រឿងខ្លីដែលអាចផ្លាស់ប្តូររបៀបដែលអ្នកមើលមកកាន់ជីវិត
នៅម៉ោង ៦:៤៥ នាទីល្ងាច វុទ្ធីកំពុងរត់តាមស្ថានីយរថភ្លើង ដោយកាន់កាបូបការងារមួយនៅដៃឆ្វេង និងទូរស័ព្ទនៅដៃស្តាំ។
គាត់មើលនាឡិកាម្តងហើយម្តងទៀត។
៦:៤៦….
“កុំទៅ… កុំទៅ…” គាត់និយាយក្នុងចិត្ត ខណៈដែលជើងរបស់គាត់រត់កាន់តែលឿន។
ប៉ុន្តែពេលគាត់ទៅដល់ច្រកឡើងរថភ្លើង គាត់បានឮសំឡេងកណ្ដឹង។ ទ្វាររថភ្លើងបានបិទ។
រថភ្លើងចាប់ផ្តើមផ្លាស់ទីយឺតៗ ហើយបន្ទាប់មកកាន់តែលឿន។
វុទ្ធីឈរនៅលើសាប សម្លឹងមើលរថភ្លើងដែលកំពុងបាត់ទៅពីមុខខ្លួន។
គាត់ខករថភ្លើងត្រឹមតែពីរនាទី។
“អស់សង្ឃឹមហើយ…” គាត់ខឹងខ្លាំង។
ថ្ងៃនេះគាត់មានកិច្ចប្រជុំសំខាន់មួយនៅម៉ោង ៨ យប់។ ប្រសិនបើគាត់ទៅដល់យឺត គាត់ប្រហែលជានឹងបាត់បង់កិច្ចសន្យាដែលគាត់បានខិតខំធ្វើអស់រយៈពេលជាច្រើនខែ។
គាត់អង្គុយលើកៅអីនៅស្ថានីយ ហើយបើកទូរស័ព្ទ។
មានសារចំនួនបីពីប្រធានរបស់គាត់។
“កុំមកយឺត។”
“អតិថិជនកំពុងរង់ចាំ។”
“នេះជាឱកាសសំខាន់សម្រាប់អ្នក។”
វុទ្ធីដកដង្ហើមវែង។ គាត់មានអារម្មណ៍ថា ថ្ងៃនេះកំពុងបំផ្លាញជីវិតរបស់គាត់។
ប៉ុន្តែគាត់មិនដឹងទេថា ការខករថភ្លើងពីរនាទីនេះ នឹងក្លាយជារឿងមួយដែលគាត់ចងចាំជារៀងរហូត។
បុរសចំណាស់នៅកៅអីជាប់គ្នា
“កូនខករថភ្លើងមែនទេកូន?”
សំឡេងមួយបានឮពីជិតខាង។
វុទ្ធីងាកទៅមើល។ មានបុរសចំណាស់ម្នាក់អង្គុយនៅកៅអីក្បែរ គាត់ប្រហែលជាអាយុជាង ៧០ឆ្នាំ។ គាត់ពាក់អាវពណ៌ប្រផេះ កាន់កាបូបតូចមួយ ហើយមើលទៅស្ងប់ស្ងាត់ខុសពីវុទ្ធីដែលកំពុងមានអារម្មណ៍ក្តៅក្រហាយ។
“បាទ” វុទ្ធីឆ្លើយខ្លីៗ។
“តែពីរនាទីទេ?” បុរសចំណាស់បន្តសួរ។
វុទ្ធីភ្ញាក់ផ្អើល។
“ម៉េចបានជាលោកដឹង?”
បុរសចំណាស់ញញឹម ហើយតបថា “ខ្ញុំឃើញកូនរត់មក។ បើរត់បែបនោះ គឺមិនមែនខកមួយម៉ោងទេ។ ប្រហែលពីរឬបីនាទីប៉ុណ្ណោះ។”
វុទ្ធីញញឹមបន្តិច ទោះបីនៅតែខឹង។
“ពីរនាទី។ តែពីរនាទីនេះអាចធ្វើឱ្យខ្ញុំបាត់បង់ការងារបាន។” វុទ្ធីឆ្លើយ។
បុរសចំណាស់ស្ងាត់មួយភ្លែត។
បន្ទាប់មកគាត់សួរ៖ “កូនធ្លាប់ខកអ្វីមួយធំជាងរថភ្លើងទេ?”
វុទ្ធីមិនយល់។
“មានន័យថាម៉េច?”
បុរសចំណាស់សម្លឹងមើលផ្លូវរថភ្លើង ហើយតបថា “ខ្ញុំធ្លាប់ខកមនុស្សម្នាក់។”
រឿងដែលបុរសចំណាស់មិនធ្លាប់ប្រាប់អ្នកណា
“ជាង ៤០ ឆ្នាំមុន ខ្ញុំធ្វើការនៅរោងចក្រមួយ។ នៅពេលនោះ ខ្ញុំក៏ដូចកូនដែរ។ គិតតែពីការងារ និងការរកលុយ។”
គាត់ឈប់បន្តិច។
“ប្រពន្ធខ្ញុំតែងតែប្រាប់ថា៖
‘អ្នកធ្វើការច្រើនពេកហើយ។ ចំណាយពេលជាមួយកូនបន្តិចទៅ។’”
វុទ្ធីស្តាប់ដោយមិននិយាយអ្វី។
“ខ្ញុំតែងឆ្លើយថា៖
‘ចាំពេលបងមានលុយសិន។ ពេលបងមានលុយ យើងនឹងរស់នៅបានស្រួល។’”
គាត់ញញឹមដោយភាពសោកសៅ។
“ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំកំពុងធ្វើការដើម្បីគ្រួសារ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនបានដឹងថា គ្រួសារខ្ញុំត្រូវការខ្ញុំជាងត្រូវការលុយទេ។”
បុរសចំណាស់បន្ត៖
“ថ្ងៃមួយ កូនស្រីខ្ញុំមានការប្រកួតនៅសាលា។ នាងបានសុំឱ្យខ្ញុំទៅមើល។ ខ្ញុំបានសន្យាថានឹងទៅ។”
“ប៉ុន្តែថ្ងៃនោះមានកិច្ចប្រជុំសំខាន់មួយនៅកន្លែងធ្វើការ។”
“ខ្ញុំបានប្រាប់នាងថា៖
‘ប៉ានឹងទៅពេលក្រោយ។ ការងារថ្ងៃនេះសំខាន់ណាស់។’”
គាត់ស្ងាត់មួយភ្លែត។
“នាងមិនបានសួរខ្ញុំទៀតទេ។”
“ប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយមក កូនស្រីខ្ញុំបានចាកចេញទៅរស់នៅទីក្រុងផ្សេង។ នាងនៅតែគោរពខ្ញុំ ប៉ុន្តែទំនាក់ទំនងរបស់យើងមិនដូចមុនទៀតទេ។”
វុទ្ធីសួរ៖
“លោកមិនបានព្យាយាមជួសជុលវាទេ?”
“ព្យាយាម។ ប៉ុន្តែមានរឿងមួយដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាតែងរៀនយឺតពេក…”
គាត់ងាកមកមើលវុទ្ធី។
“លុយអាចរកបានវិញ។ ឱកាសខ្លះអាចកើតឡើងម្ដងទៀត។ ប៉ុន្តែពេលវេលាដែលយើងមិនបានចំណាយជាមួយមនុស្សដែលយើងស្រឡាញ់ មិនត្រឡប់មកវិញទេ។”
“តើអ្នកកំពុងប្រញាប់ទៅណា?”
វុទ្ធីមើលទូរស័ព្ទម្តងទៀត។
ម៉ោង ៧:០២…
គាត់នៅតែអាចជិះរថភ្លើងបន្ទាប់ ហើយទៅដល់កន្លែងប្រជុំយឺតប្រហែល ២០ នាទី។
បុរសចំណាស់សួរ៖
“កូនកំពុងទៅធ្វើអ្វី?”
“ទៅប្រជុំការងារ។ ប្រហែលជាកិច្ចសន្យាធំបំផុតក្នុងអាជីពរបស់ខ្ញុំ។”
“ចុះបើខកវា?”
“ខ្ញុំប្រហែលបាត់បង់ឱកាសឡើងតំណែង។”
“ហើយបើបានវា?”
វុទ្ធីគិតបន្តិច។
“ខ្ញុំនឹងបានប្រាក់ខែខ្ពស់ជាងមុន។ អាចទិញផ្ទះធំជាងមុន។ អាចមានជីវិតល្អជាងមុន។”
បុរសចំណាស់សួរមួយសំណួរទៀត៖
“ជីវិតល្អជាងមុនសម្រាប់អ្នកណា?”
វុទ្ធីស្ងាត់។
គាត់មិនអាចឆ្លើយបានភ្លាមៗ។
ទូរស័ព្ទដែលគាត់មិនធ្លាប់ទទួល
នៅពេលនោះ ទូរស័ព្ទរបស់វុទ្ធីរោទ៍។
ជាការហៅពីប្រពន្ធ។
គាត់មើលអេក្រង់។
“ស្រីណា ❤️”
គាត់មិនទទួល។
គាត់គិតថា៖
ប្រហែលជានាងចង់សួរថាយប់នេះខ្ញុំមកផ្ទះម៉ោងប៉ុន្មាន។
ទូរស័ព្ទរោទ៍ម្តងទៀត។
គាត់មិនទទួល។
បន្ទាប់មកមានសារមួយ៖
“កូនប្រុសយើងសួរថា យប់នេះប៉ាមកញ៉ាំបាយជាមួយយើងទេ?”
វុទ្ធីអានសារនោះម្តង។
ហើយម្តងទៀត។
ភ្លាមៗនោះ គាត់នឹកឃើញថា កូនប្រុសរបស់គាត់បានសុំគាត់ជាច្រើនសប្តាហ៍មកហើយឱ្យទៅលេងបាល់ជាមួយគាត់។
រាល់លើក គាត់តែងនិយាយ៖
“ចាំថ្ងៃសៅរ៍ ប៉ារវល់ណាស់ឥឡូវនេះ។”
ប៉ុន្តែថ្ងៃសៅរ៍ក៏តែងតែមានរឿងផ្សេងទៀត។
វុទ្ធីមើលនាឡិកា។
បន្ទាប់មកគាត់មើលផ្លូវរថភ្លើង។
បន្ទាប់មកមើលសាររបស់ប្រពន្ធ។
រថភ្លើងមកដល់
រថភ្លើងបន្ទាប់បានមកដល់ស្ថានីយ។
ទ្វារបើក។
អ្នកដំណើរចាប់ផ្តើមឡើង។
វុទ្ធីឈរឡើង។
គាត់អាចទៅបាន។
ប៉ុន្តែគាត់ឈប់។
“លោក…” គាត់ងាកទៅរកបុរសចំណាស់។ “ប្រសិនបើលោកអាចត្រឡប់ទៅថ្ងៃដែលកូនស្រីលោកមានការប្រកួតវិញ តើលោកនឹងធ្វើអ្វី?”
បុរសចំណាស់ញញឹម។
“ខ្ញុំនឹងទៅអង្គុយនៅជួរមុខ។”
“ទោះបីបាត់បង់ការងារក៏ដោយ?”
“ខ្ញុំមិនដឹងទេ។ ប្រហែលខ្ញុំនឹងព្យាយាមរកវិធីទាំងពីរ។ ប៉ុន្តែបើត្រូវជ្រើសរើស…”
គាត់មើលទៅវុទ្ធី។
“ខ្ញុំនឹងជ្រើសរើសកូនស្រីខ្ញុំ។”
រថភ្លើងចាប់ផ្តើមបញ្ចេញសំឡេង។
វុទ្ធីដកដង្ហើមវែង។
បន្ទាប់មកគាត់បិទទូរស័ព្ទការងារ។
ហើយ…
គាត់មិនឡើងរថភ្លើង។
អ្វីដែលគាត់បានបាត់បង់
យប់នោះ វុទ្ធីមិនបានទៅដល់កិច្ចប្រជុំទេ។
គាត់ទូរស័ព្ទទៅប្រធាន ហើយពន្យល់តាមត្រង់ថាគាត់មិនអាចទៅបាន។
គាត់ដឹងថាគាត់ប្រហែលជានឹងបាត់បង់ឱកាសធំមួយ។
ហើយពិតមែន។
ពីរថ្ងៃក្រោយ ប្រធានបានប្រាប់គាត់ថា ក្រុមហ៊ុនបានប្រគល់គម្រោងនេះឱ្យអ្នកផ្សេង។
វុទ្ធីមានការសោកស្តាយ។
ប៉ុន្តែយប់នោះ នៅពេលគាត់ត្រឡប់មកផ្ទះ កូនប្រុសរបស់គាត់បានរត់មករកគាត់។
“ប៉ា ប៉ា មកផ្ទះលឿន!”
“បាទ កូន។”
“ទៅលេងបាល់ជាមួយខ្ញុំបានទេ?”
វុទ្ធីលុតជង្គង់ ហើយឱបកូនប្រុសរបស់គាត់។
“បាន។”
កូនប្រុសភ្ញាក់ផ្អើល។
“ពិតមែន?”
“ពិត។”
ពួកគេចេញទៅក្រៅផ្ទះ។
បាល់មួយត្រូវបានទាត់ចេញពីជើងកូនប្រុស ហើយវុទ្ធីរត់តាម។
ជាលើកដំបូងក្នុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ គាត់មិនបានមើលទូរស័ព្ទ។
គាត់មិនបានគិតពីការងារ។
គាត់មិនបានគិតពីការឡើងតំណែង។
គាត់គ្រាន់តែស្តាប់សំឡេងកូនប្រុសសើច។
មួយឆ្នាំក្រោយ
មួយឆ្នាំក្រោយ វុទ្ធីបានរកឃើញការងារថ្មី។
ប្រាក់ខែមិនខ្ពស់ដូចការងារចាស់ទេ។
ប៉ុន្តែគាត់ចេញពីការងារត្រឹមម៉ោងជាងមុន។
គាត់ញ៉ាំបាយជាមួយគ្រួសារច្រើនជាងមុន។
រៀងរាល់ល្ងាចថ្ងៃសៅរ៍ គាត់ទៅលេងបាល់ជាមួយកូន។
ហើយរៀងរាល់ខែ គាត់នាំប្រពន្ធទៅញ៉ាំអាហារជាមួយគ្នា។
ថ្ងៃមួយ គាត់បានត្រឡប់ទៅស្ថានីយរថភ្លើងចាស់នោះ។
គាត់ស្វែងរកបុរសចំណាស់ ប៉ុន្តែមិនឃើញ។
គាត់សួរអ្នកលក់សំបុត្រ។
“តើលោកធ្លាប់ឃើញបុរសចំណាស់ម្នាក់ អាយុប្រហែលជាង ៧០ ឆ្នាំ មកអង្គុយនៅទីនេះជាញឹកញាប់ទេ?”
អ្នកលក់សំបុត្រគិតបន្តិច។
“បាទ មានបុរសម្នាក់បែបនោះ។ ប៉ុន្តែគាត់មិនមកទីនេះទៀតទេ។”
“ហេតុអ្វី?”
“ខ្ញុំឮថា គាត់បានទៅរស់នៅជាមួយកូនស្រីរបស់គាត់។”
វុទ្ធីញញឹម។
គាត់សង្ឃឹមថា បុរសចំណាស់នោះបានទៅដល់កន្លែងដែលគាត់ចង់ទៅ។
មេរៀនជីវិត
រឿងរបស់វុទ្ធីមិនមែនប្រាប់ថា ការងារមិនសំខាន់ ឬ យើងគួរបោះបង់អាជីពដើម្បីគ្រួសារ នោះទេ។ ការងារ លុយ និងភាពជោគជ័យ សុទ្ធតែមានតម្លៃ។
ប៉ុន្តែបញ្ហាគឺ នៅពេលយើងចាប់ផ្តើមប្រាប់ខ្លួនឯងថា៖
“ចាំពេលក្រោយ…”
ចាំពេលមានលុយ។
ចាំពេលការងារស្រួល។
ចាំពេលមានពេលទំនេរ។
ចាំពេលអាជីវកម្មរីកចម្រើន។
ចាំពេលយើងមានអ្វីគ្រប់យ៉ាង។
បញ្ហាគឺ “ពេលក្រោយ” មិនតែងតែមកដល់ទេ។ ពេលខ្លះ យើងមិនដឹងថា ការសន្ទនាដែលយើងកំពុងពន្យារពេល គឺជាការសន្ទនាចុងក្រោយ។
យើងមិនដឹងថា អាហារពេលល្ងាចដែលយើងបដិសេធ គឺជាអាហារពេលល្ងាចចុងក្រោយដែលមនុស្សម្នាក់រង់ចាំយើង។
ហើយយើងមិនដឹងថា ឱកាសដែលយើងគិតថា “មានថ្ងៃក្រោយទៀត” នឹងមានថ្ងៃក្រោយពិតឬអត់។
ជីវិតមិនតែងតែផ្តល់រថភ្លើងមួយទៀតឱ្យយើងទេ។
ដូច្នេះ ចូរខិតខំធ្វើការ។
ចូររកលុយ។
ចូរមានក្តីស្រមៃ។
ប៉ុន្តែកុំភ្លេចរស់នៅក្នុងពេលដែលអ្នកកំពុងខិតខំដើម្បីវា។
ព្រោះនៅថ្ងៃណាមួយ អ្នកអាចរកបានអ្វីៗជាច្រើនដែលអ្នកធ្លាប់ចង់បាន…
ប៉ុន្តែបែរជាបាត់បង់មនុស្ស និងពេលវេលាដែលអ្នកធ្លាប់មានរួចទៅហើយ។
សំណួរសម្រាប់ត្រិះរិះ
១. តើមានមនុស្សម្នាក់ណាដែលអ្នកតែងប្រាប់ថា “ចាំពេលក្រោយ” ដែរឬទេ?
២. ប្រសិនបើអ្នកដឹងថាថ្ងៃនេះជាថ្ងៃចុងក្រោយដែលអ្នកអាចចំណាយពេលជាមួយមនុស្សដែលអ្នកស្រឡាញ់ តើអ្នកនឹងនៅតែធ្វើអ្វីដែលអ្នកកំពុងធ្វើឥឡូវនេះដែរឬទេ?
៣. តើអ្នកកំពុងខិតខំរកអនាគតល្អ ដល់ថ្នាក់ភ្លេចរស់នៅក្នុងបច្ចុប្បន្នដែរឬទេ?
៤. តើអ្វីជារឿងមួយដែលអ្នកអាចឈប់ពន្យារពេល ហើយចាប់ផ្តើមធ្វើថ្ងៃនេះ?
