រឿងខ្លីអំពីការរស់នៅតាមមតិអ្នកដទៃ និងការរៀនមើលខ្លួនឯងដោយភ្នែករបស់ខ្លួន
មានភូមិតូចមួយ ស្ថិតនៅកណ្ដាលជ្រលងភ្នំ ដែលគេហៅថា ភូមិសុភមង្គល។
ភូមិនោះមើលទៅដូចជាភូមិធម្មតា។
មានផ្ទះតូចៗជាច្រើននៅតាមផ្លូវ។
មានផ្សារមួយនៅកណ្ដាលភូមិ។
មានសាលារៀនមួយនៅជិតវត្ត។
មានវាលស្រែធំទូលាយនៅខាងក្រោយភូមិ។
មនុស្សនៅទីនោះរស់នៅសាមញ្ញ ហើយភាគច្រើនស្គាល់គ្នាទាំងអស់។
ប៉ុន្តែភូមិនេះមានរឿងចម្លែកមួយ។
គ្មានផ្ទះណាមួយមានកញ្ចក់ទេ។
មិនមែនគ្មានលុយទិញទេ។
មិនមែនគ្មានអ្នកលក់ទេ។
ប៉ុន្តែប្រជាជនក្នុងភូមិជឿថា មនុស្សមិនចាំបាច់មើលខ្លួនឯងឡើយ។
ពួកគេមានវិធីមួយផ្សេងទៀតដើម្បីដឹងថា ខ្លួនឯងជាមនុស្សបែបណា។
ពួកគេមើលតាម មតិរបស់អ្នកដទៃ។
កញ្ចក់របស់អ្នកដទៃ
នៅភូមិសុភមង្គល បើអ្នកសួរក្មេងម្នាក់ថា៖
“តើឯងជាមនុស្សបែបណា?”
គេប្រហែលជាឆ្លើយថា៖
“គ្រូថា ខ្ញុំឆ្លាត។”
បើសួរបុរសម្នាក់៖
“តើអ្នកជាមនុស្សល្អឬ?”
គាត់អាចឆ្លើយថា៖
“អ្នកជិតខាងនិយាយថា ខ្ញុំជាមនុស្សសុភាពរាបសា។”
បើសួរស្ត្រីម្នាក់៖
“តើអ្នកស្អាតទេ?”
នាងប្រហែលជានិយាយថា៖
“មិត្តភក្តិខ្ញុំថា ខ្ញុំមើលទៅចាស់ជាងមុនហើយ។”
មនុស្សក្នុងភូមិនោះមិនបានដឹងខ្លួនថា ពួកគេកំពុងធ្វើរឿងមួយជាប្រចាំ។
ពួកគេកំពុងប្រើ ភ្នែករបស់អ្នកដទៃ ដើម្បីមើលខ្លួនឯង។
បើអ្នកដទៃសរសើរ ពួកគេមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនមានតម្លៃ។
បើអ្នកដទៃរិះគន់ ពួកគេមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនមិនល្អ។
បើមនុស្សជាច្រើនស្រឡាញ់ពួកគេ ពួកគេគិតថាខ្លួនជាមនុស្សល្អ។
បើមនុស្សម្នាក់មិនចូលចិត្តពួកគេ ពួកគេចាប់ផ្តើមសួរខ្លួនឯងថា៖
“តើខ្ញុំបានធ្វើអ្វីខុស?”
ពួកគេរស់នៅដូចជាមានកញ្ចក់រាប់រយនៅជុំវិញខ្លួន។
ប៉ុន្តែកញ្ចក់ទាំងនោះ មិនមែនជាកញ្ចក់ពិតទេ។
វាគឺជាមតិរបស់មនុស្សផ្សេងៗគ្នា។
បុរសម្នាក់ឈ្មោះ វិរៈ
នៅក្នុងភូមិនោះ មានបុរសវ័យ ៣៥ ឆ្នាំម្នាក់ឈ្មោះ វិរៈ។
វិរៈជាជាងឈើ។
គាត់ពូកែធ្វើតុ កៅអី ទ្វារ និងគ្រឿងសង្ហារឹមផ្សេងៗ។
ប៉ុន្តែគាត់មិនដែលគិតថាខ្លួនឯងពូកែទេ។
ហេតុអ្វី?
ព្រោះកាលពីក្មេង ឪពុករបស់គាត់តែងនិយាយថា៖
“វិរៈមិនសូវឆ្លាតទេ។ គាត់រៀនមិនសូវពូកែទេ។”
ដូច្នេះ វិរៈធំឡើងជាមួយគំនិតមួយថា៖
“ខ្ញុំមិនសូវឆ្លាតទេ។”
ទោះបីជាគាត់អាចរៀនបច្ចេកទេសថ្មីៗបានលឿនក៏ដោយ។
ទោះបីជាគាត់អាចជួសជុលរបស់ដែលអ្នកដទៃមិនអាចជួសជុលបានក៏ដោយ។
ទោះបីជាមនុស្សជាច្រើនមករកគាត់នៅពេលមានបញ្ហាក៏ដោយ។
គាត់នៅតែគិតថា៖
“ខ្ញុំមិនសូវឆ្លាតទេ។”
ព្រោះនោះគឺជារូបភាពដែលអ្នកដទៃបានបង្កើតឱ្យគាត់។
ក្មេងស្រីដែលគិតថាខ្លួនមិនស្អាត
មានក្មេងស្រីម្នាក់ឈ្មោះ មាលី។
នាងជាក្មេងស្រីស្ងៀមស្ងាត់ និងចូលចិត្តគូររូប។
នាងអាចគូរទេសភាពបានស្អាតណាស់។
ប៉ុន្តែនាងមិនដែលគូររូបខ្លួនឯងទេ។
ថ្ងៃមួយ មិត្តភក្តិម្នាក់បាននិយាយថា៖
“មាលីមើលទៅធម្មតាណាស់។”
ពាក្យនោះមានតែប៉ុន្មានពាក្យ។
ប៉ុន្តែវានៅជាប់ក្នុងចិត្តនាងអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ។
ចាប់ពីថ្ងៃនោះ មាលីចាប់ផ្តើមគិតថា៖
“ខ្ញុំមិនស្អាតទេ។”
នាងមិនដែលឃើញមុខខ្លួនឯងច្បាស់ឡើយ។
នាងមិនមានកញ្ចក់។
នាងគ្រាន់តែមានពាក្យរបស់មិត្តម្នាក់។
ប៉ុន្តែពាក្យមួយនោះ បានក្លាយជាកញ្ចក់របស់នាង។
ថ្ងៃមួយ មានអ្នកដំណើរម្នាក់មកដល់
ថ្ងៃមួយ មានអ្នកដំណើរម្នាក់ឈ្មោះ អានន្ទ បានមកដល់ភូមិ។
គាត់ធ្វើដំណើរពីទីក្រុងមួយទៅទីក្រុងមួយ។
នៅក្នុងកាបូបរបស់គាត់ មានរបស់ចម្លែកៗជាច្រើន ដែលប្រជាជនក្នុងភូមិមិនធ្លាប់ឃើញ។
មាននាឡិកា។
មានសៀវភៅ។
មានកែវភ្នែក។
ហើយមានវត្ថុមួយដែលធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាភ្ញាក់ផ្អើលបំផុតោ៖ កញ្ចក់។
អានន្ទយកកញ្ចក់មួយដាក់នៅកណ្ដាលផ្សារ។
មនុស្សជាច្រើននាំគ្នាមកមើល។
បុរសចំណាស់ម្នាក់សួរ៖
“វាជាអ្វី?”
អានន្ទឆ្លើយ៖
“វាហៅថា កញ្ចក់។ វាអាចបង្ហាញឱ្យអ្នកឃើញខ្លួនឯង។”
មនុស្សគ្រប់គ្នាសើច។
បុរសម្នាក់ទៀតនិយាយ៖
“យើងដឹងថាយើងជាមនុស្សបែបណារួចហើយ។ អ្នកភូមិយើងប្រាប់យើងរាល់ថ្ងៃ។”
អានន្ទញញឹម។
“តែពួកគេប្រាប់អ្នកថា អ្នកជាអ្វី។ កញ្ចក់នេះគ្រាន់តែបង្ហាញអ្នកថា អ្នកមើលទៅដូចម្តេច។”
មនុស្សជាច្រើនមិនយល់។
វិរៈមើលកញ្ចក់
វិរៈជាមនុស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកដែលហ៊ានចូលមើល។
គាត់ឈរមុខកញ្ចក់។
នៅពេលគាត់ឃើញមុខខ្លួនឯង គាត់ស្ងាត់។
គាត់ឃើញបុរសម្នាក់ដែលមានស្នាមជ្រួញតូចៗជុំវិញភ្នែក។
ដៃរបស់គាត់រឹង និងមានស្នាមពីការធ្វើការជាច្រើនឆ្នាំ។
គាត់ឃើញមុខដែលហត់បន្តិច។
ប៉ុន្តែគាត់ក៏ឃើញភ្នែកដែលមានភាពទន់ភ្លន់។
គាត់មិនបានឃើញមនុស្ស “មិនឆ្លាត” ដូចដែលឪពុកធ្លាប់និយាយទេ។
គាត់គ្រាន់តែឃើញ…
វិរៈ។
មនុស្សម្នាក់ដែលធ្វើការរកស៊ីដោយខ្លួនឯង។
មនុស្សម្នាក់ដែលចិញ្ចឹមគ្រួសារ។
មនុស្សម្នាក់ដែលចេះបង្កើតរបស់ស្អាតៗពីឈើធម្មតា។
គាត់ឈរមើលខ្លួនឯងយូរ។
បន្ទាប់មក គាត់សួរអានន្ទ៖
“តើនេះជាខ្ញុំពិតមែនទេ?”
អានន្ទឆ្លើយ៖
“នេះគឺជាអ្វីដែលអ្នកមើលទៅ។ តែអ្នកជានរណាពិតប្រាកដ គឺមានអ្វីច្រើនជាងអ្វីដែលកញ្ចក់នេះអាចបង្ហាញបាន។”
វិរៈស្ងាត់។
ពាក្យនោះធ្វើឱ្យគាត់គិត។
មាលីមើលកញ្ចក់
បន្ទាប់មក មាលីបានចូលមើល។
នាងមិនហ៊ានមើលភ្លាមៗទេ។
នាងឈរនៅពីមុខកញ្ចក់ ហើយបិទភ្នែក។
នាងចាំពាក្យរបស់មិត្តកាលពីក្មេង៖
“មាលីមើលទៅធម្មតាណាស់។”
នាងបើកភ្នែក។
ហើយមើលទៅកញ្ចក់។
នាងឃើញមុខរបស់នាង។
វាមិនដូចរូបភាពដែលនាងបានស្រមៃអស់ជាច្រើនឆ្នាំទេ។
នាងមិនបានឃើញ “មនុស្សមិនស្អាត” ឡើយ។
នាងឃើញក្មេងស្រីម្នាក់ដែលមានភ្នែកភ្លឺ។
មានស្នាមញញឹមស្រាល។
មានមុខដែលបង្ហាញពីភាពស្ងប់ស្ងាត់។
នាងប៉ះមុខខ្លួនឯងយ៉ាងទន់ភ្លន់។
ហើយភ្នែករបស់នាងចាប់ផ្តើមមានទឹកភ្នែក។
“ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមិនធ្លាប់ឃើញខ្លួនឯងបែបនេះ?”
អានន្ទឆ្លើយ៖
“ប្រហែលអ្នកធ្លាប់មើលខ្លួនឯងជាច្រើនដង។ ប៉ុន្តែអ្នកមើលតាមភ្នែករបស់អ្នកដទៃ។”
មនុស្សម្នាក់ៗមានកញ្ចក់របស់ខ្លួន
ចាប់ពីថ្ងៃនោះ អ្នកភូមិជាច្រើនចាប់ផ្តើមសាកល្បងមើលកញ្ចក់។
អ្នកខ្លះសើច។
អ្នកខ្លះភ្ញាក់ផ្អើល។
អ្នកខ្លះយំ។
ប៉ុន្តែអ្វីដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍បំផុត គឺមនុស្សម្នាក់ៗឃើញអ្វីខុសៗគ្នា។
បុរសម្នាក់ដែលគេតែងហៅថា “ខ្ជិល” ឃើញបុរសម្នាក់ដែលហត់ពីការងារជាច្រើនឆ្នាំ។
ស្ត្រីម្នាក់ដែលគេតែងហៅថា “ពិបាកនិយាយជាមួយ” ឃើញមនុស្សម្នាក់ដែលគ្រាន់តែមានភាពប្រុងប្រយ័ត្ន និងមិនចូលចិត្តធ្វើឱ្យអ្នកដទៃឈឺចិត្ត។
ក្មេងម្នាក់ដែលគេតែងហៅថា “មិនសូវចេះ” ឃើញខ្លួនឯងជាក្មេងដែលមានការចង់ដឹងចង់ឃើញខ្លាំង។
ពួកគេចាប់ផ្តើមយល់ថា៖
មតិរបស់មនុស្សម្នាក់ មិនមែនជាការពិតទាំងមូលអំពីមនុស្សម្នាក់ទៀតទេ។
ប៉ុន្តែកញ្ចក់ក៏មិនប្រាប់ការពិតទាំងអស់ដែរ
អានន្ទមិនចង់ឱ្យអ្នកភូមិធ្វើកំហុសមួយទៀតទេ។
ថ្ងៃមួយ គាត់បាននិយាយទៅកាន់ពួកគេ៖
“កាលពីមុន អ្នកយកមតិអ្នកដទៃធ្វើជាកញ្ចក់។ កុំធ្វើឱ្យកញ្ចក់ពិតក្លាយជាចៅក្រមថ្មីរបស់អ្នក។”
មនុស្សម្នាក់សួរ៖
“មានន័យថាម៉េច?”
អានន្ទឆ្លើយ៖
“កញ្ចក់អាចបង្ហាញមុខអ្នក ប៉ុន្តែមិនអាចបង្ហាញចិត្តអ្នកបានទេ។”
“វាអាចបង្ហាញស្នាមជ្រួញ ប៉ុន្តែមិនអាចបង្ហាញពីបទពិសោធន៍ដែលអ្នកបានឆ្លងកាត់ទេ។”
“វាអាចបង្ហាញស្នាមលើដៃ ប៉ុន្តែមិនអាចបង្ហាញពីការខិតខំដែលបានបង្កើតស្នាមទាំងនោះទេ។”
“ហើយវាក៏មិនអាចប្រាប់ថា អ្នកជាមនុស្សល្អ ឬអាក្រក់បានដែរ។”
គាត់ឈប់មួយភ្លែត។
“កញ្ចក់គ្រាន់តែជាឧបករណ៍មួយ។ ដូចគ្នានឹងមតិរបស់អ្នកដទៃ។”
“អ្នកអាចស្តាប់ពួកគេ។ អ្នកអាចរៀនពីពួកគេ។ ប៉ុន្តែអ្នកមិនគួរប្រគល់សិទ្ធិឱ្យពួកគេកំណត់ថា អ្នកជានរណាទាំងស្រុងទេ។”
ការរិះគន់ដែលមានប្រយោជន៍
បន្ទាប់ពីនោះ វិរៈចាប់ផ្តើមមានទម្លាប់ថ្មី។
នៅពេលមាននរណាម្នាក់រិះគន់គាត់ គាត់មិនប្រញាប់ជឿទៀតទេ។
គាត់សួរខ្លួនឯង៖
“តើក្នុងពាក្យនេះមានអ្វីដែលខ្ញុំអាចរៀនបាន?”
ប្រសិនបើមាន គាត់យកវាមកកែប្រែខ្លួន។
ប្រសិនបើគ្មាន គាត់ទុកវាចោល។
មួយថ្ងៃ អ្នកភូមិម្នាក់និយាយថា៖
“វិរៈធ្វើការយឺតពេក។”
ពីមុន ប្រសិនបើគាត់ឮពាក្យនេះ គាត់នឹងគិតថា៖
“ប្រហែលខ្ញុំមិនពូកែទេ។”
ប៉ុន្តែលើកនេះ គាត់សួរ៖
“តើខ្ញុំយឺតព្រោះខ្ញុំមិនមានជំនាញ ឬព្រោះខ្ញុំប្រុងប្រយ័ត្ន?”
គាត់ពិនិត្យការងាររបស់ខ្លួន។
គាត់រកឃើញថា មានកន្លែងខ្លះគាត់អាចធ្វើឱ្យលឿនជាងមុនបាន។
គាត់កែប្រែ។
ប៉ុន្តែគាត់មិនយកពាក្យ “អ្នកយឺត” ទៅបង្កើតជាអត្តសញ្ញាណថ្មីរបស់ខ្លួនទេ។
នេះគឺជាអ្វីដែលគាត់បានរៀន៖
យកការរិះគន់ជាព័ត៌មាន មិនមែនយកវាជាសាលក្រម។
ភូមិដែលចាប់ផ្តើមមើលខ្លួនឯង
ប៉ុន្មានខែក្រោយ ភូមិសុភមង្គលបានផ្លាស់ប្តូរ។
ផ្ទះជាច្រើនចាប់ផ្តើមមានកញ្ចក់។
ប៉ុន្តែអ្វីដែលផ្លាស់ប្តូរពិតប្រាកដ មិនមែនជាការដែលមនុស្សចាប់ផ្តើមមានកញ្ចក់ទេ។
វាគឺជាការដែលមនុស្សចាប់ផ្តើមសួរខ្លួនឯងថា៖
“តើខ្ញុំជានរណា នៅពេលគ្មាននរណាម្នាក់កំពុងមើល?”
ពួកគេចាប់ផ្តើមស្គាល់ចំណុចខ្លាំងរបស់ខ្លួន។
ស្គាល់ចំណុចខ្សោយរបស់ខ្លួន។
ទទួលស្គាល់កំហុសរបស់ខ្លួន។
ហើយក៏រៀនទទួលស្គាល់គុណតម្លៃរបស់ខ្លួនផងដែរ។
ពួកគេនៅតែស្តាប់មតិអ្នកដទៃ។
ប៉ុន្តែពួកគេលែងឱ្យមតិនោះក្លាយជាម្ចាស់ជីវិតរបស់ពួកគេទៀតហើយ។
មនុស្សម្នាក់អាចឃើញអ្នកតែមួយផ្នែក
ថ្ងៃមួយ វិរៈបានសួរអានន្ទ៖
“ហេតុអ្វីមនុស្សយើងចូលចិត្តយកមតិអ្នកដទៃមកកំណត់ខ្លួនឯងម្ល៉េះ?”
អានន្ទញញឹម។
“ព្រោះវាងាយស្រួលជាងការស្គាល់ខ្លួនឯង។”
វិរៈស្ងាត់។
អានន្ទបន្ត៖
“មនុស្សម្នាក់អាចឃើញអ្នកត្រឹមតែមួយពេល។”
“គេអាចឃើញអ្នកនៅពេលអ្នកខឹង ហើយគិតថា អ្នកជាមនុស្សខឹងងាយ។”
“គេអាចឃើញអ្នកនៅពេលអ្នកភ័យ ហើយគិតថា អ្នកជាមនុស្សទន់ខ្សោយ។”
“គេអាចឃើញអ្នកនៅពេលអ្នកបរាជ័យ ហើយគិតថា អ្នកជាមនុស្សមិនអាចធ្វើបាន។”
“ប៉ុន្តែគេមិនបានឃើញរាល់ថ្ងៃដែលអ្នកព្យាយាម។”
“គេមិនបានឃើញការតស៊ូដែលអ្នកលាក់នៅក្នុងចិត្ត។”
“គេមិនបានឃើញអ្វីដែលអ្នកបានឆ្លងកាត់ទាំងអស់ទេ។”
“ដូច្នេះ មតិរបស់គេអាចមានប្រយោជន៍ ប៉ុន្តែវាមិនអាចក្លាយជារូបភាពពេញលេញរបស់អ្នកបានទេ។”
វិរៈងក់ក្បាលយឺតៗ។
កញ្ចក់ដែលសំខាន់បំផុត
ប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយ អ្នកដំណើរអានន្ទបានចាកចេញពីភូមិ។
មុនពេលចាកចេញ គាត់បានទុកកញ្ចក់មួយនៅកណ្ដាលផ្សារ។
គេមិនដឹងថា គាត់ចង់ឱ្យវានៅទីនោះរយៈពេលប៉ុន្មានទេ។
ប៉ុន្តែមានសារមួយសរសេរនៅក្បែរកញ្ចក់៖
“កុំប្រើភ្នែករបស់អ្នកដទៃ ដើម្បីកំណត់ថាអ្នកជានរណា។
ស្តាប់ពួកគេ ប៉ុន្តែស្គាល់ខ្លួនឯងផងដែរ។”
មនុស្សក្នុងភូមិឈប់មើលកញ្ចក់ ដើម្បីសួរថា៖
“តើខ្ញុំស្អាតឬអត់?”
ពួកគេឈប់សួរ៖
“តើគេចូលចិត្តខ្ញុំឬអត់?”
ពួកគេចាប់ផ្តើមសួរ៖
“តើខ្ញុំកំពុងរស់នៅស្របតាមតម្លៃរបស់ខ្ញុំឬទេ?”
“តើខ្ញុំកំពុងក្លាយជាមនុស្សដែលខ្ញុំចង់ក្លាយឬទេ?”
“តើខ្ញុំអាចទទួលស្គាល់ចំណុចខ្សោយរបស់ខ្ញុំ ដោយមិនស្អប់ខ្លួនឯងបានទេ?”
ហើយសំណួរទាំងនេះ…
មានតម្លៃជាងការដឹងថា អ្នកដទៃគិតអ្វីពីយើងទៅទៀត។
មេរៀនជីវិត
នៅក្នុងជីវិតពិត យើងម្នាក់ៗមាន “ភូមិដែលគ្មានកញ្ចក់” របស់ខ្លួន។
យើងធំឡើងជាមួយពាក្យដែលមនុស្សផ្សេងបាននិយាយអំពីយើង។
“អ្នកមិនឆ្លាតទេ។”
“អ្នកមិនសូវមានសមត្ថភាពទេ។”
“អ្នកខ្មាស់អៀនពេក។”
“អ្នកមិនស្អាតទេ។”
“អ្នកមិនអាចធ្វើបានទេ។”
“អ្នកមិនសមនឹងអ្វីធំៗទេ។”
ពាក្យខ្លះត្រូវបាននិយាយដោយឪពុកម្តាយ។
ខ្លះដោយគ្រូ។
ខ្លះដោយមិត្តភក្តិ។
ខ្លះដោយមនុស្សដែលយើងស្រឡាញ់។
ហើយពេលខ្លះ ពួកគេនិយាយដោយមិនមានបំណងធ្វើឱ្យយើងឈឺចិត្តឡើយ។
ប៉ុន្តែយើងអាចយកពាក្យទាំងនោះមករស់នៅជាមួយអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ។
ថ្ងៃណាមួយ យើងអាចភ្លេចថា… វាគ្រាន់តែជាមតិរបស់មនុស្សម្នាក់។
វាមិនមែនជាការពិតទាំងមូលអំពីយើងទេ។
ជាការពិត មតិរបស់អ្នកដទៃអាចមានតម្លៃ។
ពេលខ្លះ ពួកគេអាចមើលឃើញចំណុចខ្វះខាតរបស់យើង ដែលយើងមើលមិនឃើញ។
យើងគួរស្តាប់។
យើងគួរពិចារណា។
យើងគួររៀនពីការរិះគន់ដែលមានហេតុផល។
ប៉ុន្តែយើងមិនគួរយកមតិរបស់មនុស្សម្នាក់ មកកំណត់តម្លៃរបស់ខ្លួនទាំងមូលឡើយ។
មតិគឺជាព័ត៌មាន។ វាមិនមែនជាអត្តសញ្ញាណរបស់យើងឡើយ។
តើអ្នកកំពុងមើលខ្លួនឯងតាមកញ្ចក់របស់អ្នកណា?
ប្រហែលអ្នកមានមនុស្សម្នាក់ក្នុងជីវិត ដែលពាក្យរបស់គេនៅតែរស់នៅក្នុងក្បាលអ្នក។
គេធ្លាប់និយាយថា អ្នកមិនអាចធ្វើបាន។
ហើយរហូតមកដល់ថ្ងៃនេះ អ្នកនៅតែខ្លាចការសាកល្បង។
ប្រហែលមាននរណាម្នាក់ធ្លាប់ប្រាប់ថា អ្នកមិនស្អាត។
ហើយអ្នកនៅតែមិនពេញចិត្តនឹងរូបរាងរបស់ខ្លួន។
ប្រហែលគ្រូម្នាក់ធ្លាប់ប្រាប់ថា អ្នកមិនឆ្លាត។
ហើយអ្នកនៅតែខ្លាចរៀនអ្វីថ្មី។
ប្រហែលមនុស្សម្នាក់ធ្លាប់បដិសេធអ្នក។
ហើយអ្នកចាប់ផ្តើមគិតថា អ្នកមិនសមនឹងទទួលបានសេចក្តីស្រឡាញ់។
ប៉ុន្តែសូមសួរខ្លួនឯង៖
តើពាក្យរបស់មនុស្សម្នាក់ អាចកំណត់ជីវិតទាំងមូលរបស់អ្នកបានមែនទេ?
ប្រសិនបើអ្នកយកកញ្ចក់មួយមកដាក់នៅមុខអ្នក…
តើអ្នកនឹងឃើញមនុស្សដែលពួកគេនិយាយឲ្យអ្នក?
ឬ…
តើអ្នកនឹងចាប់ផ្តើមឃើញមនុស្សដែលអ្នកពិតជាកំពុងក្លាយទៅជា?
សំណួរសម្រាប់ឆ្លុះបញ្ចាំង
១. តើមានពាក្យអ្វីមួយដែលអ្នកដទៃធ្លាប់និយាយអំពីអ្នក ហើយអ្នកនៅតែជឿរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ?
២. តើអ្នកធ្លាប់បោះបង់អ្វីមួយ ដោយសារខ្លាចថាអ្នកដទៃនឹងគិតយ៉ាងណាចំពោះអ្នក?
៣. តើមតិរបស់អ្នកណាដែលមានឥទ្ធិពលខ្លាំងបំផុតលើការសម្រេចចិត្តរបស់អ្នក?
៤. តើអ្នកអាចបែងចែកបានទេថា មតិណាជាការរិះគន់ដែលអាចរៀនបាន និងមតិណាគ្រាន់តែជាការវាយតម្លៃផ្ទាល់ខ្លួន?
៥. ប្រសិនបើគ្មាននរណាម្នាក់កំពុងមើល ឬវាយតម្លៃអ្នក តើអ្នកនឹងរស់នៅខុសពីសព្វថ្ងៃយ៉ាងដូចម្តេច?
៦. តើអ្នកចង់ឱ្យខ្លួនឯងក្លាយជាមនុស្សបែបណា ដោយមិនគិតពីអ្វីដែលអ្នកដទៃចង់ឱ្យអ្នកក្លាយ?
