោះ។

យើងអាចទទួលស្គាល់ថា “ខ្ញុំកំពុងភ័យ” ហើយនៅតែធ្វើអ្វីដែលត្រឹមត្រូវ។

ភាពរឹងមាំផ្លូវចិត្ត គឺការអាចមានអារម្មណ៍ដោយមិនចាំបាច់ធ្វើតាមអារម្មណ៍គ្រប់ពេល។

៥. បង្កើត “ចន្លោះ” មុននឹងប្រតិកម្ម

ភាពខុសគ្នារវាងការប្រតិកម្ម និងការឆ្លើយតប គឺជាចន្លោះតូចមួយ។

នរណាម្នាក់និយាយអ្វីដែលធ្វើឲ្យយើងខឹង។ ការប្រតិកម្ម គឺឆ្លើយតបភ្លាមៗ។

ការឆ្លើយតប គឺឈប់មួយភ្លែត ដកដង្ហើម ហើយគិតថា៖

“តើមានអ្វីកំពុងកើតឡើងពិតប្រាកដ?”

ចន្លោះនោះអាចមានត្រឹមមួយដង្ហើម ឬពីរបីវិនាទី ប៉ុន្តែវាអាចជួយឲ្យយើងជៀសវាងពាក្យសម្តីដែលនឹងនាំទៅរកការសោកស្តាយនៅពេលក្រោយ។

មិនមែនគ្រប់អ្វីដែលធ្វើឲ្យយើងមានអារម្មណ៍ខ្លាំង សុទ្ធតែត្រូវការការឆ្លើយតបខ្លាំងនោះទេ។

៦. កុំបន្ថែមបញ្ហាចាស់ទៅលើបញ្ហាថ្មី

នេះជាទម្លាប់មួយដែលធ្វើឲ្យបញ្ហាតូចក្លាយជាបញ្ហាធំ។​ ឧទាហរណ៍ មិត្តម្នាក់លុបចោលការណាត់ជួប។

បញ្ហាពិតប្រាកដគឺ៖ ការណាត់ជួបត្រូវបានលុបចោល។

ប៉ុន្តែខួរក្បាលអាចចាប់ផ្តើមបន្ថែម៖

“លើកមុនក៏ដូច្នេះ។ មនុស្សផ្សេងទៀតក៏ធ្លាប់ធ្វើដូច្នេះ។ ប្រហែលគ្មាននរណាចង់នៅជាមួយខ្ញុំទេ។ ប្រហែលខ្ញុំជាមនុស្សដែលគេមិនចង់រាប់អាន…”

បញ្ហាមួយបានក្លាយទៅជាការវាយតម្លៃលើជីវិតទាំងមូល។

ដូច្នេះ ចូរដោះស្រាយ បញ្ហាដែលនៅចំពោះមុខ មិនមែនបញ្ហានេះបូកនឹងបញ្ហាទាំងអស់ក្នុងអតីតកាលទេ។

ចូររក្សា “សមីការ” ឲ្យតូច ដើម្បីឲ្យបញ្ហានៅតូចតាមនោះ។

៧. កុំឲ្យបញ្ហាក្លាយជាអត្តសញ្ញាណរបស់អ្នក

មនុស្សមួយចំនួនចាប់ផ្តើមកំណត់ខ្លួនឯងតាមរយៈបញ្ហារបស់ពួកគេ៖

“ខ្ញុំជាមនុស្សដែលតែងតែបរាជ័យ”។

“ខ្ញុំជាមនុស្សដែលតែងតែត្រូវគេធ្វើឲ្យខកចិត្ត”។

“ជីវិតខ្ញុំតែងតែពិបាក”។

ពេលយើងប្រាប់រឿងនេះដល់ខ្លួនឯងជាញឹកញាប់ វាអាចក្លាយជាអត្តសញ្ញាណមួយ។ បន្ទាប់មក យើងនឹងចាប់ផ្តើមមើលឃើញតែភស្តុតាងដែលគាំទ្ររឿងអវិជ្ជមាននោះ ហើយមើលរំលងអ្វីដែលកំពុងប្រសើរឡើង។

អ្នកមានបញ្ហា ប៉ុន្តែអ្នកមិនមែនជាបញ្ហារបស់អ្នកនោះទេ។

អ្នកគឺជាមនុស្សដែលកំពុងរៀនដោះស្រាយបញ្ហាទាំងនោះ។

៨. កុំឲ្យអ្វីដែលអ្នកមិនអាចគ្រប់គ្រង បំផ្លាញសន្តិភាពរបស់អ្នក

មានរឿងជាច្រើនដែលយើងមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន៖

• ការគិតរបស់អ្នកដទៃ
• ការសម្រេចចិត្តរបស់អ្នកដទៃ
• អាកាសធាតុ
• ការពន្យារពេល
• កំហុសដែលបានកើតឡើង
• អ្វីដែលបានកន្លងផុតទៅ

ប៉ុន្តែយើងអាចគ្រប់គ្រងបាននូវអ្វីដែលសំខាន់ជាងនេះ៖ ការឆ្លើយតបរបស់យើង។

ការទទួលយកអ្វីដែលយើងមិនអាចផ្លាស់ប្តូរ មិនមែនជាការចុះចាញ់នោះទេ។ វាគឺជាការឈប់ខ្ជះខ្ជាយថាមពលលើអ្វីដែលមិនស្ថិតក្នុងដៃរបស់យើង។

៩. រៀនមើលបញ្ហាពីចម្ងាយ

នៅពេលយើងឈរនៅជិតបញ្ហាពេក វាអាចមើលទៅធំជាងការពិត។

ចូរសាកសួរខ្លួនឯងថា៖ “តើរឿងនេះនឹងមានសារៈសំខាន់សម្រាប់ខ្ញុំក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំទៀតដែរឬទេ?”

សំណួរនេះមិនមានន័យថា យើងត្រូវមើលរំលងបញ្ហាទេ។ វាជួយឲ្យយើងមើលឃើញទំហំរបស់វាបានច្បាស់ជាងមុន។

បញ្ហាខ្លះត្រូវការដំណោះស្រាយ។ បញ្ហាខ្លះត្រូវការពេលវេលា។ ហើយបញ្ហាខ្លះ គ្រាន់តែត្រូវការឲ្យយើងឈប់គិតអំពីវាមួយរយៈ។

យើងមិនចាំបាច់ដោះស្រាយគ្រប់យ៉ាងនៅថ្ងៃនេះនោះទេ។

១០. ភាពរឹងមាំមិនមែនជាការមិនបាក់បែកនោះទេ

មនុស្សរឹងមាំមិនមែនជាមនុស្សដែលមិនដែលយំ មិនដែលភ័យ ឬមិនដែលមានថ្ងៃអាក្រក់នោះទេ។

ភាពរឹងមាំពិតប្រាកដ គឺអាចបត់បែនបានដោយមិនបាក់បែក។

អ្នកអាចភ័យ ហើយនៅតែបន្តទៅមុខ។

អ្នកអាចបរាជ័យ ហើយនៅតែចាប់ផ្តើមម្តងទៀត។

អ្នកអាចមានថ្ងៃអាក្រក់ ហើយមិនអនុញ្ញាតឲ្យថ្ងៃអាក្រក់មួយក្លាយជាជីវិតអាក្រក់ទាំងមូល។

ភាពធន់ មិនមែនជាការគ្មានការឈឺចាប់នោះទេ ប៉ុន្តែជាការមិនអនុញ្ញាតឲ្យការឈឺចាប់ធ្វើការសម្រេចចិត្តអចិន្ត្រៃយ៍ជំនួសយើង។

១១. ភាពរឹងមាំផ្លូវចិត្តកើតពីការអនុវត្តតូចៗរាល់ថ្ងៃ

ភាពរឹងមាំផ្លូវចិត្តមិនចាំបាច់បង្ហាញតាមរយៈសកម្មភាពធំៗឡើយ។

វាអាចជាពេលដែលអ្នក៖

• មិនផ្ញើសារដោយកំហឹង
• មិនឆ្លើយតបនឹងការរិះគន់ដែលមិនចាំបាច់
• ទទួលស្គាល់ថាផែនការមួយបានបរាជ័យ ហើយស្វែងរកផ្លូវថ្មី
• អនុញ្ញាតឲ្យថ្ងៃមិនល្អកន្លងផុតទៅ ដោយមិនសន្និដ្ឋានថាជីវិតទាំងមូលកំពុងបរាជ័យ
• ជ្រើសរើសការអត់ធ្មត់ជំនួសការប្រតិកម្ម
• ឈប់គិតពីបញ្ហាមួយ ហើយទៅសម្រាក នៅពេលវាមិនអាចដោះស្រាយបានភ្លាមៗ

រឿងទាំងនេះមើលទៅតូច ប៉ុន្តែការធ្វើវាម្តងហើយម្តងទៀត នឹងបង្កើតសមត្ថភាពក្នុងការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន

ជីវិតនឹងបន្តនាំមកនូវបញ្ហាទាំងឡាយ។ យើងមិនអាចរារាំងការខកចិត្ត ការបរាជ័យ ការរិះគន់ ឬព្រឹត្តិការណ៍ដែលមិនបានរំពឹងទុកបានទេ។

ប៉ុន្តែយើងអាចផ្លាស់ប្តូរទំនាក់ទំនងរបស់យើងជាមួយបញ្ហាទាំងនោះ។

កុំធ្វើឲ្យបញ្ហាបណ្តោះអាសន្នក្លាយជាការសន្និដ្ឋានអចិន្ត្រៃយ៍។

កុំឲ្យអារម្មណ៍មួយក្លាយជាការសម្រេចចិត្តភ្លាមៗ។

កុំរងទុក្ខពីអ្វីដែលបានកន្លងផុតទៅម្តងហើយម្តងទៀត។

ហើយកុំឲ្យបញ្ហាក្លាយជាអត្តសញ្ញាណរបស់អ្នក។

នៅពេលអ្នករៀនឈប់ពង្រីកបញ្ហា ឈប់បន្ថែមរឿងពីអតីតកាល និងឈប់ស្តាប់ការសន្និដ្ឋានអាក្រក់បំផុតរបស់ខួរក្បាលគ្រប់ពេល អ្វីៗមិនចាំបាច់ផ្លាស់ប្តូរនៅខាងក្រៅទេ ប៉ុន្តែបទពិសោធន៍របស់អ្នកចំពោះជីវិតនឹងចាប់ផ្តើមផ្លាស់ប្តូរ។

គោលដៅមិនមែនធ្វើឲ្យជីវិតគ្មានបញ្ហានោះទេ។ គោលដៅគឺក្លាយជាមនុស្សដែលមិនអនុញ្ញាតឲ្យបញ្ហាគ្រប់គ្រងជីវិតរបស់ខ្លួន។

ថ្ងៃណាមួយ អ្វីដែលធ្លាប់ធ្វើឲ្យអ្នកភ័យខ្លាចខ្លាំង អាចក្លាយជារឿងដែលអ្នកមើលទៅ ហើយនិយាយថា៖

“តាមពិតទៅ វាមិនធ្ងន់ធ្ងរដូចដែលខ្ញុំធ្លាប់គិតនោះទេ។”